MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

με-γά-λη  κουβέντα…

ένθετο

(για τον R5)

Είναι κάποιες φορές που το πολύ το γράψε-γράψε το βαριέμαι κι εγώ και ο αναγνώστης και ο –δυνητικός- σχολιαστής κι όποιος άλλος βρεθεί στο διάβα μου.

Λες, λες, λες , λες, κάνεις , κάνεις , κάνεις, κάνεις και στο τέλος το ποτήρι πάλι μισοάδειο είναι. Ποτέ μισογεμάτο. Για γεμάτο ως τα χείλια ούτε λόγος.

Λέω να μιλήσει και κανένας άλλος σήμερα…

5  ,  4  ,  3  ,  2  ,  1  ……ίσως ένα νέο ξεκίνημα σε έναν άλλο τόπο  , να σαν κι αυτόν της εικόνας, να ήταν μια κάποια λύση, εκτός κι αν-όπως λέει ο ποιητής-οι πτήσεις θα ‘χουνε ακυρωθεί και μες στα τούνελ θα συγκρούονται τα τραίνα, την τύχη μου μέσα για frequent traveller…

……………………………………………………

ακούμε το a new career in a new town βλέποντας την εικόνα, δεν χρειάζεται να διαβάσουμε κα-μί-α λέξη , θα μπορούσα να κάθομαι σ’αυτό το πλακόστρωτο αιώνες (και να γκρινιάζεις επί αιώνες επίσης, αδιόρθωτε)

Όταν καιγόταν η Αθήνα μετά τους πυροβολισμούς του Κορκονέα, ανακαλύψαμε εξαίφνης πως “όλοι είμαστε δεκαεξάχρονοι”.

Όταν μάτωνε η Γάζα, η ημερήσια διαταγή ήταν ξεκάθαρη : “όλοι είμαστε Παλαιστίνιοι”.

Τώρα που τα τρακτέρ έκλεισαν δρόμους και στενά, η ΓΣΕΕ έβγαλε φετφά : “όλοι είμαστε αγρότες”.

Άλλωστε μια ζωή αυτός ακριβώς ήταν ο κρυφός καημός του Έλληνα. Να είναι κάποιος άλλος.

υ.γ. η δήλωση του βουλευτή Ροδόπης του ΠΑ.ΣΟ.Κ (εντελώς τυχαίο γεγονός, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι της Ν.Δ.) Tσετίν Μαντατζή “εμείς-η μειονότητα- είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του Τουρκικού έθνους”, απλά αποδεικνύει πως τελικά μάλλον φταίει ο αέρας που αναπνέουμε και τα νερά που πίνουμε. Και-ενδεχομένως- ο κακός μας ο καιρός. Για τον οποίο περιμένουμε ασμένως τα φώτα της Πετρούλας, καθώς τα μπούτια της Μαρίας Σινιόρη είναι πλέον passé .

Και τι θες να κάνουν δηλαδή ; πρέπει να πιέσουν για να ακουστούν, άλλον τρόπο δεν έχουν, έτσι πιέζουν, και δηλαδή όταν οι ΔΕΗτζήδες κατεβάζουν τους διακόπτες αλλιώς είναι ; όταν οι καθηγητές δεν πάνε στο σχολείο δεν σε ενοχλεί ; να πιέσουν θέλουν, αυτό έχουν, αυτό κάνουν.

Κι εγώ τι να κάνω δηλαδή ;

Nα παρακαλέσω γονυπετής την ΔΕΛΤΑ να τους δίνει ογδόντα λεπτά το κιλό το γάλα , τον έμπορο μισό ευρώ την ροζ ντομάτα  , το διαλογητήριο πενήντα λεπτά τις πατάτες , τα εκκοκκιστήρια να πληρώνουν κι αυτά μισό ευρώ κι ας το χουν μετά το μπαμπάκι να το βλέπουν και να το χαίρονται ; Εντάξει, να το κάνω, μη περιμένοντας ανταποδοτικότητα, δεν περιμένω να βγει κανείς τους και να ξανακλείσει τους δρόμους επειδή ο δικός μου εργοδότης δεν μου δίνει τα διακόσια παραπάνω ευρώ που χρειάζομαι για να βγω μέχρι τις 20 του μήνα-το διάστημα 20 με 30 απλά ζω σαν τον Γκάντι-.

