13
01
2009
people ain’t no good…
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, e-παναστατικά, πολεμικά
…στην ουσία ένα μάτσο σκατά είναι
( βαριέμαι να λέω και να γράφω τα ίδια και τα ίδια …ή τα δείχνουμε όλα ή τίποτε )
…………………………….
οδηγίες χρήσης ποστ : ακούμε δυνατά τη μουσική, βλέπουμε την εικόνα χωρίς να αποσπάται η προσοχή μας από αλλότρια θέματα , μετά πέφτουμε για ύπνο
Feed
13 Ιανουάριος 2009 στις 9:08 μ.μ.
φρίκη φρίκη
αποθεώνουμε τον πόνο του άλλου
σαν να παίρνουμε μέρος στο πιο μακάβριο παιχνίδι
που μας θέλει κυνικούς νικητές
η ένταση της παραπομπής με παρέσυρε
και ήθελα να τα σπάσω όλα
θέλω ακόμα…
καλή χρονιά
σας φιλώ
13 Ιανουάριος 2009 στις 9:09 μ.μ.
@ φαιδρα φις , γι αυτό μπήκε η παραπομπή.Μπας και σπάσουμε τίποτε σωστό τελικά…
Επίσης.
13 Ιανουάριος 2009 στις 9:16 μ.μ.
Είμαι άφωνη …..
13 Ιανουάριος 2009 στις 9:44 μ.μ.
http://nomads-tales.blogspot.com/2009/01/blog-post_12.html
13 Ιανουάριος 2009 στις 9:44 μ.μ.
………………….
…………………..
…………………….
13 Ιανουάριος 2009 στις 11:20 μ.μ.
Γι αυτό οι λοβοτομές κοστίζουν. Τόσα σάβανα που έχουμε να θυμόμαστε…
14 Ιανουάριος 2009 στις 12:13 π.μ.
Γαμώ το σπίτι σας γαμώ κωλοαμερικάνοι.
Δεν έχω λόγια. Μόνο ένα ξερατό που πρέπει επειγόντος να βγάλω.
14 Ιανουάριος 2009 στις 12:33 π.μ.
@ Ζαφειρένια , σας προειδοποίησα.
@ Σελιτσάνος, είχα πέσει πάνω του νωρίτερα.Είδα και το τελευταίο σας σχόλιο εκεί.Η Κόλαση με πόσα Κ γράφεται ;
@ rosie , κοιμηθήκατε κιόλας ;
@ Xνούδι , “να θυμόμαστε”. Όλοι ; Για πόσο ;
@ island , ενδέχεται να είναι καλός που τον σκότωσαν οι κακοί.Ενδέχεται να είναι και κακός που πήγαινε ζωσμένος με μπόμπες να σκοτώσει τους καλούς.Ή άλλους κακούς.Γι αυτό αφήστε το σπίτι ήσυχο, δεν είπα Israelis ain’t good , ούτε Americans ain’t good , ούτε Arabs ain’t good. People ain’t good είπα…
14 Ιανουάριος 2009 στις 12:53 π.μ.
[...] …γιατί οι χριστοπαναγίες έχουν φτάσει στα χείλια, γιατί δεν υπάρχει επαρκής χαρακτηρισμός για ότι συμβαίνει, γιατί εγώ ο άθλιος, ο ανεπαρκής δεν μπορώ να κάνω τίποτα, γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε γαμάει ασύστολα και θα λες ευχαριστώ, γιατί «φεύγουν» τον κόσμο και εγώ εδώ κάνω e-πανάσταση, γιατί νιώθω αυτό που μπορεί να νιώσει μία μάνα και ένας πατέρας μαζί, γιατί τα γιατί μου δεν έχουν τελειωμό και εγώ ο άθλιος, ο ανεπαρκής ψάχνω τις λέξεις για να με κάνω να νιώσω καλύτερα. Γι αυτό πιείτε ένα ποτήρι ακόμα, χαρείτε τη ζωή, κάντε παιδιά, ώστε να υπάρχουν πρώτες ύλες για σφάξιμο. Εις υγείαν κύριε Μοίρη [...]
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:02 π.μ.
Μόλις είπα να διορθώσω τον εαυτό μου και να με επαναφέρω στην τάξη, το κάνατε εσείς. Και πολύ σωστά μάλιστα γιατί εδώ μιλάμε απλά για ανθρώπους.
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:04 π.μ.
.Όχι. Δεν κοιμήθηκα. Νιώθω ανήμπορη γαμώτο κι αυτό με εξαγριώνει. Ένας φίλος ανάρτησε πίνακα, ένα κατεβατό με εταιρίες εβραϊκών συμφερόντων. http://fwtografikes-skepseis.blogspot.com/.
