MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

τριακόσια δέκα (310) ποστ-ς-

overdose

game over  ( never say goodbye, say “ciao” )

Αν έγραφα για τον Τζον Eλκάν- τον διάδοχο Aνιέλι στο Gruppo Fiat- ή τον Γιάννη Χαρούλη (τον κλώνο του Ξυλούρη εν έτει 2008, τι σου κάνει η κουφάλα η γενετική) , θα με περνάγατε για βλόγερ με ειδικές δεξιότητες.Και τέτοια ψηφοφορία για βλόγερς δεν έχει, οπότε τσάμπα το παράσημο.

Τα εξόχως προφανή λοιπόν και μερικά απολύτως προσωπικά.

Γεροί να ‘μαστε, να ανακαλύπτουμε κάρβουνα και διαμαντάκια και μέσα στο 2009.

Μπάρακ Ομπάμα

Το είπε και το Time, οπότε τι κάθομαι και γράφω αντί να κάνω ένα θεαματικό copy-paste ;

Ούτε ο έγχρωμος Κένεντυ είναι , ούτε οι εποχές είναι ίδιες, ούτε και οι άνθρωποι.

Αυτό που είναι όμως, είναι η εικόνα της χώρας του και απομένει να δείξει – με πράξεις ή παραλείψεις- αν οι επιφυλακτικοί η οι ενθουσιώδεις θα κερδίσουν το στοίχημα πως μια χώρα δεν αλλάζει από ένα πρόσωπο, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν θα πόνταρα πολλά, όχι γιατί το “yes, we can” δεν άγγιξε έστω μια γωνιά μου (ούτε λόγος για χορδή) αλλά γιατί πρέπει και αυτοί που κατά παράδοση κυβερνούν να του πουν “yes, you may”.

Ηγούμενος (ex) Εφραίμ

Θα ήθελα να πιστεύω πως δεν ήταν παρά ο πολιορκητικός κριός. Ή ο αποδιοπομπαίος τράγος όταν όλα βγήκαν στη φόρα. Ή έστω ο λάθος άνθρωπος στη σωστή θέση. Με βολεύει πολύ περισσότερο η αλήθεια που θέλω να φτιάξω και όχι αυτή που ψήνουν εντός του “κλαμπ των 300”, καθώς τα όρια ευθύνης και ανευθυνότητας είναι-κατ’αυτούς-δυσδιάκριτα. Oι συμμέτοχοι προτίμησαν να υποδυθούν τους ηλίθιους δείχνοντας με το δάχτυλο τον Ρασπούτιν του Αγίου Όρους ως υπεύθυνο όλων των δεινών, ενώ αυτοί απλά υπέγραφαν όσο εκείνος προσευχόταν.

Ντιμίτρι Μεντβέντεφ – Βλαδίμηρος Πούτιν

“Δεν μπορείς να ανεβάζεις τον Πούτιν κάθε χρόνο στο βάθρο” μου μήνυσε ο αρχισυντάκτης μου όταν του έστειλα τη φετινή λίστα.”Aπό τη στιγμή που αυτός μπορεί να γίνεται τη μια χρονιά Πρόεδρος, την άλλη πρωθυπουργός , την επόμενη τσάρος και κατόπιν – αν τον εξυπηρετεί θεσμικά- πατριάρχης, κάθε χρόνο Πούτιν θα σερβίρουμε εδώ μέσα” απάντησα , κλείνοντας το ενδεχόμενο ανασχηματισμού της λίστας.

Ο Μεντβέντεφ μπήκε στο top γιατί κάποιος πρέπει να κρατά ζεστή την καρέκλα μέχρι να επιστρέψει ο Βλαδίμηρος.

Ανδρέας Βγενόπουλος

Μπορούν αν θέλουν οι πράσινοι να του στήσουν και άγαλμα καταμεσής του νέου γηπέδου-Τσίπρα επιτρέποντος- θεωρώντας τον ως τον πρωτοστάτη της εκθρόνισης της κακής δυναστείας των Βαρδινογιανόφ. Mπορούν οι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να του κρατάνε μούτρα γιατί μήνυσε τον αρχηγό τους και οι του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ζητάει ως και τη BMW F 650 του Αλέξη για λύτρα. Μπορεί οι άλλοι τραπεζίτες να βγάζουν σπυριά στο άκουσμα και μόνο της λέξης MIG. Όλα μπορούν. Εκτός από το να μη τον βάλεις μέσα στη λίστα, παρά την απεγνωσμένη του προσπάθεια να βγει από αυτήν επιλέγοντας το πιο mafia-like κούρεμα από καταβολής επιχειρηματικότητας στην χώρα αυτή.

