MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Περίμενα το έμβασμα υπομονετικά. Όπως μια σμέρνα  περιμένει ένα αφηρημένο δάχτυλο. Μόνο που αυτή μετά χωνόταν στο θαλάμι της για να το τραγανίσει ενώ εγώ είχα εντοπίσει πολλές τρύπες για να απολαύσω ανενόχλητος το θήραμα : Μusic Corner , Happening , Pop Eleven και δυο-τρία άλλα που η αγρίως βιασμένη από τα χρόνια που πέρασαν μνήμη μου αρνείται να ανακαλέσει στην επιφάνεια.

Σήμερα τα τρόπαια – αυτή είναι η διαφορά μου με ένα αρπακτικό- γεμίζουν τα σωθικά μιας βιβλιοθήκης. Τότε νόμιζα πως ξόδευα αλύπητα (μένοντας και μια βδομάδα νηστικός ή αλλάζοντας τρία λεωφορεία για να φτάσω τέρμα Χολαργού να φάω στης θειάς μου, αν περίσσευε δραχμή για τα ναύλα) μόνο για να απολαύσω τη στιγμή που η βελόνα θα ακουμπήσει πάνω στο πρώτο αυλάκι απ’ το Desire και με ξεκοιλιάσει το μπάσο του Peter Principle.Ηλίθιο ακούγεται αλλά οι μόνες πεταλούδες που έβοσκαν εκείνη την εποχή στο στομάχι μου ήταν αυτές απ’ το εξώφυλλο των House of Love.

Τέτοιες στιγμές ένα σωρό. Πιάνοντας στα χέρια μου το – χειρότερο κι από χασαπόχαρτο- εξώφυλλο του Photographs as Memories (η σάρκα μέσα ήταν εξαιρετική, στάζει αίμα ως σήμερα) , παίζοντας πινγκ πονγκ με τη νύχτα και τη φωνή του Rep Butler σε ένα δωμάτιο της Τσόχα 32 , περνώντας άλλες πέντε μέρες αναγκαστικής νηστείας για να κάνω δικό μου το Your secret’s safe with us – για να χω να το καυχιέμαι πως ανακάλυψα, μεταξύ άλλων, τον Jarvis Cocker τη χρονιά που αποχαιρετούσα τη μεγάλη πόλη- .

Αναρωτιόμουν, τότε, αν υπάρχει τόσο ανταριασμένος μωβ ουρανός σαν κι αυτόν στο Heaven up here. Toν βρήκα πολλά χρόνια αργότερα εν μέσω αναταράξεων, στην 6D,όχι με t-shirt Τοm Robinson band αλλά με γκρι κοστούμι και σκληρά κολλάρα, άργησα αλλά τον βρήκα. Δεν πίστευα πως μπορεί μια κιθάρα να ακούγεται όπως στο Evergreen Dazed μέχρι που πέρασα εικοσιεφτά χρόνια μετά – εντελώς τυχαία- απ’ την Kensigton Gardens Square , δέκα βήματα μακριά απ τη στάση Bayswater , πάλι ντυμένος την θαμπή στολή της γενιάς μου.

Κάτι μου έλεγε αυτό το Kensigton Gardens Square. Πώς και τι να θυμηθείς όμως τρέχοντας κάθε φορά απ’ το ένα μετρό στο άλλο κι απ’τον Euston στον Κings Cross και πίσω στα Docklands και μετά στο Bermondsey και τέλος σε ένα δωμάτιο γεμάτο με φακέλους, megabit και εισιτήρια ;

Το θυμήθηκα σήμερα, μέρα που – κατά παράδοση- δουλειά δεν έχει ο διάολος. Σκάλισα βινύλια, μπήκα ως το λαιμό δεκαετίες πίσω, λίγο έλειψε να εγκαταλείψω – κουράζομαι εύκολα πλέον- αλλά στο παραπέντε, δευτερόλεπτα πριν πω “μα τι σκατά ψάχνω να βρω τόσα χρόνια μετά, μέσα σ’αυτό το μαυσωλείο;” το βρήκα ! δεν είμαι σίγουρος αλλά και τζακπότ στο τζόκερ να μου διναν εκείνη τη στιγμή, δεν θα θεωρούσα την ανταλλαγή δίκαιη και θα κρατούσα –σε πείσμα κάθε so called λογικής- το λάφυρό μου, που έγραφε στο οπισθόφυλλο :