Ωραία. Δεν θα ξαναπάρω στο σπίτι νεστλέ και φάντα και κόκα κόλα, δεν θ αγοράσω λιβάις, πόλο, βικτόρια σικρετς, δεν θα πάρω κλινίκ κι εστέ. Φτάνει αυτό; Φτάνει; Φτάνει να γράφουμε και να δηλώνουμε τον αποτροπιασμό μας; Φτάνει να βγαίνουμε και να διαδηλώνουμε στην Κηφισίας; Φτάνει να υπογράφουμε ψηφίσματα στο ιντερνετ; Φτάνει; Πώς διάολο θα ενωθούμε όλοι μας και με μια φωνή να τους ξεκουφάνουμε; ΦΤΑΝΕΙ. Πώς θα τους κάνουμε να μας φοβούνται και να μας υπολογίζουν; Αφού αυτοί που θα έπρεπε να το κάνουν δεν το κάνουν μη σπάσουν τα αυγά των ισορροπιών. Εδώ δε το κάνουν και οι εχθροί του Ισραήλ. Τι διάολο πια.. Τι συμφέροντα παίζονται κι εμείς καθόμαστε μουγκοί, παγωμένοι παρακολουθώντας το αίμα. Έχω πάει δυο φορές στο Ισραήλ. Εντυπώσεις από το λαό έχω γράψει εδώ: https://www.blogger.com/comment.g?blogID=26101602&postID=7064982256582303609
Δεν ξέρω τι άλλο να πω, τι να γράψω πώς να περιγράψω αυτά που νιώθω. Γι αυτό και οι τελείες.. Θα μπορούσε να ήταν και παύλες. Συνεχόμενες. ____________________ Σαν καρδιογράφημα νεκρού.
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:34 π.μ.
@kkmoiris
Το κακό είναι ότι όχι μόνο πέφτουμε για ύπνο,
άλλα μας παίρνει κιόλας…
Η φωτό μου αρέσει αισθητικά
-εντελώς και πλήρως-
Νοιώθω λίγα για τον ακρωτηριασμένο που κοιτανε οι άλλοι στη φωτό μαζί με εμάς και “φρίττουν”…
Νοιώθω περισσότερα και χειρότερα για εμάς
Γιατί ποτέ δεν καταλαβαίνουμε πριν πέσουμε για ύπνο: “Ποιός είναι περισσότερο ακρωτηριασμένος?”
Aυτός ή εμείς?
Αυτός δεν μπορεί να αντιδράσει και να τα σπάσει…
Εμάς θα μας παίρνει πάντα ο ύπνος και δε θα τα σπάσουμε ποτε (;)
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:38 π.μ.
Θυμήστε μου, για τί ακριβώς μιλάμε;
14 Ιανουάριος 2009 στις 6:25 π.μ.
Και να φανταστεί κανείς ότι οι παπούδες τους επέζησαν του ολοκαυτώματος..
Όμως θα επιμείνω στην άποψη ότι το παιχνίδι έχει στηθεί both sides - άγνωστο(;) ακόμα γιατί και για ποιο λόγο συγκεκριμένα και θα συμφωνήσω ότι όταν στήνονται τέτοια ‘παιχνίδια’ people ain’t good
14 Ιανουάριος 2009 στις 8:54 π.μ.
καλημερα.
14 Ιανουάριος 2009 στις 9:04 π.μ.
@ island II , πολύ σωστά.Ήμουν σίγουρος πως εσείς δεν χρειαζόσασταν ενισχυτική διδασκαλία.Το “εις υγείαν” σας ήταν κορυφαίος σαρκασμός.
@ wunbad , για σας κι αν ήμουν σίγουρος.
@ Xνούδι , γι αυτό ακριβώς που τραγουδάνε τα πιτσιρίκια στην εισαγωγή της μπαλάντας : la-la-la-la. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
@ So Far , το πρόβλημα είναι πως αυτό που συμβαίνει έχει αντιμετώπιση ανάλογη ενός-πιό βίαιου, εντάξει-Sims.Kαι τα expansion packs ήταν και θα είναι αμέτρητα.
Δεν νομίζω πως όλα τα εγγόνια τσουβαλιάζονται το ίδιο.Δεν μπορεί ένας ολόκληρος λαός να είναι σε παράκρουση.Δεν.
14 Ιανουάριος 2009 στις 9:18 π.μ.
@ rosie , υποθέτω πως ο φίλος σας που ανάρτησε τον πίνακα με τις Κακές Εταιρίες θα είναι ο πρώτος που θα κάνει πράξη το μποικοτάζ που προτείνει.Εσαεί, όχι μόνο τώρα που όλοι είμαστε εν θερμώ.
Κοιτάξτε, αν τα πράγματα ήταν τόσο απλά στο συμβολισμό τους θα είχε γονατίσει όλη η οικονομία του Δυτικού Πολιτισμού κι ακόμη παραπέρα.Την οργή και την αγανάκτηση την συμμερίζομαι, το να θελήσεις όμως να τις εξαργυρώσεις καίγοντας wonderbra ή χύνοντας δίλιτρες Coke στα πεζοδρόμια έξω απο πρεσβείες του Ισραήλ, δεν είναι αυτό ακριβώς που θα άλλαζε τους όρους του παιχνιδιού (χυδαίος όρος το “game” αλλά δεν υπάρχει κι άλλος).