Στις ατέλειωτες – και εντελώς ανέξοδες- κουβέντες μπλέκουν Siemens, Βατοπέδια, εξοπλιστικά , μίζες, να τα πάρουν από κείνους που τα πήραν και να τα δώσουν στους αγρότες, τόση χυμώδης βλακεία καταντά επαναστατικά γραφική, από μας θα τα πάρουν ακόμη μια φορά κι όχι από τα ταμεία της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ ή των πρωτοπαλίκαρών τους που μετράνε μήνες για να τους αγκαλιάσει η ασυλία και η παραγραφή.

Μην αποπροσανατολίζεστε, λέει η Αλέκα, το θέμα δεν είναι ταξικό ανάμεσα στην αγροτιά και την εργατική τάξη, οι μεταξύ σας αντιπαραθέσεις ρίχνουν νερό στο μύλο της εξουσίας, αυτή τη μαλακία με το μύλο και το νερό έχω βαρεθεί να την ακούω, τα ίδια άκουγα και στον Παπουτσωμένο Γάτο όταν ήμουν έξη, τα ίδια και σήμερα που ο γάτος δεν έχει σάλιο ούτε τις σόλες να επιδιορθώσει. Η λογική των μοχλών δουλεύει μια χαρά, βάζουμε πάντα άλλους στη μέση για να πιέσουμε εκείνους που έχουν την ευθύνη και το μαχαίρι (το καρπούζι το έφαγαν μόνοι τους), πόση πίεση να αντέξουν αυτά τα γαμημένα τα υπομόχλια τελικά ; Τις ηλιθιότητες “όλοι είναι μαζί μας” τις επιστρέφω πίσω, απέναντί τους δεν είμαι αλλά δεν είμαι και μαζί, όταν οι επιδοτήσεις έπεφταν σαν το Νιαγάρα πάνω τους ούτε σταγόνα με άγγιξε στον ώμο, δικός τους ο ιδρώτας, δικά τους τα καφενεία, δικές τους οι διπλοεγγραφές, δικές τους οι πληρωμένες χωματερές, δικές τους οι επιδοτήσεις, τώρα που στέγνωσε το ποτάμι θα πρέπει να μπούν όλοι στο δικό μας ρυάκι που έχει νερό ίσα για πέντε βάθρακους όλους κι όλους ;

Να διαβάζω αυτό και να θέλω να το σημειολογήσω απ’ την ανάποδη γιατί δεν είμαστε όλοι αήττητοι  μαλάκες  συλλήβδην αλλά δεν μπορούμε και να καταπιούμε πως η επανάσταση του “ετσιγουσταρωνακλεινωδρόμους” είναι λιγότερο προκλητική από την επανάσταση του “λούμπεν μικροαστού” που δηλώνει συμμετοχικά αμέτοχος.

Ή να διαβάσω το άλλο και να πω ότι εντάξει, όπως τα λες είναι, αν τους έχεις πιάσει τους κυβερνήτες απ’ τα αρχίδια – που υποθέτεις πως έχουν- τα στρίβεις μέχρι να βγάλουν ζουμί περισσότερο απ τα πεντακόσια εκατομμύρια που δεν σου φτάνουν αλλά να θυμάσαι πως δεν θα πονέσουν τα δικά τους τα αρχίδια αλλά τα δικά μας, αυτοί έχουν και πάγο και γάζες και γουίσκια να τα βρέξουν και κάποιους να τους τα φιλήσουν μετά, εμείς τι έχουμε ;

Μη μου πεις πως έχουμε τον Αλέξη. Έχει κι ο πόνος τα όριά του.

Ι can’t live…

…with or without you

Eγω θα το ‘λεγα αυτό !

Πρόλαβα και το είπα εγώ, ποια η διαφορά ;

Aφού εγώ I can’t

Nαι αλλά εγώ είμαι το you

Πολύ μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου κολλητέ

Λάθος, μικρή είναι, την πετσόκοψες εδώ και καιρό

Πάλι εγώ φταίω δηλαδή ;

Δεν υπάρχει “φταίω”, ανήλικο είμαι ;

Oχι αλλά σαν τέτοιο συμπεριφέρεσαι ώρες-ώρες

Αν ήταν ώρες καλά θα ήταν

Καλά, μήνες-μήνες

You said it κολλητή

Ι can’t live ρε , πρέπει να φύγω

Tι πρέπει να κάνω εγώ ;

Nα κοιτάξω λίγο τον εαυτό μου θέλω, να μη πνίγομαι

Να σε προσέξεις, εγώ τι θέλεις να κάνω ;