© + ® Cherry Red Records 1981

53 Kensigton Gardens Square , London W2 4BA

Εντάξει, μπορεί η μαύρη Tom Robinson Band να χει γίνει από καιρό ρετάλι που ζει στον παράδεισο των t-shirts  (αφού πέρασε από την ατιμωτική φάση του ξεσκονόπανου) αλλά μου φάνηκε πως το γκρι κοστούμι στην ντουλάπα έσκασε ένα κρυφό χαμόγελο αναγνωρίζοντάς μου πως δεν είμαι – όχι ακόμη- μια εντελώς μα εντελώς χαμένη υπόθεση.

Άλλωστε όπως λέει κι ο ποιητής Love my way , it’s a new road , I follow where my mind goes…

Καλά ρε παπάρα, γι αυτό εδώ βιαζόσουν να στείλεις προκαταβολή ;

360º open air lodge fully equipped έγραφαν οι γαμιόληδες στο site.

Φωτογραφία δεν είχαν ;

Αν είχαν λέει, να.

Έπρεπε να το φαντασθούμε, χριστουγεννιάτικα 300 ευρώ το μονόκλινο..

Τσάμπα πράμα, δίκιο έχεις.

Και τώρα τι ;

Δυό νύχτες είναι, θα περάσουν. Δώσε το κλειδί.

Μην είσαι μαλάκας, τι το θες το κλειδί ;

Για ψυχολογικούς λόγους.Aλλιώς δεν μπαίνω μέσα.

Καλά που δεν ήρθαν κι οι γυναίκες, ποιος τις άκουγε μετά.

Σαν να το ξεραν οι κουφάλες, η δικιά μου είπε “να προσέχεις τα ρεύματα”.

Κι η δικιά μου να μη σκύβω πολύ όταν μαζεύω σπαράγγια.

Καργιόλες.

Δε λες τίποτε.

Εδώ είναι το δικό μου, το 123.

Εγώ είμαι στον πάνω όροφο στο 224.

Πάρε τηλέφωνο όταν ετοιμαστείς.

Πάντα έτοιμος είμαι.

Τι μαλάκας.

Εσύ με προκάλεσες.

 [piriri piriro... piriri piri-klak] ®© kopoloso

Θα κατέβουμε για χαμάμ ;

Σε πέντε λεπτά

Tι σκατά κάνεις τόση ώρα στο δωμάτιο ;

Αυτό ακριβώς.

Τι μαλάκας!

Με 300 ευρώ τη βραδιά όλα θα τα κάνω. Θ’αφήσω και τις βρύσες ανοιχτές όλη τη νύχτα.

Έχει και βρύση το δικό σου ;

Τρόπος του λέγειν.Το δικό σου ;

Τι μαλάκας!

Εσύ με προκάλεσες.

Πάρε τηλέφωνο όταν φρεσκαριστείς.

So it be.

 [piriri piriro... piriri piri-klak] ®© kopoloso

Έτοιμος ;

Ναι. Ρε συ, τηλεόραση έχει το δικό σου ;

Δυο κανάλια πιάνει, ένα μπρος κι ένα πίσω.

Έχει καλό σήμα ;

Τι να σου πω, στο πίσω βγήκε ομίχλη τώρα , στο άλλο βρέχει συνέχεια.

Αρχίδια κανάλια.

Και τι περίμενες να δεις ρε παπάρα με τρία κατοστάρικα τέτοιες μέρες ; το Canal Grande ?

Aυτό να μου πεις.Αντί να λέμε κι ευχαριστώ που υπάρχουν αυτοί οι καλοί γείτονες.

Ε μα..

Σε πόση ώρα ;

Τώρα ρε, θα μας πάρουν τη σειρά στο χαμάμ και μετά τσάμπα τα λεφτά.

Μέσα στα τρακόσια είναι και το χαμάμ ?

Ε ναι ρε, all included είπαμε.

Καλά είναι τότε ρε, τι σκατά γκρινιάζουμε ;

Το ‘χεις στο αίμα σου εσύ , σε τρία κάτω, δεξιά μπαίνοντας.

Καλώς.