Όσο οι κοινές γνώμες - γιατί ΔΕΝ υπάρχει μία και μόνο “κοινή γνώμη”- λειτουργούν μόνο με το συναίσθημα που επιβάλλει η εκάστοτε κατάταξη καλών και κακών (Αrabs are terrorists , Israelis are killers), το μόνο μποικοτάζ που θα έχει πάντα αναμφισβήτητη επιτυχία θα ειναι για τις φωνές που προσπαθούν μέσα σ αυτό τον χαμό να μιλήσουν ψύχραιμα και με επιχειρήματα.
@ elina , καλημέρα.Αργήσατε, το κουδούνι χτύπησε στις 00:03
14 Ιανουάριος 2009 στις 9:25 π.μ.
Όσοι δεν είναι σε παράκρουση αδιαφορούν, όπως θα αδιαφορούσαμε και εμείς αν γινόταν ‘εκκαθάριση’ στο Ζεφύρι.
Όπως ξεχάσαμε τα δικά μας χάλια και όσους πλήγησαν ένα μήνα πριν , θυσία σε ποια συμφέροντα άραγε;
Εκει συντελείται το ‘τέλος της πολιτικής’ αν υπήρξε ποτέ κάποια πολιτική σε αυτό το κομμάτι του πλανήτη.
Αλλά πάντα θα πιστεύω ότι αυτή η κατάσταση βολεύει και εξυπηρετεί και ένα κομμάτι των Παλαιστινίων αλλά και τις επιδιώξεις ενός μεγάλου τμήματος του αραβικού κόσμου.
Οι άμαχοι είναι απλά.. παράπλευρες απώλειες(;) , στο θυσιαστήριο, έτσι δεν τους είχε αποκαλέσει ο ανεκδιήγητος Τόνυ Μπλαιρ;
14 Ιανουάριος 2009 στις 10:03 π.μ.
με κανατε παλι σημερα! ημουν που ημουν με αποτελειωσατε.
τιποτα. παω για τσιπουρα. τα κλεινω ολα και παω στο απεναντι τσιπουραδικο.
κερναω . οσοι πιστοι προσελθετε. αυριο παλι.
με κανατε παλι σημερα, αφου………….
14 Ιανουάριος 2009 στις 11:14 π.μ.
Διαβάζω το σημερινό ποστ και κοιτάζω τη φωτογραφία, ενώ δαγκώνω ένα μήλο.
Θυμώνω και μασάω με μανία.
Ξαναδαγκώνω. Συνεχίζοντας το μάσημα κλικάρω το λινκ και ακούω το κομμάτι. Μου ‘ρχονται διάφορα φλασμπακ.
Είμαι έτοιμος να χαμογελάσω αλλά το μάτι μου πέφτει παλί στη φωτογραφία και ξαναθυμώνω.
Ν’ ανοίξω το γαμημένο word -σκέφτομαι- να γράψω κάτι θυμωμένο, κάτι γαμημένα θυμωμένο, κάτι που να ταιριάζει με τη γαμημένη περίπτωση. Με τη γαμημένη περίπτωση της πρόσκαιρης οργής μου.
Να το αναρτήσω και να το στείλω μετά στη λήθη του δικτύου.
[διορθώνω] Τη γαμημένη λήθη.
Και μετά να πάω για μεσημεριανό. Για κεφτέδες με ρύζι.
Τελειώνω το μάσημα και φτύνω τα κουκούτσια στο σκουπιδοτενεκέ δίπλα μου.
Υποθέτω πως δεν αποτελώ την εξαίρεση.
14 Ιανουάριος 2009 στις 11:25 π.μ.