Paul Krugman

Νομπελίστας Οικονομικών που είναι πιο διάσημος για την μακρόχρονη αρθρογραφία του στους New York Times, σαν να δίνουν δηλαδή Υπουργείο στον Τατούλη ελέω του βλογ του ή Πούλιτζερ στον Τράγκα για τις εκπομπές του στον Real.Ευτυχώς για όλους ο Krugman δεν ανήκει στην συγκεκριμένη συνομοταξία καθώς η ακαδημαϊκή προϊστορία του στο Γέιλ, το Στάνφορντ, το ΜΙΤ, το Πρίνστον  και η πίστη του στα πρότυπα ενός-εξ ανάγκης- κοινωνικού κράτους δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για το σπουδαίο του ανδρός.Μας τα χάλασε λίγο διακηρύσσοντας σε υψηλούς τόνους πως “το 2009 θα είναι χρονιά-κόλαση” αλλά και ο αξέχαστος Γκαργκάνας τα ίδια δεν έλεγε κάθε χρόνο επί τόσα χρόνια ;

Κώστας  Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου

Ίσως να είναι καλά παιδιά ή μάλλον να “ήταν” γιατί άγιοι στην πολιτική- όπως απέδειξε δια της πλαγίας ο Εφραιμ- δεν υπάρχουν.Πέρα από την επί μέρους κριτική των όσων έπραξαν, δεν έπραξαν, συγκάλυψαν ή ενορχήστρωσαν καθένας στο δικό του μαγαζί, ο κοινός παρονομαστής είναι ένας : αν τους έλεγαν Κατσάμπα αντί των βαρέων ονομάτων που φέρουν στις πλάτες τους , αποκλείεται να ηγούνταν των κομμάτων τους και της χώρας (ο ένας, ο άλλος ετοιμάζεται αποδεικνύοντας την αξία της σιωπής).Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα να τους έλεγαν Κατσάμπα αφού έτσι κι αλλιώς για τα πανηγύρια είμαστε.

Δημήτρης Παπαιωάννου

Ο Εθνικός Alternative Entertainer (σιγά μην πονοκεφαλιάζω για το πώς μεταφράζεται το “χορογράφος, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης” ) όχι μόνο τη Μήδεια Β , αλλά και την Γκόλφω να ανέβαζε θα έκανε sold out από τη στιγμή που θεωρείται πλέον-δικαίως ή αδίκως ας το κρίνουν οι θεσμικά ειδικοί, εγώ ένας απλός βλόγερ είμαι- ως ένα από τα τοτέμ της πολιτιστικής ζωής της χώρας.Λένε-οι ειδικοί πάλι-πως η τέχνη χάνει μεγάλο κομμάτι της αξίας της όταν γίνεται προϊόν μαζικής κατανάλωσης και μείζονος εμπορικής απήχησης και αυτό νομίζω πως ο Παπαιωάννου έχει τη δυνατότητα να το χαλιναγωγήσει πριν γίνει η εγχώρια Μαντόνα, θου Κύριε φυλακή τω βρωμοστόματί μου.

Γιώργος Αυγερόπουλος

Όχι γιατί μέσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος αλλά γιατί ο Αυγερόπουλος είναι 100% αρτιμελής και παίζει “εν ου παικτοίς”.Tα – ντρέπομαι να τα αποκαλέσω έτσι ξερά- ντοκιμαντέρ του είναι εργάκια τέχνης, δουλεμένα με ψυχή και σώμα.Ακατάλληλα για την ξέκωλη εγκεφαλικά ελληνική τηλεόραση για την οποία οι Αυγερόπουλοι είναι ξένο σώμα εξ ου και η εξορία του “Εξάντα” σε ζώνες που μόνο τα βαμπίρ κυκλοφορούν στους δρόμους και στους καναπέδες.Eκτός των άλλων δεν έχει την πόζα και το υφάκι του Kούλογλου και είναι φίλος φίλης μου. Δώδεκα πόντοι και λογαριασμό δεν δίνω.

Xίλαρυ Κλίντον

Δεν κατάλαβα το υφάκι με το οποίο –σαν να- λέτε “τι μας λέει τώρα ο παπάρας”.

Σας λέω τα αυτονόητα. Και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να επιχειρηματολογήσω.

Κωνσταντίνος Πιλάβιος – Χρήστος Τριανταφύλλου

“Tι είναι αυτό ;” “Ποιοι είναι αυτοί ;” .

Aν έγραφα για τον Νίκο Περράκη (δεν τολμώ να πληκτρολογήσω Τεο) και την Ελένη Καραίνδρου (εντάξει, ορμονική αδεία), κανείς δεν θα ρώταγε.

Τώρα ρωτήστε.Έχω απαντήσεις.

Ο Κωνσταντίνος ζει εδώ και ο Χρήστος εδώ. Μερικές φορές ζουν και οι δυο μαζί σε έναν τόπο που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τη φτήνια που μας περιτριγυρίζει.

Για να δανειστώ λόγια του Χρήστου-που γεννά μουσικές σπάνιες- αυτό που ρίχνουν καταπάνω στο βαλκανικό μπαρόκ μας είναι “Everything that can break your mind!”.

