MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Ο Brendan Gleeson και ο Colin Farrell κατεβαίνουν χριστουγεννιάτικα -σιγά την οικονομική κρίση που χτύπησε τους εγγλέζους δηλαδή - από το τραίνο στο σταθμό της Μπρυζ και φτάνουν στην πόλη αφού πρώτα διασταυρώθηκαν με ένα τσούρμο χοντροκωλαράδες τουρίστες και πεντέξη τηλεφωνικούς θαλάμους που για καλή μας τύχη δεν συγκίνησαν τον Κόλιν για να κλειδαμπαρωθεί μιάμιση ώρα μέσα σε έναν από δαύτους και να ξανάχουμε μια απ’ τα ίδια, φτάνουν στο ξενοδοχείο που το ‘χει μια έγκυος με ψεύτικη κοιλιά γιατί σιγά μην βάζαν αληθινή εγκυμονούσα για ηθοποιό , να της σπάσουν τα νερά να έχουν κι άλλα στα καλά του καθουμένου να της πληρώνουν βαρέα και ανθυγιεινά, αντί για δυό δωμάτια η έγκυος τους δίνει ένα γιατί τους έκοψε για φτωχομπινέδες έτσι όπως ήταν ντυμένοι, ευτυχώς το δωμάτιο έχει δυο κρεβάτια γιατί ο Γκλίσον δεν έχει δα και το σουράτι του Τζούμα και θα τον έλιωνε τον Φάρελ αν στραβοκοιμόταν, μετά κατουράνε γιατί τόσες ώρες στο τραίνο ήταν χαλασμένο το WC και βγαίνουν να παίξουν τους τουρίστες αλλά ο μικρός όλο fuck και fuck και fuckin είναι και το βουλώνει μόνον όταν πίνει μπύρες, ο Γκλίσον που κατά βάθος είναι art victim κοιτάει σαν γιαπωνέζος που του έκλεψαν την ψηφιακή δεξιά κι αριστερά, μετά νυχτώνει κι αντί να πάνε να χωθούν κάτω απ τα στρώματα γιατί ωραία ωραία αυτή η Μπρυζ αλλά έχει και ένα ψοφόκρυο και το μοιράκιο ο Φάρελ δε λέει να βάλει ένα πουλοβεράκι αλλά πνευμονία δεν αρπάζει (μετά αρπάζει κάτι άλλο αλλά μη τα πούμε όλα και μας πείτε και movie poopers), μετά λοιπόν δεν πάνε για ύπνο αλλά ο Κόλιν το ρίχνει στα γκομενιλίκια θαρρείς και είναι ο Μεγαλέξαντρος και ευτυχώς δεν πέφτει πάνω σε καμιά Σκοπιανή αλλά σε μια Βέλγα (όχι την Krotkaya, φιλάω σταυρό) που πουλάει χασίσια και κόκες σε χαζοτουρίστες που ξέχασαν να πάρουν τη δική τους πρέζα φεύγοντας απ’ το σπίτι τους και τώρα θα την πληρώσουν χρυσή οι ηλίθιοι, μετά γυρνάνε στο ξενοδοχείο και η έγκυος (που δεν γέννησε ακόμη) τους δίνει ένα μήνυμα που έχει όλα τα fuck και fuckin του σύμπαντος μέσα του, συμπεραίνουμε πως αυτός που ρίχνει τα μπινελίκια είναι κάποιος που συνηθίζεται να αποκαλούμε “αφεντικό” γιατί τους λέει να παλουκωθούνε μέσα την άλλη μέρα και να μη τρέχουν για μπύρες και Βέλγες  μέσα στο ψοφόκρυο και την υγρασία κι αυτοί υπακούνε , δηλαδή ο Γκλίσον υπακούει ενώ ο Φάρελ που έχει σώες τις ορμόνες του βγαίνει με τη Βέλγα για φαγητό κι αντί να φάει κανένα μύδι με τηγανητές πατάτες  πλακώνει στις μπούφλες έναν Καναδό που είπε fuckin unbelievable και δεν σφαλιαρίζει μόνο τον καναδό αλλά μπουφλίζει και τη γυναίκα του και όλοι λέμε “καλά της έκανε της μαλάκως” που την ενοχλούσε ντεμέκ το τσιγάρο της Βέλγας και μετά βγαίνει η Βέλγα που πήγε στο WC τάχα μου για κατούρημα αλλά μάλλον για να πάρει καμιά μυτιά και τα παίρνει στο κρανίο που βλέπει σαβούρντα την γκόμενα αλλά κατά βάθος γουστάρει τον Κόλιν γιατί στην επόμενη σκηνή κρεβατώνονται και ξαφνικά πετάγεται ένας Βέλγος κάτω απ το κρεβάτι και πάει να πουλήσει τσαμπουκά στον Φάρελ αλλά τι να καταλάβει ο Μακεδόνας από φλώρους, τον πυροβολάει με άσφαιρα και τον αφήνει σαν τον Κύκλωπα, την ώρα που πίσω στο ξενοδοχείο ο Γκλίσον αναλαμβάνει να λύσει ένα στριμόκωλο ζήτημα και κάποια στιγμή εκεί που πάμε να πούμε “ω ρε πούστη μου!” όλοι μαζί – εκτός απ τον Κύκλωπα και τη Βέλγα- βρίσκονται σε ένα δωμάτιο με έναν νάνο, δυό πουτάνες εισαγωγής (απ το Άμστερνταμ), τρεις σαμπάνιες και μισό κιλό κόκα, τύφλα να χει ο Ντέιβιντ Λυντς δηλαδή, πατάμε μισό λεπτό το pause για να φάμε έναν κουραμπιέ ελλείψει άλλης άσπρης σκόνης στο σπίτι, για τέτοια λιγούρα μιλάμε,  μετά ξανά το play , ξημερώνει κάποια στιγμή η άλλη μέρα, γίνονται διάφορα που δεν είναι της παρούσης και στο σταθμό έρχεται κι ο Ralph Fiennes για να δέσει το γλυκό, φοράει ωραίο κοστούμι, σένια γραβάτα και ακόμη καλύτερο παλτό αλλά από σκατόγλωσσα άλλο πράμα, και οι παρέες του σκατά είναι δηλαδή, ειδικά ένας Γιούρι που τάχα μου έχει αντικερί αλλά μέσα στο μαγαζί βουνό τα Uzi και τα Kαλάσνικοφ , τέτοια πράματα στη Μπρυζ και εδώ το κόβω γιατί δεν το ‘χει και πολύ ο Ρέιφ να με ανεβάσει και μένα στο καμπαναριό να δούμε παρέα τα αξιοθέατα μέσα στην ομίχλη και έχω και μια άλφα υψοφοβία και άμα γίνω εγώ καταδότης για το τέλος της ταινίας προκειμένου να βγει ένα ψωροπόστ ,να μη σώσω να πάω σ’αυτή την Μπρυζ που ήταν όντως fuckin’ unbelievable , really fuckin’ unbelievable….