[piriri piriro... piriri piri-klak] ®© kopoloso

Πού είσαι ρε μαλάκα ;

Eσύ που είσαι ;

Στο χαμάμ και σε περιμένω

Κι εγώ στο χαμάμ είμαι αλλά δεν σε βλέπω

Αφού έχει ατμούς ρε παπάρα, δεν σου είπα “δεξιά μπαίνοντας” ;

Λες να μπήκα απ την έξοδο ;

Τι μαλάκας

Εν πάση περιπτώσει, βάλε ένα καλό ringtone δυνατά για να σε εντοπίσω

Περίμενε

………..

………..

Καλά , εντελώς μαλάκας είσαι ; Village People σε χαμάμ ;

Και τι ήθελες ρε ; ένα δυνατό είπες , είδες που με βρήκες αμέσως ;

Σε βρήκα για να το κλείσω ρε παπάρα, αν μας ακούσουν θα μας βάλουν να μαζεύουμε ως τα μεσάνυχτα σπαράγγια

Μη σκας, θα γίνει κι αυτό, μέσα στην τιμή είναι

Ω ρε πούστη μου ! ω ρε πούστη μου !

Τι “ω ρε πούστη μου!”, συλλογή εμπειριών δεν ήθελες ; πάρτα τώρα

Τα σπαράγγια ;

Tις εμπειρίες. Πιάσε το σαπούνι από κει.

Δε σφάξαν. Σκύψε συ.

Καλά ρε μαλάκα, φίλος σου είμαι, τι σκατά νόμισες ;

Εσύ ταινίες δεν βλέπεις ; δεν ξέρεις τι γαμημένα σαπούνια κυκλοφορούν στα χαμάμ ;

Tι μαλάκας!

Μαλάκας, ξεμαλάκας, δεν σκύβω.

Καλά λες…και το σκέτο νερό καλό είναι….

Ε μα , μη ζητάνε και midnight express live με τρία κατοστάρικα.

(ίσως συνεχίζεται) *

* αν βρούμε το σαπούνι

Δεν θα γράψεις κάτι σήμερα ;

Όχι

Υπάρχει λόγος ;

Πάντα έχω ένα λόγο πρόχειρο

Και γιατί ανεβάζεις ποστ ; άστο άδειο

Δύσκολο γλυκέ μου, πρώτα βγαίνει η ψυχή, μετά το χούι

Φταίει κι ο Δεκέμβρης ;

Ίσως κι αυτό

Μα δεν μπήκε ακόμη

Πώς δεν μπήκε, άκουσα τον Γαιτάνο σήμερα στο ραδιόφωνο

Αυτός ανθίζει το Πάσχα

Καλά λες , τότε ο Σαντικάι θα ήταν

Δεν το πήραν φαντάρο ακόμη αυτό ;

Τι κακός που είσαι ρε πούστη μου

Δεν κρύβεται, έ ;

Στάζεις χολή, όλα σου φταίνε τελευταία

Όχι τελευταία, εκ γενετής όλα μου φταίνε

Χρειάζεσαι υδραυλικό ή ξεκούραση

Ένα καλό μασάζ στην πλάτη θέλω, κύρτωσα πάνω στο πληκτρολόγιο

Να πας στους γείτονες, έχουν βαριά χέρια αυτοί

Με 200 ευρώ τη βραδιά ; Μπάνσκο λέει η πινακίδα στην είσοδο, όχι Άσπεν

Κι ευχαριστώ να πεις αν βρεις με τόσα

Βρήκε ο kopoloso, αυτό

Επίτηδες το ‘κανε το χτήνος !

Eίπε πως είναι φτυστό το Overlook Hotel και έστειλε προκαταβολή

Μη χαθεί το κελεπούρι

Ε λίγο το χεις να κυνηγιέσαι στους διαδρόμους με τον Jack ;

Και να σε προσπερνάνε στους διαδρόμους τσογλανάκια με τετράτροχα ;

Γαμώ !

192 λέξεις ως εδώ…δεν φτάνει ;

Τρελός είσαι ; τώρα που σφίξαν οι κώλοι ;

Θα βγαίνει και αίμα απ τα ασανσέρ ;

Στον όροφο με τις σουίτες ναι, στους φτηνούς θα βγαίνει τραχανάς

Τεφαρίκι πράμα !