Eλπίζω να καταφέρουν- οι δυό τους και άλλοι όμοιοί τους , men of the year κι αυτοί- να κάνουν κομμάτια αυτή τη θολή βιτρίνα που δεν μας αφήνει να δούμε τι όμορφο ζει εκεί έξω.

Το ανώνυμο 16χρονο

Καλό είναι το χαΐδεμα αυτιών αλλά όταν η οργή τους μεταλλάσσεται σε ξύλινη γλώσσα, δεν ξέρεις από τι να προφυλαχτείς.Από την τυφλή αντίδραση των “νοικοκυραίων” απέναντι στα δικά τους –στην ουσία- παιδιά κι εγγόνια ή από την αφυδατωμένη μάσκα του ενήλικα που φοριέται, άτσαλα, πάνω από μια φρέσκια φάτσα που πετάει σπίθες ;

Τόσοι νέοι άνθρωποι θέλουν ηγέτες. Γιατί ; (το έκλεψα ακέραιο από δω )

Μα γιατί ; Aφου μας βλέπουν πως εμείς, οι της απόσυρσης, χορτάσαμε από δαύτους.

Αρι Φόλμαν

Ο Άρι είναι ο ισραηλινός σκηνοθέτης του Waltz with Bashir.Οι τρίχες μου- όσες καλόψυχες αντέχουν ακόμη τη συμβίωση μαζί μου- με ευγνωμονούν που κατόρθωσα να τους αποδείξω πως είναι ακόμη ζωντανές, μένοντας όρθιες και στα 90 λεπτά του Waltz. Μαθήματα ιστορίας, λέει. Κι ο Φόλμαν παίρνει την ιστορία και τη βγάζει βόλτα χωρίς ούτε ένα ρούχο μπρος στα πεινασμένα μάτια μας. Δεν έχω άλλες λέξεις. Αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι άλλο αλλά σινεμά δεν είναι. Δεν έχω λέξεις. Ο Άρι όμως είχε και λέξεις και εικόνες και cojones και γι αυτό βρίσκεται σήμερα εδώ, ανάμεσά μας.

Οι απόντες

Όχι, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν μπήκε στους Άντρες της Χρονιάς. Αφήνω την άγρια  ικανοποίηση της επιδερμικής συγκίνησης για  τους e-παναστάτες της γραφίδας και του πληκτρολόγιου που έχασαν το μέτρο και χρησιμοποιούν ακόμη το νωπό του αίμα για μελάνι.

Ούτε και ο Άλεξ Μεσχισβίλι είναι. Απ’ ότι φαίνεται πάψαμε να ντρεπόμαστε. Ο,τι δεν είναι στην TV, απλά δεν υπάρχει.

…………………………….

προβάλλεται και στο multiplex ΜΕΝ24

Έτοιμος ;

Πάντα

Σε πέντε λεπτά βάζω μπρος

Περιμένω κάτω

Τράπουλες πήρες ;

Πήρα. Σκούφο πήρες ;

Τρεις. Εκεί δεν έχει ιδιώνυμο.

Μαγιώ πήρες ;

Oχι. Δεν με αφήνουν να πάω για μασάζ.

Καλά σε κάνουν. Αν χαλαρώσεις πολύ βγάζεις περίεργους ήχους από παντού

Τι μαλάκας.

Ξεκινάω

Άντε ντε.

Λάπτοπ να πάρω ;

Μα τι μαλάκας ! θα στα κόψω σύριζα

Μη λες τέτοιες λέξεις ρε παπάρα, πάνω που χαλαρώσαμε λίγο

Άντε, κατέβα..

Πρώτα πατήστε το κουμπί, μετά συνεχίστε το διάβασμα.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με ανυπομονησία ακόμη κι αν δεν είχαν αργίες, είναι μεγάλος ψεύτης.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με λαχτάρα ακόμη κι αν δεν κρύβαν τον 14^ο μισθό στην κοιλιά τους, είναι πάρα πολύ μεγάλος Μυνχάουζεν.

Αν έδιναν 14^ο μισθό ανήμερα της Υπαπαντής (ιδέα δεν έχω πότε είναι αλλά μου αρέσει το όνομα) , όλοι θα περίμεναν με λαχτάρα όχι τα Χριστούγεννα αλλά την Υπαπαντή – το λες και γεμίζει το στόμα σου ρε γαμώτη μου-.

Η δεύτερη μεγαλύτερη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων μετά τον Αύγουστο γίνεται Ιανουάριο. Βάσιμα υποθέτω πως οι υπερβολικά ανόητες προσδοκίες που-ασφαλώς- ποτέ δεν επαληθεύονται είναι η αιτία.

Δεν θέλω άλλα “χριστουγεννιάτικες προσφορές” έντυπα με τιμές που τελειώνουν σε 9 και ειδικά σε 99. Είναι σαν να στο δίνουν και τυπωμένο το “είσαι μαλάκας”. Δηλαδή δεν υπάρχει τηλεόραση που να πουλιέται 753 ευρώ ; ή 699 ή 799 ή τίποτε ;

Tα περιοδικά με τις προτάσεις δώρων – εκείνα τα σαχλά “έως 50 ευρώ “ , “έως 200 ευρώ” , “ έως 100.000 ευρώ”- πρέπει να τυπώθηκαν ήδη από το περασμένο Πάσχα. Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιους απευθύνονται και προς τι η τόση σπατάλη χαρτόμαζας.