……………………………………………

“In Bruges” του Martin McDonagh , για να μάθουν οι δικοί μας τι θα πει σενάριο και σκηνοθεσία και να μη πνίγονται μέσα σε μια κουταλιά –θολή- κουλτούρα.

Κι όσο για τους Gleeson, Farrell, Fiennes , hats off !

Mια 100% “ανδρική” ταινία, αγγλικό σινεμά στα ντουζένια του.

Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ξεκινήσει καλά μια βδομάδα.

Υποθέτω και για να τελειώσει.

Αλλά δεν είναι-αλοίμονο-αποδεκτός από το νόμο.

Δεν τις αντέχω τις Δευτέρες που ξεκινάνε με κατεβασμένα μούτρα και ξινισμένες καλημέρες. Μόνον οι μισάνθρωποι κρύβονται πίσω από σουφρωμένα στόματα και σκοτεινά μάτια, θαρρείς και  τους χρωστάει ολόκληρος ο κόσμος κεφάλαιο και τόκους μαζί.Τέτοιος δεν είμαι (όχι ακόμη) αλλά τόσο μεγάλο στομάχι για να χωνέψω τα πάντα δεν έχω.

Δεν ξέρω τι έπαθαν οι άνθρωποι, εντάξει, το ξέρω καλά πως ο μικρόκοσμος της επαρχίας είναι συχνά-πυκνά μίζερος και κακιασμένος, ζηλόφθονας και επιδειξιομανής αλλά τουλάχιστον έκρυβε μέσα στα τριάρια του –που μύριζαν τηγανητά ψάρια ανακατωμένα με τα άπαντα του Hondos Center- δίποδα που μπορούσαν να επικοινωνήσουν και με άλλους τρόπους πέραν της σιωπής ή της e-νοηματικής. Τώρα χάνεται κι αυτό και μένουν μόνο οι μυρωδιές από τα κλειδωμένα σπίτια, εκεί που αυξάνονται και πληθαίνουν οι αυτοεξόριστοι μέσα στα ίδια τους τα ντουβάρια. Οι εκουσίως έγκλειστοι, oι ναυαγοί της μεζονέτας.

Εδώ και μήνες θέλω να το γράψω αυτό και μου ‘ρθε μόλις προχτές βράδυ, την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι του In Bruges. Ανέκαθεν μου ήταν βαριά αντιπαθείς οι αυτοεξόριστοι, ειδικά όσοι επέλεξαν να πληρώνουν στεγαστικό για να βάλουν ακόμη καλύτερα κάγκελα ή ακριβότερους μπιντέδες στις φυλακές τους. Μαζί τους δεν χωράνε ημίμετρα, είναι αλεξίσφαιροι στις λέξεις.

Άλλον δρόμο – και τρόπο- όμως δεν έχω. Θέλω να πάρω ένα 45ρι (με cd παστρική δουλειά δεν γίνεται) και να τους ξαπλώσω όλους αυτούς. Kι αν με συλλάβει η μικροαστική αστυνομία για διατάραξη οικογενειακής γαλήνης (σε περίπτωση που κάποιος παπάρας δει τη φωτογραφία του εδώ μέσα) και με σύρουν σε κανένα δικαστήριο, θα απολογηθώ ατάραχος με τα λόγια του Ray χωρίς να παραλείψω ούτε ένα fuck :

Because at least in prison and at least in death, you know, I wouldn’t be in fuckin’ Bruges. But then, like a flash, it came to me. And I realized, fuck man, maybe that’s what hell is: the entire rest of eternity spent in fuckin’ Bruges.

Βάλτε “σπίτι” εκεί που λέει “Bruges” και καλή βδομάδα να ‘χουμε. Ξαλάφρωσα λιγάκι…

Υ.Γ. αύριο λέω να ντυθώ Δανίκας και θα μιλήσουμε γα το In Bruges ως άντρας προς άντρες (οι κυρίες μπορούν-αν επιθυμούν- να μείνουν στο δωμάτιο)