Καλημέρα σας
Συμφωνώ με όσα λέτε. Πώς όμως όλες αυτές οι κοινές γνώμες θα κάτσουν σ΄ένα τραπέζι και ψύχραιμα θα προσπαθήσουν να βρουν λύση; Αφού καμιά δεν ακούει την άλλη. Αφού οι ψύχραιμες φωνές και των μεν και των δε μετατρέπονται σε εχθρικές μόλις ξεφύγουν από το κοινό αίσθημα. Έχουμε δει πολλές περιπτώσεις ανθρώπων να μετατρέπονται σε “εχθρούς του λαού” , όταν αυτά που λένε είναι αντίθετα από τα συμφέροντα των εκάστοτε κρατούντων. Δεν ξέρω πως παίζονται αυτά τα “games” και σίγουρα αν αφαιρέσουμε τις συναισθηματικές ταμπέλες που μας παρασύρουν διαλέγοντας στρατόπεδο, -από εδώ σήμερα έχουμε τους καλούς, αύριο θα έχουμε τους άλλους και τούμπαλιν, θυμώνουμε, λυπόμαστε, φωνάζουμε (φωνή βοώντος εν τη ερήμω) , εκτονωνόμαστε, το κάναμε και σήμερα το καθήκον μας, κοιμίσαμε τη συνείδησή μας, μετά βουτάμε στον μικρόκοσμο μας, νιώθουμε σαν να μη μας αφορά, σαν να είδαμε μια ακόμα ταινία ευφυούς ή κακού σκηνοθέτη, γυρνάμε πλευρό και κοιμόμαστε ήσυχοι που η κρίση δεν αγγίζει εμάς αλλά κάποιους άλλους –κάπου σε ένα άλλο σύμπαν, - θα βρούμε αυτούς που εμείς επιλέξαμε να μας αντιπροσωπεύουν. Και μήπως αυτοί είμαστε στην τελική εμείς; Οποία υποκρισία λοιπόν.. Αφού το είδωλό μας είναι και ας μας απωθεί η εικόνα μας. Δεν ξέρω αν αυτά που λέω έχουν λογική ή είναι σκόρπιες σκέψεις ενός ακόμα μουντού πρωινού.. συγχωρέστε με –ακόμα ο καφές δεν λειτούργησε..
14 Ιανουάριος 2009 στις 11:54 π.μ.
Τί … “ύπνος” και κουραφέξαλα , μου λέτε ;…
Εδώ , έχουμε περιπέσει σε … βαθύ κώμα , εδώ και πολλά χρόνια …
Ο ύπνος , είναι απλό … πλημμέλημα .
—————————————-
Πάω να … δουλέψω . Να βοηθήσω ανθρώπους να κάνουν … λίφτιγκ , να βγάλουν τις αιμορροϊδες τους , να γεννήσουν παιδιά (σε μέρος που δεν τα σφάζουν … ακόμα) , να βάλουν γαστρικό δακτύλιο , να κάνουν … αλλαγή φύλου … , κάποιοι να απομακρύνουν για λίγο καιρό τον … καρκίνο . κάποιες 90χρονες που δεν ακούγαν τους μικρότερους και σπάσαν το πόδι τους , να … ξαναπερπατήσουν (για να το ξανασπάσουν) …
Τί στην οργή , μου φταίνε όλοι αυτοί σήμερα ;… Απλά θύμωσα …
Με σένα θυμωσα Χριστέ μου …
Τί σκατά ;… Παλαιστίνιος δεν ήσουν κι εσύ (ή όχι) ;….. Ποιόν πολεμάς να εκδικηθείς … Γ…ώ την ψυχή μου μέσα ;…
============================
Πάω να δουλέψω , μπας και … ξαναγυρίσω στο “κώμα” μου και ξεχαστώ … Στο κώμα , απ’ το οποίο προς στιγμήν , με βγάλατε φίλε ΚΚΜοίρη … ή επιχειρήσατε να με βγάλετε …
14 Ιανουάριος 2009 στις 12:53 μ.μ.
Αλήθεια.. αν βλέπεις αυτές τις εικόνες καθημερινά -και λάϊβ, και μάλιστα αν αφορούν συγγενείς, φίλους, γείτονες - πόσο περιθώριο λογικής σου μένει να μη γίνεις ανθρώπινη βόμβα;
People ain’t no good -δεδομένο. Αλλά ανάμεσα στον κακό γολιάθ και τον κακό Δαβίδ, ο τελευταίος έχει τη νόμιμη άμυνα ως λόγο άρσης του καταλογισμού.
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:10 μ.μ.
@ So Far , τι είναι το “Ζεφύρι” ; διεκδικούμενη περιοχή ; δεν είναι ανάλογα τα μεγέθη, ούτε καν συναφή.Η βαρύτητα της αδιαφορίας όμως είναι αντιστρόφως ανάλογη των μεγεθών. Ε τί στην ευχή ; μόνο εσείς θα μιλάτε… τεχνοκρατικά ;
@ elina , εμ έτσι κάνουν όσοι δεν διάβασαν χτες , πετάνε ένα “πονάει η κοιλιά μου κύριε” και φεύγουν στα τσίπουρα.
@ kopoloso , αν εσύ είσαι η εξαίρεση , εγώ που απαντώ τρώγοντας μπανάνα για να μην έχω τύψεις και για τα κουκούτσια , τι να πω ;
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:17 μ.μ.
Καλημέρα. Κοιτώντας ξανά και ξανά την φωτογραφία και αφού ξέρναγα όλη τη νύχτα, ανακάλυψα και κάποιες σημαντικές ελλείψεις. Ίσως σημαντικότερες από τη ζωή του παιδιού. Η έλλειψη των διεθνών φορέων που θα λένε για ανθρώπινα δικαιώματα, η έλλειψη του Πρωθυπουργού που θα λέει ότι παλεύει για αυτά τα παιδιά, και η έλλειψη του Παπαντωνίου που θα λέει ότι όλοι αγωνίζονται για τον σοσιαλισμό.