Kαι room service θα κάνουν τα διδυμάκια

Οι αδερφοί Κατσιμίχα ;

Όχι ρε παπάρα, αυτοί έντεχνοι είναι , όχι grooms

Α ρε τυχερέ , αν έχεις τέτοιους φίλους τι να τον κάνεις τον Κιούμπρικ

Το θέμα είναι πως θα μπάσουμε τον κασμά στο ξενοδοχείο

Να τον κάνεις τι τον κασμά ρε ;

Όταν ο άλλος θα βγάλει τσεκούρι , εγώ τι να βγάλω ρε μαλάκα ; τα κλειδιά ;

Σίγουρα για μασάζ ήθελες να πας;

Ναι ρε, είναι θεματικό ξενοδοχείο

Φαντάσου τι θα γίνει όταν μπεις στο μπάνιο δηλαδή

Μαλάκας είμαι ; την είδα την προκοπή της ξανθιάς , άπλυτος θα κάτσω, δυο μερούλες είναι

Θα βρωμάς όμως

Στην ανάγκη παίρνω τον kopoloso και πάμε στη σάουνα

Mην είσαι παπάρας, είδες τι έπαθε ο Βίγκο Μόρτενσεν

Αυτός στα χαμάμ ήτανε ρε

Δεν έχει σημασία, πλακάκια είχε κάτω

Καλά λες, καλύτερα ασβός

Σ’ αφήνω τώρα

Σβήσε τα φώτα, θέλω να κοιμηθώ λίγο

Δεν θα γράψεις ποστ τελικά ;

Eίπα όχι

Καληνύχτα

Όνειρα γλυκά

Κάντα σκέτα, 130 πήγε το ζάχαρο

Όνειρα

Πουλιά μου ταξιδιάρικα

Άστα διάλα ρε…..

………………………………………

προσπαθώ να ξεχάσω το αίμα στην Ινδία αλλά βγαίνει και βγαίνει και βγαίνει απο κάθε χαραμάδα του ποστ, όσο άρρωστος και να ‘σαι αποκλείεται να το γραφες ,να το σκηνοθετούσες και να το παιζες αυτό αν δεν ξεχείλιζε από φανατίλα κάθε πόρος σου…

Μπρος στο “London to Brighton” του 35χρονου Paul Andrew Williams, ο Ολιβερ Τουΐστ του 25χρονου Charles Dickens μοιάζει σαν νεραιδοιστορία. Κι ο Fagin σαν την Αγία Τερέζα μπρος στον –κάθε- Duncan Allen.

Η ταινία τσούζει, χειρότερα κι από ένα κιλό αλάτι πάνω σε ανοιχτά ράμματα. Τι ράμματα, ξυρισμένο στέρνο που χάσκει περιμένοντας νυστέρι δε λέω καλύτερα; Το Funny Games του Haneke μου είχε ανοίξει τρύπα στο στομάχι, τούτο εδώ μου έφαγε ωμά όλα τα σωθικά και τα ‘φτυσε καταγής.

Πέρα από το –σχεδόν- προφανές και “διδακτικό” της τέλος, καμιά κάθαρση δεν φαίνεται στον ορίζοντα και δεν πα’ να βγήκε λαμπρός ήλιος-με δόντια, έστω- πάνω απ το Μπράιτον, είτε στην Αγγλία είναι, είτε σε μια εργατική πολυκατοικία έξω απ τις Βρυξέλλες, είτε σε ένα κωλόμπαρο της Μπανγκόκ, είτε σε ένα ταξί που μεταφέρει αγίνωτη σάρκα σταματημένο στα φανάρια της Μητροπόλεως. Ή του Ψυχικού. Ή της Βέροιας. Σιγά τη διαφορά, οι παραλήπτες ίδιοι είναι παντού. Η ίδια γαμημένη φάτσα, η ίδια γαμημένη ράτσα, η ίδια γαμημένη μυρωδιά αντρίλας.

Για κάθε δεκατριάχρονη Joanne που έμεινε περίπου όρθια, αναλογούν άλλες χίλιες που είναι πεταμένες σε κρεβάτια, πατώματα, βρώμικους καναπέδες, τουαλέτες, ακριβές μεζονέτες, σε πίσω καθίσματα αυτοκινήτων που μυρίζουν γνώριμη κολώνια πάνω σε ψοφίμι. Πεταμένες και-γιατί όχι;-πεθαμένες. Πόσα είναι αυτά που αντέχουν να σέρνουν πίσω τους τέτοιο βάρος ήδη από τα εννιά , τα δέκα, τα δώδεκα, τα δεκαπέντε χρόνια τους ; Κορίτσια κι αγόρια. Παιδιά χωρίς φύλο. Γιατί είναι παιδιά. Σκέτο παιδιά. Που το μόνο που μπορούν να φωνάξουν όταν πονέσουν –γιατί θα πονέσουν- είναι “μαμά”.