Όταν βλέπω στους δρόμους αγιοβασίληδες σκέφτομαι ότι από κάτω τους κρύβεται ένας πολύ φτωχός άνθρωπος. Ποιοι διεστραμμένοι παίζουν με την ανέχεια και ντύνουν ανθρώπους στα κόκκινα για να κάνουν την ψυχή μας μαύρη ;

Mέχρι στιγμής δεν έχω δει αγιοβασίλη (κομπλέ, όχι μόνο σκούφο) να ζητιανεύει στα φανάρια. Χρήζει σημειολογικής ερμηνείας το θέμα.

Δεν έχω δει –επίσης- αγιοβασίλη με τυπωμένο το όνομα του χορηγού στη στολή. Μπρος-πίσω. Υπάρχουν άραγε ιερά και όσια για το μάρκετινγκ ;

Είναι εντελώς μα εντελώς pathetic να γράφεις για αγιοβασίληδες.

Oι λίστες των Χριστουγέννων με εκνευρίζουν, γι αυτό  ίσως γράψω μία για να τις ξεφωνίσω.

Zητούνται άλλοι πέντε που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα για να ανταλλάξουμε απόψεις (ελλείψει δώρων).

Τα ξαναλέμε σύντομα.Καλά να περάσετε μ’αυτούς που αγαπάτε.

…………………………………………………

ωραιοτάτη εορταστική εικονογράφηση : Βiljana Djurdjevic

Ν.4229/1929 “περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών”.

Σπίτι μου έχω τέσσερα φούτερ. Με κουκούλα όλα. Το ένα είναι κίτρινο και δεν ρισκάρω να το φορέσω, είμαι εύκολος στόχος ακόμη και για τον Στίβι Γουόντερ.

Το άλλο είναι –φευ- κόκκινο (νεανικές επιπολαιότητες), ακόμη κι αν παραβλέψω το τραγικό γεγονός της αδυναμίας μου να εισέλθω χωρίς λιπαντικό εντός του (γαμημένα large) , δεν έχω καμιά διάθεση να φορέσω χρώμα που φοράει ομάδα του Κόκκαλη. Ούτε όνομα θέλω να γράψω.

Το τρίτο είναι ένα άσχημο σκούρο πράσινο, σαν άρρωστο κυπαρίσσι την ώρα που νυχτώνει. Από τη μαρκίζα που γράφει Diesel έχουν ξεκολλήσει τα i,e,s , εγώ να βγω στους δρόμους με ελλιπή σήμανση στα σινιέ α-πο-κλεί-ε-ται, δεν πα να εισβάλλουν και οι Τούρκοι.

Το τελευταίο είναι ένα ωραίο άσπρο, τόσο ωραίο που δεν το έχω βγάλει ακόμη από το ράφι, του ρίχνω μια ματιά που και που, το φτύνω να μη ματιαστεί και that’s all, αυτό είναι ένα φούτερ αλμπίνος. Όταν θα ‘ρθει η μεγάλη ώρα να δει το φως, θα πεθάνει από τον τρόμο του, λίγα είναι τα φούτερ εκείνα που έχουν τα κότσια να αντιμετωπίσουν τα πράγματα κατάματα. Αυτό ακόμη και τα γιαούρτια στα ψυγεία θα τρέμει να αντικρίσει.

Ένιγουέι, καλό είναι να επαναστατείς όσο είναι καιρός. Μετά μπορεί να περάσει του Καρατζαφέρη και να σε εξορίζουν ακόμη κι όταν πας με φουτεράκι να νοικιάσεις τον Ποντικομικρούλη. Αν κάνεις δε πως ξεκινάς για εκδρομή πρωτομαγιά με φούτερ κουκουλάτο, μπορεί και να ξανανοίξουν τη Γιούρα για χάρη σου. Έτσι κι αλλιώς το είπαν πως θέλουν να ενισχύσουν τον κοινωνικό τουρισμό της άγονης γραμμής, καλό είναι να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από κάθε παροχή αλλιώς να τις κάψω τις κουκούλες όπως καίγαν οι άλλες το ’68 τα σουτιέν τους. Αν είναι να χειραφετηθώ από τον Αλαβάνο, ας το κάνω τουλάχιστον με στυλ.

(δεν θα σταματήσουν να μιλάνε ρε γαμώτο για να μπορέσω να γράψω και κανένα εορταστικό ποστίδιο ; ) 

Η συμβουλή-προτροπή “ο Max ακούγεται καλύτερα με άδειο σπίτι, σβηστά φώτα και μόνο τα λαμπιόνια από το δέντρο αναμμένα” ήταν κατά το ήμισυ σωστή.