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:21 μ.μ.
σε καλεσα . δεν σε καλεσα? τι φταιω εγω αν δεν ερχεσαι.
αντε στην υγεια μας!
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:23 μ.μ.
@ rosie , ορθώς ετέθη από πλευράς σας.Θα μπορούσατε και λακωνικότερα αλλά ουκ εν τω short το ευ.Μη ρωτάτε τί
κάνουμεκάνω.Οργή Αυνάν είπαμε.@ silia , εσείς βοηθάτε ανθρώπους.Αυτό είναι βάλσαμο για την ψυχή σας.Εγώ ψάχνω έστω ένα χαπάκι για τη δική μου και δε βρίσκω.
Για να μου αποδίδετε τέτοια εύσημα, έστω και ως πρόθεση, θα πρέπει να έχω δοκιμάσει πρώτος την επιστροφή από κώμα.Ουδέποτε, σας βεβαιώ.Όποτε πάω να κουνήσω δάχτυλο, κοιμάμαι ακόμη πιό βαθιά.Doomed.
@ R5 , ίσως και κανένα.
Εγώ σκέφτομαι ανάποδα : το θέμα δεν είναι ο διαχωρισμός σε Δαβιδ και Γολιάθ αλλά σε καλούς και κακούς.Δεν μένουν όλοι εσαεί Δαβίδ.
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:25 μ.μ.
@ island , elementary.Υπάρχουν κι άλλοι που αυνανίζονται.
@ elina, βάλαν wi-fi και στα τσιπουράδικα ρε γαμώτη μου ;
14 Ιανουάριος 2009 στις 1:39 μ.μ.
αμε. απο παντου σε βρισκω.
14 Ιανουάριος 2009 στις 2:01 μ.μ.
Όταν δεν κατέχω κάτι, δεν έχω λύση, πλατιάζω.. Ειδικά όταν νιώθω στο πετσί μου τους στίχους: “Τις νύχτες ντύνεσαι μικρός κάποιον θα ξεγελάσεις και ένα κακό που ήρθε χθες , τρέχεις για να προφτάσεις “..
14 Ιανουάριος 2009 στις 2:39 μ.μ.
Το αξιοσημείωτο για εμάς είναι οτι αυτή η εικόνα δεν μας είναι πλέον “ξένη”, σε όσους εχουμε καταναλώσει μπόλικα χολιγουντιανά εργα. Εχουμε δει πολλα ξεκοιλιασμένα σώματα, αφήστε δε που η πραγματικότητα είναι, ενίοτε, λιγότερο εντυπωσιακή απο τα ειδικά εφέ. Εχετε δει το saw, αμονγκ οδερς, φερ ειπειν; Ετσι βρισκόμαστε εμπρός σε μια εικονική φαντασία που μας κλωτσάει προς μια φανταστική πραγματικότητα: ολα αυτα δε μας αφορουν γιατι απέχουν, απέχουν απο τις συνηθειες, τις ζωές, τα δεδομένα μας, απέχουν απο το ίδιο μας το είναι, το παιδάκι αυτό δεν είναι και δικό μας, είναι ενα θέαμα κΚΚΜοίρη μου, ένα ακόμα θέαμα στην 42αρα μας φουλ ειτςντι. Χτες είχε ενα εργο στο πρισμα ονοματι Λαιβ, που εδειχνε την (φιξιον) ιστορία ενός ριάλιτι, όπου 6 ανθρωποι παίζουν ρώσικη ρουλετα. Οι 5 θα φύγουν με 5 εκ δολαρια εκαστος. Ο ενας θα πεθάνει. Εντάξει, εργο ηταν, θα πει κανείς όπως, θα θυμάστε παλιότερα, το ρολερμπολ.
Οχι, δεν είναι εργο ακριβως θα έλεγα. Είναι προφητεία αυτοεκπληρούμενη, είναι η εικόνα του τρισδιάστατου μέλλοντός μας.
Ακουστε, ολοι μας είμαστε λιγάκι αμήχανοι γιατί ζοριζόμαστε με οσα βλεπουμε, αλλα και παλι τι να κάνουμε, να ο νησιώτης κανει την ε-επανασταση και ξερνάει, όπως κι εγω κι εσείς και ολοι μας. Αλλοι κρίνουν ματαιο ακόμα και να εκφράσουν τη φρίκη που νοιώθουν, το κρίνουν ασεβές προς τα νεκρά παιδάκια, αφου το μονο που κανουμε τελικά είναι να εκφέρουμε τη φρίκη δίκην εικόνας δικής μας, δίκην κοιτάτε με εμένα που υποφέρω με τα νεκρά παιδάκια, λενε πολλοί ότι επειδή εχουμε φτάσει στο εσχατο σημείο να μας εγείρει η εικονογράφηση των ποαραγμάτων κι οχι τα ίδια τα πράγματα, επειδή ξεσηκωνόμαστε μόνο οταν δουμε τα χυμενα εντόσθια σαν απιστοι θωμάδες και παλι βίρτουαλ το κάνουμε, τουλαχιστον ας είμαστε ειλικρινείς και ας σιωπήσουμε.