Και κανείς δεν θα ναι εκεί, δίπλα τους. Εκτός από τη γαμημένη ράτσα των Duncan Allen.

Υπογράφεται το μεσημέρι της Τετάρτης η σύμβαση μεταξύ του Ομίλου 24 και της κινεζικής ΒLOGSCΟ για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης του βλογ του Κ.Κ.Μοίρη τα επόμενα 35 χρόνια έναντι αδιευκρινίστου τιμήματος (εικάζεται πάντως πως οι του 24 θα αναγκαστούν να βάλουν πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να πείσουν τους κινέζους ομολόγους τους).

Η σύμβαση θα υπογραφεί από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο του 24 και τον Κινέζο πρόεδρο Τι  Ζιτάο, κατά τη συνάντησή τους σε υπόγειο του Μεγάρου 24 καθώς και οι δυο πλευρές ευλόγως ντράπηκαν να δώσουν ιδιαίτερη δημοσιότητα στην σεμνή τελετή.

Την ώρα των υπογραφών οι εργαζόμενες λέξεις στο βλογ του Κ.Κ.Μοίρη θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία σε άλλα βλογς.

Ο πρόεδρος της BLOGSCΟ Γουάι Xιμ, ο οποίος – για εντελώς ευνόητους λόγους- βρίσκεται καλά κρυμμένος στην Αθήνα, σε μυστική συνέντευξη Τύπου ανέφερε χαρακτηριστικά :

« Ψωνίσαμε από σβέρκο αλλά πάντως ψωνίσαμε».

Σύμφωνα με την BLOGSCO, η εταιρεία θα έχει εξασφαλισμένα κέρδη, με την ενοικίαση του βλογ του λεγάμενου σε κινέζους αντιφρονούντες οι οποίοι θα υποχρεούνται να ποστάρουν στα ελληνικά ενώ ο βλόγερ θα σταλεί για 35ετή αναμόρφωση σε εργοστάσιο παραγωγής βιολογικής μελαμίνης και φακών μιας χρήσης. Τα κέρδη για τον Όμιλο 24 θα είναι ανύπαρκτα, αφού πέραν του κτηνώδους τιμήματος που θα κληθεί να καταβάλλει στους κινέζους δεν συμπεριλαμβάνονται οι επενδύσεις σε ψυχοφάρμακα που θα απαιτηθούν την επόμενη πενταετία, ώστε να συνέλθουν από το σοκ της μακρόχρονης συμβίωσης με τον εν λόγω. Αν μη τι άλλο όμως, απεφεύχθησαν τα χειρότερα.

Αντίθετη η αντιπολίτευση.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης διαφωνούν κάθετα με την υπογραφή της σύμβασης αλλά εκπρόσωπος του 24 δήλωσε κατηγορηματικά “στ’ @ρχιδι@ μας”.