Ο Max ακούγεται καλύτερα με μένα στο σπίτι (πάντα με τρομοκρατούσε η ιδέα πως ένα σπίτι μόνο του κάθεται και ακούει μουσική ερήμην των ενοίκων του), κατεβασμένα τηλέφωνα , σβηστά φώτα και τα λαμπιόνια από το δέντρο σβηστά κι αυτά..

Το δέντρο τώρα παίζει μια μακρινή βοή.

Είναι ένα δέντρο που ζει μαζί μας δεκαπέντε χρόνια και πρώτη φορά αποφάσισε να γίνει μουσικός.

Τώρα παίζει πιάνο.

Τα φιλόδοξα δέντρα θα πρεπε να με τρομάζουν αλλά αυτό είναι ένα δέντρο χαμηλού προφίλ.

Τώρα παίζει βιολί. Ένας θόρυβος ακούγεται πίσω από το βιολί , πίσω από το δέντρο.

Δεν ξέρω τι υπάρχει πίσω από το δέντρο μα ο,τι κι αν είναι αυτό, είναι πολύτιμο.

Τώρα ο ήχος  με καταπίνει, ακούω τον αδερφό μου να με ρωτάει “πόσα έβγαλες εσύ ; θα μου δώσεις πέντε δραχμές να συμπληρώσω για τη μπάλα ; “.

Ρίχνω μια ματιά πίσω από το δέντρο που τώρα ξαναπαίζει πιάνο.Ο αδερφός μου δεν είναι εκεί.Ούτε και το πιάνο.

Ακριβώς πίσω από αυτό το δέντρο βρισκόταν πριν τριαντατόσα χρόνια το κρεβάτι του αδερφού μου.Ο αδερφός μου με ξαναρωτάει “πέντε δραχμές θέλω, μου φτάνουν, θα δώσεις ; “.Το δέντρο παίζει τώρα κιθάρα. Ο αδερφός μου δεν είναι εκεί, ούτε το κρεβάτι του.

Η φωνή του όμως είναι.

“Μια δερμάτινη μπάλα ρε, μαζί θα παίζουμε, πέντε δραχμές όλες κι όλες ζητάω”.

Άλλη φορά θα ζητάω ακριβείς οδηγίες χρήσης του Max. Με έβαλε σε μια θεοσκότεινη τρύπα και με έστειλε δίπλα σε ένα οκτάχρονο. Που ζητούσε όλες κι όλες πέντε δραχμές. Και ανάθεμά με, ούτε που θυμάμαι αν τις έδωσα.

Κώστα, αν διαβάζεις , τις έχω κρατημένες τις πέντε δραχμές. Και μια μπάλα, να πάμε να γδάρουμε γόνατα μαζί. Αυτό ζητάω όλο κι όλο από τα φετινά Χριστούγεννα….

ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Μεγάλωσα , το παραδέχομαι.

Αντί να πιάσω στα χέρια μου την πρώτη που θα βρω μπροστά μου, κάθομαι με τις ώρες και παρατηρώ τις ατέλειές της, λέγοντας “όχι αυτήν, δεν θα κάνει μεγάλη ζημιά”. Το ιδανικό άλλοθι των άτολμων φλώρων που γράφουν μετά τρεις χιλιάδες λέξεις μονοκοπανιά για την αξία του να ‘σαι διά βίου μάχιμος.

H αέναη αναζήτηση της τελειότητας δεν σταματά παρά μόνο τη στιγμή που η πρώτη τυχαία, μια τιποτένια που ούτε δεύτερη ματιά θα καταδεχόμουν ως τότε να της ρίξω, έρθει κατευθείαν πάνω μου.

Γιατί οι απέναντι το έχουν από καιρό καταλάβει πως η τέλεια πέτρα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνον ο κατάλληλος στόχος.

………………………………..

ήχος : Fragment του Max Richter

εικόνα : Hand & Stone του Paul Louis Villani

λόγια : έλα ντε…

Ελλείψει αποθεμάτων χιούμορ σ’ αυτή τη χώρα και δευτερευόντως ελλείψει ρευστότητας, τα δώρα των εορτών θα καταναλωθούν φέτος σε ελάσσονος χρηστικότητας και σημασίας επενδύσεις, όπως λογαριασμοί, γραμμάτια και μερικοί λογαριασμοί ακόμη. Tα ρέστα που-τυχόν-απομείνουν θα φύγουν αγχωμένα την τελευταία στιγμή, προκάλυμμα καπνού για να μη δούμε κατάφατσα από τώρα τα κοφτερά και κίτρινα δόντια του Γενάρη. Που θα ‘ναι εκεί και θα μας περιμένει όμως. Και δεν ξέρω κανέναν, όσο Χουντίνι και να ‘ταν, που να βγήκε από το αχόρταγο μπαούλο του Δεκέμβρη και να αντίκρισε ανακουφισμένο(ς) τον Αύγουστο απέναντί του.