Εγω θα ελεγα κΚΚΜοίρη οτι η σιωπή είναι σαν τη λευκή ψήφο. Είναι κι αυτή μια κραυγή. Δεν εχω κανενα ταλαντο στο συντονισμό καταστάσεων, μα τώρα θα ηθελα να είχα. Να βγω στις πορείες να φωνάξω και να σιωπήσω εκεί που θα φώναζα αναποτελεσματικά. Την παγωμάρα που νοιώθω να την εξελίξω σε όπλο πάγου.
Αν κατι μπορούμε να κανουμε οι βλογκερς είναι επιτ6ελους, να σκάσουμε, να παψουμε να μιλαμε για νοποιοδήποτε αλλο θέμα μεχρι να ληξει η φρίκη. Ετσι κι αλλιώς λίγες μερες μείναν για τον ομπαμα και καμποσες για τις εκλογές τους, αρα οι φόνοι θα ενταθούν ΤΩΡΑ, ΑΥΡΙΟ ΜΕΘΑΥΡΙΟ, κι οταν μια μερα μπουν οι δημοσιογράφοι στη Γαζα θα τρίβουμε τα ματια μας ακόμα χειρότερα, φοβάμαι πως η εικόνα που δείξατε είναι απαλή μπροστά σε οσα συμβαίνουν χωρίς να καταγραφονται.
Να σκάσουμε επιτέλους κΚΚΜοίρη μου για ολα τ αλλα πλην αυτής της φρίκης, οχι γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε που μιλάμε εκ του ασφαλούς, αλλα γιατί τι σκατα να λεμε γαμω το λογο μου γαμω μπροστά στο ξεκοιλιασμένο παιδάκι;
14 Ιανουάριος 2009 στις 2:45 μ.μ.
Υπάρχει και η άτυπη διεκδίκηση, πού ξέρει κανείς πού θα οδηγήσει μια τέτοια στο μέλλον; Βέβαια αναγνωρίζω και εγώ ότι τα μεγέθη δεν είναι ίδια αλλά πάνω κάτω η δική μας αντιμετώπιση είναι περίπου ίδια.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για την τεχνοκρατική σας τοποθέτηση, μακάρι να περνούσα κι εγώ εύκολα σε πιο ρομαντικές τοποθετήσεις αλλά δυστυχώς με αυτό τον εγκλωβισμό θα ζήσω
14 Ιανουάριος 2009 στις 3:10 μ.μ.
Ειλικρινά δε βλέπω απολύτως κανένα λόγο δημοσίευσης αυτής της σκληρής φωτογραφίας κύριε Κ.Κ.Μοίρη.
Αυτοί οι οποίοι μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση (ουτοπικό) ή έστω να την εναρμονίσουν με τα ανθρώπινα δικαιώματα περί ζωής και λοιπών ποιητικών (…),
δεν είναι μπλογκερς.
Δεν είναι ούτε καν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού.
14 Ιανουάριος 2009 στις 4:01 μ.μ.
@ rosie , το ίδιο λέω κι εγώ.Αλλά φλυαρώ εσωτερικά, πράγμα ακόμη χειρότερο.
@ nomad , εκτιμώ τη σιωπή σας ως στάση.Αν το καλοσκεφτείτε κι εγώ το σκασμό έβγαλα, ένα people ain’t (no) good ούτε ως ψίθυρος μπορεί να εκληφθεί , παρά τις καλοπροαίρετες προσπάθειες του Lux.
Φοβάμαι όμως-και δεν το λέω μεταφορικά, αλήθεια φοβάμαι-πως αν αποφασίσουμε να μη μιλάμε και γράφουμε για οτιδήποτε άλλο όσο υπάρχει τέτοια φρίκη, θα βγάλουμε δια παντός το σκασμό.Δεν βλέπω τεράστιες διαφορές αν τα θύματα είναι Παλαιστίνιοι, Σουδανοί,Κινέζοι,Βιρμανοί,Ρουαντέζοι….θέλετε να συνεχίσω τη λίστα ;
Η φρίκη είναι συγκάτοικός μας πλέον.Όχι στη διπλανή πόρτα, όχι απο κάτω, όχι στην είσοδο της οικοδομής μας.Εντός μας είναι.Και σκατά να λέμε, ας τα λέμε.Εμείς το ξέρουμε πως ούτε Δαβίδ αλλά ούτε και κροκόδειλοι είμαστε.
@ So Far , το “πάνω-κάτω και περίπου” είναι βολικά διασταλτικό.Εδώ δεν είναι εκεί και το ξέρουμε.