Να με προσέχεις

Όπως τώρα ;

Όχι έτσι, ασφυκτιώ

Αλλά ;

Αλλιώς

Πώς αλλιώς δηλαδή ; να σου τηλεφωνώ ;

Ναι

Να σου λέω “σ’αγαπω” ;

Ναι , ναι

Να αγγίζω το δέρμα σου ;

Ναι, ναι, ναι

Θα ξανακάνουμε έρωτα ;

Ναι, ναι, ναι , ναι

E τότε πώς θα φύγεις ;

Πρέπει , πνίγομαι

Μα δεν με θέλεις σωσίβιο ;

Σωσίβιο ναι, στενό κορσέ όχι

Να σου τηλεφωνώ δηλαδή ;

Για λίγο όχι

Α, φαντάζομαι ούτε “σ’ αγαπώ” να λέω

Δεν θα με βοηθήσει

Και καλύτερα να αγγίζω μόνο εμένα

Ναι, θέλω να ηρεμήσω σου λέω

Για σεξ ούτε λόγος

Καλά ρε κολλητέ, μόνο αυτό έχεις στο μυαλό σου ;

Όχι βέβαια, θα κάνω ο,τι ζητάς

Αφού έτσι νιώθεις

Τι “έτσι νιώθω” ;

Aφού έτσι νιώθεις, έτσι να κάνεις

Μα τι “έτσι νιώθεις” , επειδή μου το ζητάς θα το κάνω

Α ναι ; έτσι βοηθάς εσύ δηλαδή ;

Μη ψυχή μου, μη το κάνεις αυτό

Εγώ το κάνω ; Eσύ δεν θα τηλεφωνείς

Θα τηλεφωνώ

Και πώς θα μπορέσω να ηρεμήσω εγώ αν σε ακούω ;

Δεν θα λέω τίποτε, μόνο την ανάσα μου θ’ ακούς

Πρόβλημα

Τι πρόβλημα ;

Η ανάσα σου, μπορώ να την ξεχωρίσω ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες

Να μην ανασαίνω τότε

Δεν γίνεται, θα βλέπω τον αριθμό και θα ξέρω πως είσαι εσύ

Να παίρνω με απόκρυψη ;

Kαλύτερα με απόκρυψη

Και θα το σηκώνεις αν χτυπάει με απόκρυψη ;

Ναι, γιατί ;

Στον κάθε μαλάκα που θα σου τηλεφωνεί με απόκρυψη θα απαντάς ;

Μα τι λες ; εσύ θα είσαι

Ο μαλάκας ;

Υοu said it κολλητέ

Τελικά τι θέλεις να κάνω ;

O,τι νιώθεις

Δεν πάει έτσι, θέλω να ξέρω τι θέλεις

Δεν ξέρω, μη με πιέζεις

Εμένα με θέλεις ;

Ι can’t live…

Τα είπαμε αυτά

Ε ας το πάρουμε πάλι από την αρχή

Πάλι ;

Θα ισοπεδωθούμε, να το ξέρεις

Φοβούνται τα ερείπια από σεισμούς κολλητή ;

Λες ;

Σίγουρος είμαι

Εγώ όχι, μη με αφήσεις να ηρεμήσω, δεν θέλω να σε χάσω…with or without you

With

Σήμερα κολλητέ, αύριο θα δούμε

Τόσο κρύο-ζέστη ούτε σε σάουνα

Ναι αλλά δεν είμαι καλύτερη από σάουνα εγώ ;

Με τέτοια πόδια ; χίλιες φορές καλύτερη

Θα μου τηλεφωνείς κάθε πρωί ;

Κάθε πρωί

Και κάθε βράδυ ;

Κάθε βράδυ

Και δεν θα πάψεις να μου λες πως μ’ αγαπάς ;

Ακόμη και με λόξυγκα θα στο λέω

Και πώς θέλεις μετά να ηρεμήσω εγώ ; πο-νά-ω σου λέω

Eντάξει, ηρέμησε, θα κάνω ο,τι θέλεις, αυτό που πρέπει

Αφού έτσι νιώθεις

Δεν πάει έτσι

Δεν είναι τα πρέπει που μετράνε κολλητέ αλλά τα θέλω

Μα εγώ εσένα θέλω

Κι εγώ αλλά θέλω να πάρω μιαν ανάσα

Θέλεις ή πρέπει ;

Kαι τα δύο

Βολικό

Από σένα τα έμαθα, ήσουν καλός δάσκαλος σε πολλά

Τώρα θα ήθελα να σου πω till the end of the world..