Συννεφιασμένα πρόσωπα, συγκαταβατικά “φχαριστώ, δεν ήταν ανάγκη, δύσκολες μέρες, δεν χρειάζονται παραπανίσια έξοδα” , ράφια και συρτάρια που θα φιλοξενήσουν τα δώρα που δεν μέλλει να δουν άσπρη μέρα μέχρι τη στιγμή που θα βγουν από το σπίτι για να πάνε σε άλλα ξινισμένα “φχαριστώ, δεν ήταν ανάγκη, είπαμε μεταξύ μας να τα κόψουμε αυτά”, τα παιδιά αρνούνται να βγουν για κάλαντα “μα αν δεις πως μας κοιτάζουν απ’ το ματάκι της πόρτας, θαρρείς και θα βγουν στο κατώφλι και θα μας πυροβολήσουν” και προκειμένου να την κάψουμε μετά τη γειτονιά (η καύση εθιμικά έπεται των πυροβολισμών) συμβιβάζονται με εσωτερικές εορταστικές χορηγίες που χρόνο με το χρόνο γίνονται όλο και πιο ελλιποβαρείς , “εντάξει ρε μπαμπά, δεν υπάρχει πρόβλημα, καλό είναι και το πενηντάρικο, εδώ άλλα δεν έχουν λεφτά ούτε για το Odeon”, τα σπίτια πήζουν στις κάλτσες και τις παντόφλες και τα συνθετικά κασκόλ, που θα πάνε να κάνουν παρέα στα περσινά που ζουν ήρεμα και σιωπηλά μέσα στα κουτιά τους , τόσες κάλτσες και τόσες παντόφλες θαρρείς και στο σπίτι ζουν σαρανταποδαρούσες και όχι άνθρωποι, τόσα κασκόλ που και σε λαιμό καμηλοπάρδαλης να τα κρέμαγες ούτε μέχρι το μήλο του Αδάμ – στις αρσενικές- θα έφταναν, ξέχασα και μερικά ηλίθια κεριά με άρωμα μάγκο που είναι παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο φρούτο, αν ανοίξεις βέβαια τα λαιφστάιλ έντυπα, αυτά που είναι για τους κανονικούς ανθρώπους και όχι τους ενοχικούς αντι-καταναλωτές σαν κι εμένα, θα δεις χίλιες και μια προτάσεις για όλες τις τσέπες για να μη τριγυρνάς στους δρόμους και στα πεζοδρόμια σαν την άδικη κατάρα, αφού σου δίνουν έτοιμο το manual της ευτυχίας τι σκατά τους θέλεις τους αυτοσχεδιασμούς χρονιάρες μέρες ;

Το κινέζικο πλαστικό dildo 20 εκατοστών – για να μη γίνονται τραυματικές συγκρίσεις, τα είκοσι εκατοστά θεωρούνται ως το limit up αγοράς- κοστίζει 29 ευρώ. Βatteries not included. Όταν  αρνηθεί να το εκλάβει ως fun & play και κατεβάσει μούτρα, θα είναι γιατί ακόμη και στις φαντασιώσεις της έβαλες φρένο για είκοσι επιπλέον ψωροευρώ, όσο κόστιζε το 25ποντο σιλικόνης που φωσφόριζε και έπαιζε και το “Jingle Balls”. Πέντε λεπτά αληθινής ευτυχίας που της τα ευνούχισες κι αυτά.

Και τι θα της πεις μετά ;

“Υποτίμησα το θέμα, δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις του, δεν είχα πλήρη εικόνα, το λάθος είναι δικό μου και δεν το χρεώνω σε εσένα ” ;

Φτηνό.

……………………….

* ισχύει και για τις μη μανούλες, κι αυτές έχουν ψυχή

Μερικές δωρεάν συμβουλές στους άντρες της παρέας, για να μην είναι η πρώτη τους μέρα στο γραφείο και η τελευταία.

Χάρης Σιανίδης έγινα για να μη γκρινιάζετε για τη μονοδιάστατη e-παναστατική θεματολογία του βλογ, τι άλλο να κάνω πια ώστε να μείνετε ικανοποιημένοι ;

Eπι κεφαλής

Σε όποιαν κατάσταση και να ναι το τριχωτό της κεφαλής σου, ακόμη κι αν είναι πιο έρημο κι από την Βόρεια Γροιλανδία (το γράφω για να κάνω εντύπωση, και η Νότια τα ίδια χάλια έχει) ,καπέλο δεν μπαίνει εκτός κι αν δουλεύεις για το Λάκη Γαβαλά  ή είσαι γραμματέας του Βασίλη Βασιλικού.Οφείλεις να είσαι πάντα καλοχτενισμένος με την προϋπόθεση πως υπάρχει γρασίδι στον κήπο αλλιώς επιμελώς ξυρισμένος, όχι στυλ Τζόρτζεβιτς (θαμπώνεται ο συνομιλητής σου και το meeting θα αποβεί τραγωδία) αλλά ένα σεμνό και casual Mπέκαμ-style.