* φεύγει

Ο Brendan Gleeson και ο Colin Farrell κατεβαίνουν χριστουγεννιάτικα -σιγά την οικονομική κρίση που χτύπησε τους εγγλέζους δηλαδή - από το τραίνο στο σταθμό της Μπρυζ και φτάνουν στην πόλη αφού πρώτα διασταυρώθηκαν με ένα τσούρμο χοντροκωλαράδες τουρίστες και πεντέξη τηλεφωνικούς θαλάμους που για καλή μας τύχη δεν συγκίνησαν τον Κόλιν για να κλειδαμπαρωθεί μιάμιση ώρα μέσα σε έναν από δαύτους και να ξανάχουμε μια απ’ τα ίδια, φτάνουν στο ξενοδοχείο που το ‘χει μια έγκυος με ψεύτικη κοιλιά γιατί σιγά μην βάζαν αληθινή εγκυμονούσα για ηθοποιό , να της σπάσουν τα νερά να έχουν κι άλλα στα καλά του καθουμένου να της πληρώνουν βαρέα και ανθυγιεινά, αντί για δυό δωμάτια η έγκυος τους δίνει ένα γιατί τους έκοψε για φτωχομπινέδες έτσι όπως ήταν ντυμένοι, ευτυχώς το δωμάτιο έχει δυο κρεβάτια γιατί ο Γκλίσον δεν έχει δα και το σουράτι του Τζούμα και θα τον έλιωνε τον Φάρελ αν στραβοκοιμόταν, μετά κατουράνε γιατί τόσες ώρες στο τραίνο ήταν χαλασμένο το WC και βγαίνουν να παίξουν τους τουρίστες αλλά ο μικρός όλο fuck και fuck και fuckin είναι και το βουλώνει μόνον όταν πίνει μπύρες, ο Γκλίσον που κατά βάθος είναι art victim κοιτάει σαν γιαπωνέζος που του έκλεψαν την ψηφιακή δεξιά κι αριστερά, μετά νυχτώνει κι αντί να πάνε να χωθούν κάτω απ τα στρώματα γιατί ωραία ωραία αυτή η Μπρυζ αλλά έχει και ένα ψοφόκρυο και το μοιράκιο ο Φάρελ δε λέει να βάλει ένα πουλοβεράκι αλλά πνευμονία δεν αρπάζει (μετά αρπάζει κάτι άλλο αλλά μη τα πούμε όλα και μας πείτε και movie poopers), μετά λοιπόν δεν πάνε για ύπνο αλλά ο Κόλιν το ρίχνει στα γκομενιλίκια θαρρείς και είναι ο Μεγαλέξαντρος και ευτυχώς δεν πέφτει πάνω σε καμιά Σκοπιανή αλλά σε μια Βέλγα (όχι την Krotkaya, φιλάω σταυρό) που πουλάει χασίσια και κόκες σε χαζοτουρίστες που ξέχασαν να πάρουν τη δική τους πρέζα φεύγοντας απ’ το σπίτι τους και τώρα θα την πληρώσουν χρυσή οι ηλίθιοι, μετά γυρνάνε στο ξενοδοχείο και η έγκυος (που δεν γέννησε ακόμη) τους δίνει ένα μήνυμα που έχει όλα τα fuck και fuckin του σύμπαντος μέσα του, συμπεραίνουμε πως αυτός που ρίχνει τα μπινελίκια είναι κάποιος που συνηθίζεται να αποκαλούμε “αφεντικό” γιατί τους λέει να παλουκωθούνε μέσα την άλλη μέρα και να μη τρέχουν για μπύρες και Βέλγες  μέσα στο ψοφόκρυο και την υγρασία κι αυτοί υπακούνε , δηλαδή ο Γκλίσον υπακούει ενώ ο Φάρελ που έχει σώες τις ορμόνες του βγαίνει με τη Βέλγα για φαγητό κι αντί να φάει κανένα μύδι με τηγανητές πατάτες  πλακώνει στις μπούφλες έναν Καναδό που είπε fuckin unbelievable και δεν σφαλιαρίζει μόνο τον καναδό αλλά μπουφλίζει και τη γυναίκα του και όλοι λέμε “καλά της έκανε της μαλάκως” που την ενοχλούσε ντεμέκ το τσιγάρο της Βέλγας και μετά βγαίνει η Βέλγα που πήγε στο WC τάχα μου για κατούρημα αλλά μάλλον για να πάρει καμιά μυτιά και τα παίρνει στο κρανίο που βλέπει σαβούρντα την γκόμενα αλλά κατά βάθος γουστάρει τον Κόλιν γιατί στην επόμενη σκηνή κρεβατώνονται και ξαφνικά πετάγεται ένας Βέλγος κάτω απ το κρεβάτι και πάει να πουλήσει τσαμπουκά στον Φάρελ αλλά τι να καταλάβει ο Μακεδόνας από φλώρους, τον πυροβολάει με άσφαιρα και τον αφήνει σαν τον Κύκλωπα, την ώρα που πίσω στο ξενοδοχείο ο Γκλίσον αναλαμβάνει να λύσει ένα στριμόκωλο ζήτημα και κάποια στιγμή εκεί που πάμε να πούμε “ω ρε πούστη μου!” όλοι μαζί – εκτός απ τον Κύκλωπα και τη Βέλγα- βρίσκονται σε ένα δωμάτιο με έναν νάνο, δυό πουτάνες εισαγωγής (απ το Άμστερνταμ), τρεις σαμπάνιες και μισό κιλό κόκα, τύφλα να χει ο Ντέιβιντ Λυντς δηλαδή, πατάμε μισό λεπτό το pause για να φάμε έναν κουραμπιέ ελλείψει άλλης άσπρης σκόνης στο σπίτι, για τέτοια λιγούρα μιλάμε,  μετά ξανά το play , ξημερώνει κάποια στιγμή η άλλη μέρα, γίνονται διάφορα που δεν είναι της παρούσης και στο σταθμό έρχεται κι ο Ralph Fiennes για να δέσει το γλυκό, φοράει ωραίο κοστούμι, σένια γραβάτα και ακόμη καλύτερο παλτό αλλά από σκατόγλωσσα άλλο πράμα, και οι παρέες του σκατά είναι δηλαδή, ειδικά ένας Γιούρι που τάχα μου έχει αντικερί αλλά μέσα στο μαγαζί βουνό τα Uzi και τα Kαλάσνικοφ , τέτοια πράματα στη Μπρυζ και εδώ το κόβω γιατί δεν το ‘χει και πολύ ο Ρέιφ να με ανεβάσει και μένα στο καμπαναριό να δούμε παρέα τα αξιοθέατα μέσα στην ομίχλη και έχω και μια άλφα υψοφοβία και άμα γίνω εγώ καταδότης για το τέλος της ταινίας προκειμένου να βγει ένα ψωροπόστ ,να μη σώσω να πάω σ’αυτή την Μπρυζ που ήταν όντως fuckin’ unbelievable , really fuckin’ unbelievable….