Mη το πεις, μαλακία είναι

Θα μας ζητάει ποσοστά κι ο Bono

Ποιος τον χέζει μωρέ τον μαλάκα

Επειδή έγραψε ένα I can’t live…

..with or without you , νομίζει πως είπε και τίποτε σπουδαίο ;

Σιγά τη δήλωση

Να φύγω τώρα

Για πάντα ;

Mέχρι αύριο

Μετά βλέπουμε ;

Ναι, μέρα-μέρα , όσο αντέξουμε

Ούτε καν βδομάδα ;

Μην είσαι αχάριστος κολλητέ, τόσα χρόνια πήρες

Ποτέ δεν είναι αρκετά

Ποτέ δεν είσαι αρκετά δικός μου

Μέχρι αύριο λοιπόν..

You said it

………………….

μου τη δίνει ο Bono

Στ’ αλήθεια δεν ξέρω τι με έπιασε και αραδιάζω τραγούδια και μουσικές συνέχεια, θαρρείς και είναι υποχρεωμένα να υπομένουν τη συμβίωση μαζί με όσα –νομίζω πως- γράφω.

Αυτό εδώ είναι ένα σημειωματάριο. Και τα σημειωματάρια δεν έχουν ήχους.

Μόνον με μάτια συναναστρέφονται. Όχι με αυτιά. Βλογ που μιλάει δεν γεννήθηκε ακόμη.

(Και) σήμερα δεν έχω λόγια. Όχι σπάνιο για Δευτέρα, εβδομάδα που ξεκινά σαν λευκή κόλλα είναι πάντα κάτι προκλητικό που σε γεμίζει-όμως- με ένα παλιοκαιρίσιο άγχος. Σαν να είσαι διαβασμένος και να χεις ξαφνικά αδειάσει ή αδιάβαστος με τύψεις που ψήλωσαν-οι άτιμες-πάνω από σένα.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα αυτό να παίζει. Παλιά καραβάνα αλλά ανθεκτική. Καλή παρέα, όταν τη θυμάμαι αραιά και σπάνια. Στο δρόμο για τη δουλειά, συνήθως.Όπως τώρα.

Οι δρόμοι είναι ακόμη κλειστοί. Έχω γερό άλλοθι για να μην πάω εκεί που πρέπει. Ή εκεί που θέλω. Αυτά τα πρέπει και τα θέλω τα μπερδεύω ακόμη. Θαρρείς και δεν θα κριθούν όλα “εκ του αποτελέσματος”.

Να θυμηθώ να κάνω ένα πλάνο για τη βδομάδα : να πείσω τον πόνο αριστερά να συνεργαστεί και να ‘ρθει μαζί μου ως τον αγαπημένο μου γιατρό, να κατεβάσω –επιτέλους- τα παπούτσια του jogging και να ξαναρχίσω να γράφω χιλιόμετρα , να σταματώ πάντα στο μισό πιάτο φαγητό, να πίνω μόνο ένα ποτήρι κόκκινο κρασί άπαξ της εβδομάδος , να πάψω να γράφω με τέτοια συνέπεια τη διατριβή μου επάνω στο negative thinking , να δω τι κρατάω στα χέρια μου σήμερα και όχι τι δεν θα έχουν μέσα τους αύριο-μεθαύριο, να δέχομαι το “ναι” σαν απάντηση χωρίς να το βασανίζω αλύπητα για να ομολογήσει τι κρύβεται από πίσω του, να πω ένα “όχι” που δεν θα το μετανιώσω ποτέ (“όχι” και “ποτέ” , με τρομοκρατεί η τόση μου γενναιότητα έστω και ως σκέψη) , να πετάξω το cd που έφτιαξα για τις επόμενες “τέλειες διαδρομές”, δεν είναι πρέπον να ξεκινά με Satie η μέρα μου, δεν θα καταντήσω εγώ σαν τον Μωρίς Ρονέ, εκτός κι αν ήδη η φλόγα τρεμοσβήνει και κανείς δεν με προειδοποιεί.

Μετά που θα κάνω το πλάνο, να θυμηθώ να κάνω ένα κόπυ-πέιστ για να το βάλω μπρος την επόμενη εβδομάδα γιατί αυτήν θα είμαι πολύ απασχολημένος με άλλους που έχουν σειρά πριν από μένα.