Bάψιμο πο-τέ ! Εκτός κι αν σε προσέλαβε η BIBEXΡΩΜ για ζωντανό δειγματολόγιο, οπότε φρόντισε να μη διασταυρωθείς με τον μπαμπά σου που γι άλλα σε σπούδασε και με άλλα θα του ‘ρθει ντουβρουντζάς.

Πουκάμισο

Οι επιλογές είναι πολλές αρκεί να περιορίζονται στα άσπρο, γαλάζιο. Μονόχρωμο. Άντε και καμιά ρίγα για να μη κατηγορηθείς για μινιμαλιστής. Ρίγα, όχι ράγες τραίνου, πουκάμισο φοράς κι όχι τη φανέλα του Del Piero (δεν ξέρω τι μ’ έπιασε και γράφω α-λα Sport 24 σήμερα).

Στις πολύ χαλαρές περιπτώσεις (είναι έκπτωση ηθών αλλά όχι απ τις πολύ θανατηφόρες) ο γιακάς μπορεί να έχει και κουμπιά – αυτό που είθισται να αποκαλούν Oxford Style Button Down Collar Shirt , ε ρε τι μαθαίνετε από δω μέσα- αλλά 9 στις 10 φορές το σκληρό κολάρο σώζει ζωές και δουλειές.Σκληροί τύποι υπάρχουν πολλοί, straight, spread, tab, club , o Jason Statham , o Vinnie Jones , εσύ διαλέγεις όποιον σου πάει ακόμη κι αν είσαι κατηγορίας Roberto Benigni.

Προσοχή στο νούμερο, πρέπον είναι μεταξύ γιακά και του λαιμού σου να υπάρχει χώρος για μια τρίχα, έστω ελέφαντα.Όχι πιο πολύ, αλλιώς ή θα χοντρύνεις το λαιμό σου ή θα αλλάξεις νούμερο.

Μανικετόκουμπα

Καβλέ αξεσουάρ αλλά θέλει τον τρόπο του. Δεν ενδείκνυται για καθημερινή χρήση αν δεν έχεις τουλάχιστον έξη ζευγάρια ώστε να πουλάς την ανάλογη μούρη, σε συνδυασμό με τη γραβάτα (βλ.λεξη).Τρία ζευγάρια Paul Smith – από εξήντα ευρώ το ντουέτο- κι άλλα τρία πιο αυστηρά , την σώζουν την παρτίδα.Μη ξεχαστείς και φορέσεις παράταιρο ζεύγος, είπαμε τόλμη και φαντασία αλλά ούτε ο John Galliano τα κάνει αυτά. Άσε που αυτός δεν δουλεύει για την “Kαταψύκτες H Βολική Αρκούδα ΕΠΕ”.

Γραβάτα

Εδώ είμαστε.

Όλα τέλεια να τα χεις κάνει ως τότε, η λάθος γραβάτα μπορεί να αποδειχθεί θηλιά στο επαγγελματικό σου ικρίωμα.Άσε που μια καλή μεταξωτή δεν κόβεται με τίποτε, συνεπώς θα πεθάνεις εντελώς πριν σε σώσει κανείς στυλίστας της προκοπής.Αν και- εδώ που τα λέμε- η μέγιστη ξεφτίλα είναι να αφήνεις άλλους να διαλέγουν γραβάτες για σένα, ειδικά την “άλλην”. Λοιπόν , το θέμα είναι απλό : δεν φοράμε αυτές που μοιάζουν με κομποσκοίνια (κι άσε τους fashionίστας να σκίζουν τα σουτιέν τους), αυτές που μοιάζουν με φωτεινό σηματοδότη , αυτές που φοράνε οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι κι αυτή που φοράει ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.Όλες τις άλλες τις φοράμε.

Συνδύασε χρώματα με τα μανικετόκουμπα και- αν το σηκώνει το εργασιακό σου περιβάλλον και ειδικά η θέση σου στην Εταιρία- με μια μονόχρωμη (αυτό δα έλειπε) pochette, με την οποία ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν φυσάμε μύτη ακόμη κι αν έχει μπει μέσα της ολόκληρος ο ζωολογικός κήπος του Λονδίνου. Περιμένουμε να μείνουμε μόνοι και μετά βγάζουμε ένα ένα τα ζώα με την παραδοσιακή δακτυλοσκόπηση.

Κοστούμι

Φυσικά ετοιματζίδικο, εδώ γράφουμε για στελέχη και όχι για αφεντικά.Αυτά μπορούν να ραφτούν όπου τραβάει η ψυχή τους , και στον Παναμά και στο Χονγκ-Κονγκ και στη Saville και στη Montenapoleone. Εσύ – το προσωποποιώ ωμά για να γίνω απόλυτα κατανοητός- μπορείς να αγοράσεις μόνο τα κουμπιά απ το made to measure γιλέκο, οπότε περιορίσου στις κλασσικές επιλογές που μια βιτρίνα εκπτώσεων απλόχερα προσφέρει.