……………………………………………

“In Bruges” του Martin McDonagh , για να μάθουν οι δικοί μας τι θα πει σενάριο και σκηνοθεσία και να μη πνίγονται μέσα σε μια κουταλιά –θολή- κουλτούρα.

Κι όσο για τους Gleeson, Farrell, Fiennes , hats off !

Mια 100% “ανδρική” ταινία, αγγλικό σινεμά στα ντουζένια του.

Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ξεκινήσει καλά μια βδομάδα.

Υποθέτω και για να τελειώσει.

Αλλά δεν είναι-αλοίμονο-αποδεκτός από το νόμο.

Δεν τις αντέχω τις Δευτέρες που ξεκινάνε με κατεβασμένα μούτρα και ξινισμένες καλημέρες. Μόνον οι μισάνθρωποι κρύβονται πίσω από σουφρωμένα στόματα και σκοτεινά μάτια, θαρρείς και  τους χρωστάει ολόκληρος ο κόσμος κεφάλαιο και τόκους μαζί.Τέτοιος δεν είμαι (όχι ακόμη) αλλά τόσο μεγάλο στομάχι για να χωνέψω τα πάντα δεν έχω.

Δεν ξέρω τι έπαθαν οι άνθρωποι, εντάξει, το ξέρω καλά πως ο μικρόκοσμος της επαρχίας είναι συχνά-πυκνά μίζερος και κακιασμένος, ζηλόφθονας και επιδειξιομανής αλλά τουλάχιστον έκρυβε μέσα στα τριάρια του –που μύριζαν τηγανητά ψάρια ανακατωμένα με τα άπαντα του Hondos Center- δίποδα που μπορούσαν να επικοινωνήσουν και με άλλους τρόπους πέραν της σιωπής ή της e-νοηματικής. Τώρα χάνεται κι αυτό και μένουν μόνο οι μυρωδιές από τα κλειδωμένα σπίτια, εκεί που αυξάνονται και πληθαίνουν οι αυτοεξόριστοι μέσα στα ίδια τους τα ντουβάρια. Οι εκουσίως έγκλειστοι, oι ναυαγοί της μεζονέτας.

Εδώ και μήνες θέλω να το γράψω αυτό και μου ‘ρθε μόλις προχτές βράδυ, την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι του In Bruges. Ανέκαθεν μου ήταν βαριά αντιπαθείς οι αυτοεξόριστοι, ειδικά όσοι επέλεξαν να πληρώνουν στεγαστικό για να βάλουν ακόμη καλύτερα κάγκελα ή ακριβότερους μπιντέδες στις φυλακές τους. Μαζί τους δεν χωράνε ημίμετρα, είναι αλεξίσφαιροι στις λέξεις.