Έφτασα. Σα να μίκρυναν τη διαδρομή σήμερα.

Ιt’s all about love and death .

And some sex (in-between).

Ήθελα σήμερα να σας γράψω μια μικρή ιστορία γι αυτό το τραγούδι.

Παραιτήθηκα, θα ήμουν άδικος αν το επιχειρούσα.

Σέρνει πίσω του χίλιες μεγάλες ιστορίες, όσες και οι διαδρομές που έχω κάνει από το 1995 μαζί του, πάνω του, δίπλα του, μ’ αυτό μέσα μου, με μένα στo στομάχι του.

Κατηγορήστε με για υπερβολικό.

Κι όταν φτάσετε εκεί που λέει

I cannot scream
for the dust in my throat

αθωώστε με , μετρώντας πόσες φορές η ανάσα σας εκλιπαρούσε γονατιστή να βγει έξω.

Και δεν βγήκε.

Σαν ένα ζωύφιο που περιμένει το πόδι που θα προσγειωθεί πάνω του….

Δεν νομίζω πως είμαι ο πρώτος- σκασίλα μου κιόλας- αλλά ούτε κι ο έσχατος που έβαλε στο μυαλό του να γράψει μιαν ωδή στο ξύρισμα. Όχι για τα μάτια των άλλων μα για την ψυχή μου και μόνο.

Όταν ο άλλος όμως σου μιλάει την ώρα που ορκίζεται για “gathering clouds and raging storms” , δεν μπορείς να αγνοήσεις την ποίηση στην πολιτική και να επικεντρώνεσαι στις παρωπίδες του βλόγιν με παραβολές, ούτε και να το κάνεις serial . Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να περιμένει να σκουπιστούν οι αφροί για να δει τι κρύβεται κάτω από τις λέξεις σου.

Gathering clouds and raging storms !

Έχουν παράδοση οι άτιμοι. Έχουν scriptwriters μ’ αρχίδια. Έχουν ικανούς performers. Έχουν σκηνοθέτες που δεν χάνονται σε ομίχλες, κοινό που γουστάρει έντονα καιρικά φαινόμενα σε blockbusters , έχουν εγκεφαλική στύση ακόμη και την ώρα που είναι χωμένοι με τα μούτρα σε ένα τριπλό Bic Mac.

Eμείς τι έχουμε ;

Πώς να το μεταφράσεις αυτό το “ Gathering clouds and raging storms” και σε ποιόν από τους δυό ατάλαντους εγχώριους να δώσεις αυτόν τον ρόλο του Ρετ Μπάτλερ ; Πόσο γελοίοι θα ακουστούν και οι δυο την ώρα που θα ψάχνουν τις ψήφους της κάθε λιγωμένης Σκάρλετ Ο’ Χάρα και – υπακούοντας πιστά στο κλεμμένο σενάριο που κατά παραγγελία γράφτηκε από Λούληδες και Σεφερτζήδες- θα την αγκαλιάζουν τρυφερά από το μπράτσο ψιθυρίζοντάς της :

I’m not asking you to forgive me. I’ll never understand or forgive myself. And if a bullet gets me, so help me, I’ll laugh at myself for being an idiot. There’s one thing I do know… and that is that I love you, Scarlett. In spite of you and me and the whole silly world going to pieces around us, I love you. Because we’re alike. Bad lots, both of us. Selfish and shrewd. But able to look things in the eyes as we call them by their right names : I need your fuckin’ vote !*

Tι Μάργκαρετ Μίτσελ και μαλακίες.

Με το ξυράφι στο χέρι έμεινα….θα πάω αξύριστος σήμερα…and frankly, my dear, I don’t give a damn.

* (αυτό ήταν δική μου σεναριακή αυθαιρεσία, για να λέμε τα σύκα σύκα και το fuckin fuckin ).

Αφρός,  με μουσική υπόκρουση Λυριτζή-Οικονόμου. Σταθερό χέρι, ίδιος ο Κurt Μasur στα ντουζένια του.

Αν με πάρουν τηλέφωνο και μου πουν ότι σε έχουν απαγάγει τι θες να κάνω ;

Δώσε όσα περισσότερα μπορείς. Πόσες τέτοιες ευκαιρίες θα ‘χουμε στη ζωή μας ;

Kόπηκες

Από τη συγκίνηση είναι, πρώτη φορά ένιωσα τόσο σημαντικός.