Tips : μπλε , γκρι , λίγο πιο μπλε, λίγο λιγότερο γκρι, άντε καμιά ρίγα στην ύφανση (που δεν διακρίνεται με γυμνό οφθαλμό από πέντε μέτρα, αυτό είναι κλασσικό SOS) και τελειώσαμε.Tα μαύρα δεν είναι για το γραφείο, τα καφέ δεν είναι για όλους, άλλα χρώματα δεν υπάρχουν, πάει και τέλειωσε, πάρτο απόφαση.

Ο συνδυασμός σακάκι-παντελόνι δεν είναι της παρούσης, μια μικρή παραχώρηση μόνο για το σωσίβιο μπλέ μπλέιζερ-γκρι παντελόνι και μη τολμήσει κανείς να βάλει χέρι στο μπλε και στο γκρι ή να αλλάξει τη σειρά, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι πού όσο εκκεντρικό ζωντανό κι αν είναι, τέτοια όσια και ιερά τα σέβεται.

Επίσης : οτιδήποτε με λιγότερο από δυο κουμπιά ή με περισσότερα από τρία (σλάιτλι passé φέτος) , απλά ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Ακόμη και στο Star Trek πιο καλοντυμένοι ήταν.

Άλλες λεπτομέρειες δεν χρειάζονται. Συνήθως ο,τι πληρώσεις αυτό παίρνεις. Αντίθετα με ότι ισχύει για την γραβάτα, όταν αγοράζεις κοστούμι πάρτην μαζί σου. Και να μη μιλήσει, θα διαβάσεις τα ξινισμένα μούτρα της (ναι, ώρα ν’ αρχίσεις εκείνη τη ρουφιάνα τη δίαιτα).

Kάλτσα

Mπλέ, μαύρο.Τελεία και παύλα.Ούτε σχέδια, ούτε εφέ στην ύφανση, ψηλές όσο πρέπει (εντάξει, δεν χρειάζεται να φτάνουν στο γόνατο σαν να ‘σαι τρόφιμος του ΚΑΤ επί εξάμηνο) , λεπτές όσο να μην βγαίνουν βόλτα οι τρίχες. Και πάντα άφθαρτες. Όσοι πέρασαν από ζόρικα αεροδρόμια και τους έλουσε κρύος ιδρώτας όταν – surprise- τους λένε “shoes please” , καταλαβαίνουν. Έπαθαν και έμαθαν.

Παπούτσια

Με κορδόνια ή χωρίς, μαύρα ή καφέ ,αλλά πάντα γυαλισμένα σαν Φεράρι που μόλις βγήκε απ’ το Maranello,  η – εντελώς πατρική- συμβουλή είναι μία μόνο : μη φορέσεις ποτέ μα ποτέ μα ποτέ παπούτσι που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Sharon Stone στο Βασικό Ένστικτο. Εκτός κι αν εργοδότης σου είναι ο Στηβ Κακέτσης ή ο Γιάννης Παπαθεοχάρης, άσε τα παπούτσια-δρεπάνια για τους αληθινά γενναίους, αυτούς που κυκλοφορούν κι οπλοφορούν γιατί ποτέ να το αποκτήσουν – το καλό το γούστο- δεν μπορούν.

Cheers mates !

Υ.Γ.1 «Αφού ο λαός δεν έχει ψωμί, γιατί θέλει να βάλει στον κώλο του Canali ;»

Υ.Γ.2  Δεν έχει επανάσταση σήμερα, την πήρε αγκαζέ ο Λαζόπουλος

———————————–

* made to measure παραγγελία από το Men24  (  τα  Υ.Γ. είναι προβοκάτσια )

Μια λέξη ακόμη για παραπολιτικά και στην κάρφωσα.

Μα…

Μαρούλια. Χίλια θέματα κυκλοφορούν αδέσποτα, μας φλόμωσες με τα αντιεξουσιαστικά σου χρονιάρες μέρες.

Εγώ αντιεξουσιαστής ;

Απ’ τις κρυφές.

Στο ορκίζομαι, δεν…

Μια λέξη ακόμη και θα αποκτήσεις τρίτο μάτι.

ΟΚ , πες θέμα.

Ρούχα, γυναίκες , σεξ , diamonds , fur coats , champagne , a woman , a Cadillac , cocaine

Aυτό το είπαν οι Suicide

Mην αντιμιλάς τσογλάνι. Ξεκίνα με ρούχα. Τα άλλα μπορούν να περιμένουν.

Και το σεξ ;

Eιδικά αυτό. Εκτός κι αν το σκέφτεσαι ακόμη και με μια κάννη κολλημένη στη μούρη.

Μπα…αποσυντονίζομαι και χωρίς κάννη

Γράφε. Ρούχα. Αύριο κιόλας.

ΟΚ , να διαλέξω από τα μαγαζιά που κάηκαν ;

Bang !