Άλλον δρόμο – και τρόπο- όμως δεν έχω. Θέλω να πάρω ένα 45ρι (με cd παστρική δουλειά δεν γίνεται) και να τους ξαπλώσω όλους αυτούς. Kι αν με συλλάβει η μικροαστική αστυνομία για διατάραξη οικογενειακής γαλήνης (σε περίπτωση που κάποιος παπάρας δει τη φωτογραφία του εδώ μέσα) και με σύρουν σε κανένα δικαστήριο, θα απολογηθώ ατάραχος με τα λόγια του Ray χωρίς να παραλείψω ούτε ένα fuck :

Because at least in prison and at least in death, you know, I wouldn’t be in fuckin’ Bruges. But then, like a flash, it came to me. And I realized, fuck man, maybe that’s what hell is: the entire rest of eternity spent in fuckin’ Bruges.

Βάλτε “σπίτι” εκεί που λέει “Bruges” και καλή βδομάδα να ‘χουμε. Ξαλάφρωσα λιγάκι…

Υ.Γ. αύριο λέω να ντυθώ Δανίκας και θα μιλήσουμε γα το In Bruges ως άντρας προς άντρες (οι κυρίες μπορούν-αν επιθυμούν- να μείνουν στο δωμάτιο)

Yπάρχει μια σειρά χιλιοειπωμένων κλισέ , καλοχτισμένων – υποτίθεται- γύρω από μέρες σαν κι αυτήν σε συνδυασμό με το boy meets girl. Ξέρετε δα, καναπέδες,  κρύο, δύο, παπλώματα, μουσικές, αρώματα, κεριά, αλκοόλ, φρου φρου. Και μπόλικο σεξ, δεν πα να κουνιέται η οικοδομή συθέμελα και να σαπίζουν απ’ τη βροχή τα μπαλκόνια. Σκατόκαιρος χωρίς σεξ δεν νοείται, so they say.

Αυτό είχα όλο κι όλο να πω σήμερα.

Κι αυτό, χαρισμένο στα lonely boys και στα lonesome girls. Που έχουν κάθε μέρα απαγορευτικό απόπλου και δεν περιμένουν τα δέκα μποφόρ για να βλέπουν με σβησμένες μηχανές και άδεια σωθικά τα ίδια φώτα στην ίδια προβλήτα . Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά….

He was probably

The world’s best diver

Probably

The world’s best diver

He was

The world’s

Best

Diver

Probably

Touching the bottom

He pushed away

With both legs

And cut through the surface

Like a fish

The faintest splash

As the water engulfed him

It was beautiful to watch

So beautiful to watch

I stay high above

He was

The world’s

Best diver

But he could not swim

Αnja Garbarek , Τhe Diver

Θέματα προς διερεύνησιν :

1.Τι επιθυμεί να μας αποκαλύψει η ποιήτρια ?

2.Διατί ο βλόγερ επέλεξε το συγκεκριμένο απόσπασμα για το ανθολόγιό του ?

3.Ποία η έννοια του probably ? Διατί επαναλαμβάνεται τρις αρχικά ?

4.Προς τι η χρήσις του αορίστου (was) ? τι ισχύει σήμερα ?

5.Διατί ο δύτης παρομοιάζεται με ιχθύν παρότι του καταλογίζεται αδυναμία πλεύσης ?

6.Ποία η σχέσις της δίδος Garbarek με τον ομώνυμο παίκτη σαξοφώνου ? πόση ξηροφαγία στοίχισε στον βλόγερ το φλογερό του πάθος με τον εν λόγω καλλιτέχνη κατά την βρώμικη δεκαετία του ’80 ? (διπλή ερώτησις, λογίζεται ως μία)

Να επιλεγούν και να απαντηθούν 4 στα 6 θέματα. Κατ’ εξαίρεσιν μπορεί να απαντηθεί – με ανάλογα λιτό εκφραστικά τρόπο- και 5^ο θέμα. Οι ξερόλες που θα κάνουν επίδειξη με 6/6 θα φάνε πόρτα.

 o ήχος μιας πόλης - την ημέρα-

ο ήχος μιας πόλης - τη νύχτα -

ούτε μια λέξη έχω που να μπορεί ν’ακουστεί πάνω απ’ την ανάσα αυτής της πόλης….