@ diVa , τότε ας ψάξουμε και οι δυο να βρουμε το λόγο του “κλικ”.Αλλά ούτε καν κι αυτό ήταν ο φυσικός αυτουργός.
Στα άλλα που γράφετε, σας παραπέμπω στην προς nomad απάντηση.Ως εκεί φτάνω.
14 Ιανουάριος 2009 στις 4:38 μ.μ.
κι απόσκατα…
Δυστυχώς όμως, η μπόχα φεύγει με το πρώτο αεράκι…
14 Ιανουάριος 2009 στις 6:36 μ.μ.
Ζητώ συγγνώμη για τα θάρρητα, μα αυτή η εικόνα μού φαίνεται καθαρά πορνογραφική και θεωρώ πως είναι κάπως άπρεπο να την εκθέτει κανείς έτσι. No matter the mobile, the reason or the noble cause.
14 Ιανουάριος 2009 στις 6:44 μ.μ.
Δε διαφωνώ, αλλά ξέρετε εκείνο που έχω καταλάβει είναι ότι τα μεγαλύτερα προβλήματα προέρχονται από “λεπτομέρειες” που δεν λάβαμε υπόψη στο σχεδιασμό.
Και αυτό που γίνεται εκεί είναι ένας ιδιότυπος , ιδιόμορφος, περίεργος πείτε το όπως θέλετε σσχεδιασμός/ συνδυασμός που οι λεπτομέρειές του - δεσμευτικές όπως καταλαβαίνετε αν σκεφτεί κανείς τις κορυφαίες διαφορές των δύο πλευρών σε όλα τα επίπεδα - αγνοήθηκαν ή δε λήφθησαν σοβαρά υπόψη.
Βέβαια από την “ασφάλεια” του σπιτιού μας που με άνεση όλα αυτά φαίνονται αυτονόητα ,στην πράξη πάντα οι συσχετισμοί και οι αναλογίες διαφοροποιούνται σημαντικά με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα και το γενικευμένο αδιέξοδο.
Από την άλλη βέβαια σκέφτομαι ότι προκειμένου να στήνεις κάθε μέρα μικρό καυγά - κοκκορομαχία είναι προτιμότερο να κάνεις μια σύρααξη και ό,τι να γίνει ας γίνει κατά το γαία πυρί μειχθήτω
φυσικά αυτό ούτε σύρραξη το λες, ένοπλες ομάδες τσαμπουκά τις λες τί να σας πω… έχω την υποψία πάντως ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα , πιο γενικευμένο.. δεν ξέρω αλλά κάτι δε μου κάθεται τόσο απλά όσο παρουσιάζεται
14 Ιανουάριος 2009 στις 7:34 μ.μ.
Θεώρημα, η εικόνα αυτή δεν είναι πορνογραφική αλλα η ζωή χωρίς ζωή.
14 Ιανουάριος 2009 στις 9:51 μ.μ.
είναι πραγματική φωτογραφία? το λέω γιατι με μπερδεύει η έκφραση στο πρόσωπο του νεκρού αν είναι όντως ένα ναικρό παιδι.
Βέβαια το θέμα είναι πως και να μην είναι πραγματική, αυτό είναι δυστυχώς το πρόσωπο του πολέμου…
14 Ιανουάριος 2009 στις 10:21 μ.μ.
@ stixakias , εξαρτάται από την κατεύθυνση του ανέμου.Τώρα οι νοτιάδες είναι πρόβλημα.
@ Theorema , α όχι. Άπρεπο είναι να γίνεται κανείς κομμάτια.Σ’ αυτό είμαι απόλυτος.
@ So Far , λέτε δηλαδή πως είναι θέμα λάκου ; και πως καλύτερα μεγάλη φωτιά παρά σπίρτο ; κάτι δεν μου κάθεται καλά στην τόση απλότητα.Εκτός κι αν τα πράγματα είναι λιγότερο σύνθετα από όσο θέλουμε να τα δούμε.Δεν ξέρω.
@ nomad , εκαλύφθην.
@ mahler76 , δεν πρόκειται περί παιδιού, αυτό όμως δεν την καθιστά λιγότερο πραγματική.
Το πρόσωπο του πολέμου βρίσκεται στα κομάτια που λείπουν σκορπισμένα σε αλάνες δεξιά κι αριστερά.Σε όσα δεν εξαυλώθηκαν τέλος πάντων…
14 Ιανουάριος 2009 στις 11:13 μ.μ.
“μετά πέφτουμε για ύπνο”
Και κοιμόμαστε;
Δεν έχει τελείωσει ακόμα το γαμημένο το δίσεκτο…
15 Ιανουάριος 2009 στις 12:00 π.μ.
… λυπάμαι που δεν θα ακολουθήσω τις οδηγίες. Θα ήθελα να βάλω ένα λευκό σεντόνι πάνω του και ένα λουλούδι…
Έτσι έχω μάθει εγώ… Καληνύχτα σας!
15 Ιανουάριος 2009 στις 8:42 π.μ.
