MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Περίμενα το έμβασμα υπομονετικά. Όπως μια σμέρνα  περιμένει ένα αφηρημένο δάχτυλο. Μόνο που αυτή μετά χωνόταν στο θαλάμι της για να το τραγανίσει ενώ εγώ είχα εντοπίσει πολλές τρύπες για να απολαύσω ανενόχλητος το θήραμα : Μusic Corner , Happening , Pop Eleven και δυο-τρία άλλα που η αγρίως βιασμένη από τα χρόνια που πέρασαν μνήμη μου αρνείται να ανακαλέσει στην επιφάνεια.

Σήμερα τα τρόπαια – αυτή είναι η διαφορά μου με ένα αρπακτικό- γεμίζουν τα σωθικά μιας βιβλιοθήκης. Τότε νόμιζα πως ξόδευα αλύπητα (μένοντας και μια βδομάδα νηστικός ή αλλάζοντας τρία λεωφορεία για να φτάσω τέρμα Χολαργού να φάω στης θειάς μου, αν περίσσευε δραχμή για τα ναύλα) μόνο για να απολαύσω τη στιγμή που η βελόνα θα ακουμπήσει πάνω στο πρώτο αυλάκι απ’ το Desire και με ξεκοιλιάσει το μπάσο του Peter Principle.Ηλίθιο ακούγεται αλλά οι μόνες πεταλούδες που έβοσκαν εκείνη την εποχή στο στομάχι μου ήταν αυτές απ’ το εξώφυλλο των House of Love.

Τέτοιες στιγμές ένα σωρό. Πιάνοντας στα χέρια μου το – χειρότερο κι από χασαπόχαρτο- εξώφυλλο του Photographs as Memories (η σάρκα μέσα ήταν εξαιρετική, στάζει αίμα ως σήμερα) , παίζοντας πινγκ πονγκ με τη νύχτα και τη φωνή του Rep Butler σε ένα δωμάτιο της Τσόχα 32 , περνώντας άλλες πέντε μέρες αναγκαστικής νηστείας για να κάνω δικό μου το Your secret’s safe with us – για να χω να το καυχιέμαι πως ανακάλυψα, μεταξύ άλλων, τον Jarvis Cocker τη χρονιά που αποχαιρετούσα τη μεγάλη πόλη- .

Αναρωτιόμουν, τότε, αν υπάρχει τόσο ανταριασμένος μωβ ουρανός σαν κι αυτόν στο Heaven up here. Toν βρήκα πολλά χρόνια αργότερα εν μέσω αναταράξεων, στην 6D,όχι με t-shirt Τοm Robinson band αλλά με γκρι κοστούμι και σκληρά κολλάρα, άργησα αλλά τον βρήκα. Δεν πίστευα πως μπορεί μια κιθάρα να ακούγεται όπως στο Evergreen Dazed μέχρι που πέρασα εικοσιεφτά χρόνια μετά – εντελώς τυχαία- απ’ την Kensigton Gardens Square , δέκα βήματα μακριά απ τη στάση Bayswater , πάλι ντυμένος την θαμπή στολή της γενιάς μου.

Κάτι μου έλεγε αυτό το Kensigton Gardens Square. Πώς και τι να θυμηθείς όμως τρέχοντας κάθε φορά απ’ το ένα μετρό στο άλλο κι απ’τον Euston στον Κings Cross και πίσω στα Docklands και μετά στο Bermondsey και τέλος σε ένα δωμάτιο γεμάτο με φακέλους, megabit και εισιτήρια ;

Το θυμήθηκα σήμερα, μέρα που – κατά παράδοση- δουλειά δεν έχει ο διάολος. Σκάλισα βινύλια, μπήκα ως το λαιμό δεκαετίες πίσω, λίγο έλειψε να εγκαταλείψω – κουράζομαι εύκολα πλέον- αλλά στο παραπέντε, δευτερόλεπτα πριν πω “μα τι σκατά ψάχνω να βρω τόσα χρόνια μετά, μέσα σ’αυτό το μαυσωλείο;” το βρήκα ! δεν είμαι σίγουρος αλλά και τζακπότ στο τζόκερ να μου διναν εκείνη τη στιγμή, δεν θα θεωρούσα την ανταλλαγή δίκαιη και θα κρατούσα –σε πείσμα κάθε so called λογικής- το λάφυρό μου, που έγραφε στο οπισθόφυλλο :

© + ® Cherry Red Records 1981

53 Kensigton Gardens Square , London W2 4BA

Εντάξει, μπορεί η μαύρη Tom Robinson Band να χει γίνει από καιρό ρετάλι που ζει στον παράδεισο των t-shirts  (αφού πέρασε από την ατιμωτική φάση του ξεσκονόπανου) αλλά μου φάνηκε πως το γκρι κοστούμι στην ντουλάπα έσκασε ένα κρυφό χαμόγελο αναγνωρίζοντάς μου πως δεν είμαι – όχι ακόμη- μια εντελώς μα εντελώς χαμένη υπόθεση.

Άλλωστε όπως λέει κι ο ποιητής Love my way , it’s a new road , I follow where my mind goes…