@ mpampakis , δεν κοιμόμαστε.Μετράμε προβατάκια, στη σούβλα.Τι να λέμε τώρα…
@ adaeus , ούτε έτσι τους αφήνουν να ξεκουραστούν.Είτε τους κοτσάρουν μια σημαία απο πάνω, είτε μια ασπρόμαυρη μαντήλα, θαρρείς και εκεί που θα πάνε θα ξανασηκώνουν παντιέρες…
15 Ιανουάριος 2009 στις 5:28 μ.μ.
Ετσι απλα για την ιστορία κΚΚΜ μου, μια που όλοι μας έχουμε τα θέματά μας κι απο οσο κατάλαβα έχετε κι εσείς ενα τώρα δα, έτσι λοιπόν απλα για την ιστορία, χτες σας ελεγα οτι ΤΩΡΑ, ΑΥΡΙΟ ΜΕΘΑΥΡΙΟ θα γίνει χειρότερη σφαγή (κι εμείς παλι θα καθόμαστε να κοιτάμε και να λυπουμαστε πολύ μα ως εκεί.)
Αν δείτε τι εγινε σήμερα θα κατανοήσετε πως αυτό που θα γίνει αυριο και μεχρι να ορκιστεί ο ομπαμας θα είναι ακομα χειρότερο οσων εχουμε δει.
Ισως είμαι ρομαντικός, ίσως βρίσκομαι σε περίοδο που δεν πονάω αρκετά μονος μου και ασχολούμαι με ξενους πόνους; Δεν ξερω. Ουτε και καταλαβα πως, κατι που είπα απο καρδιάς ως ευχή κι οχι ως μπλογκοπρόταση, έφτασε να θεωρηθεί -οχι απο σας- ως προτροπή και μαλιστα της μόδας, ακουσα ανθρώπους να λενε, με δικά τους λόγια, ντροπή που γραψαμε και βαλαμε τετοιες φωτο, γιατί είναι σα να λεμε οτι οποιος δε μιλαει γιαυτό και δε βαζει φωτο είναι αναίσθητος. Καπως ετσι. Και σκεφτομαι κΚΚΜ μου πως διαολο εχουμε καταφέρει να χάσουμε το ίδιο μας το βλεμμα, πως τα καταφέραμε να κοιτάμε παντα απεναντι εναν καθρέφτη, ακόμα κι οταν κοιτάμε τα ματια του αλλου.
Τι να πω, μονολογώ μη δίνετε σημασία. Οσον αφορά το νεότερο ποστ σας, δεν θα απαντήσω διότι θα είμαι εδώ και στο μεθεπόμενο. Και δεν σας χαιρετώ ουτε ζεστά ουτε κρύα.
Καλημέρα
15 Ιανουάριος 2009 στις 5:36 μ.μ.
@ nomad , σας καταλαβαίνω.Και δεν σας χαιρετώ, κι εδώ κι εκεί θα είμαι για να τα ξαναπούμε όταν υπάρξει ξανά διάθεση γι αυτό.Να ‘στε καλά.
16 Ιανουάριος 2009 στις 11:29 π.μ.
[...] Χθες στου Κ.Κ.Μοίρη, έπεσα πάνω στο People Αin’t No Good των Cramps και θυμήθηκα ένα βράδυ πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, όταν μετά από έξοδο, επέστρεφα τύφλα σουρωμένος στη φοιτητική μου φωλίτσα με το αυτοκίνητο της συγκατοίκου μου. Ήμουν μόνος και η νύχτα παγωμένη -σκεφτόμουν το κρεβάτι και τα ζεστά μπουτάκια της συγκατοίκου- και οδηγούσα πολύ σιγά σε κάτι σκοτεινούς δρόμους στα περίχωρα της Στουτγκάρδης. Ταυτόχρονα άκουγα το συγκεκριμένο κομμάτι πολύ-πολύ δυνατά, όταν σε μια στροφή το αυτοκίνητο γλίστρησε και χωρίς να το καταλάβω βγήκα από το δρόμο και χώθηκα μέσα στο δάσος όπου -δεδομένης της κατάστασής μου- συνέχισα να οδηγώ ατάραχος ανάμεσα στα δέντρα μέχρι που το αυτοκίνητο βυθίστηκε μέχρι τις πόρτες στο χιόνι και τη λάσπη. Ξύπνησα παγωμένος το επόμενο πρωί, το αυτοκίνητο ήταν σκεπασμένο από το χιόνι και -τι περίεργο- το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη νύχτα στο δάσος ήταν το λευκό χρώμα κι ένα ζευγάρι μικρά γυαλιστερά μάτια, τυφλωμένα από το φως των προβολέων του αυτοκινήτου, να με κοιτάζουν ανάμεσα από τα δέντρα λίγο πριν με πάρει ο ύπνος. Θυμάμαι ότι από το φόβο, είχα χεστεί πάνω μου. [...]