η μάντρα με τις λέξεις
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία in memoriam, ινκρέτιμπλ στρέϊντζ χομ μέϊντ σπλάτερ
στο alef
Δεν μου αρέσει να γράφω ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος. Ειδικά με μέση. Απολαμβάνω να αραδιάζω ασπόνδυλες λέξεις. Εύκαμπτες. Να τις παίρνει καθένας και να τις διαβάζει όπως θέλει. Να βλέπει απ το παράθυρο αυτό που ο ίδιος θέλει να δει, όχι αυτό που του κολλάω εγώ στο τζάμι, σαν μύγα τσακισμένη από χτύπημα εφημερίδας κατακέφαλα.
Τις μέρες –και ειδικά τις νύχτες- που είχα και όρεξη και μάτι που γυάλιζε για να σκοτώνω χρόνο, έγραφα χωρίς σταματημό. Χωρίς λόγο, χωρίς δεύτερη σκέψη και –κυρίως- χωρίς ουσία. Όταν επιτέλους συνήλθα μέτρησα μαντρωμένες κοντά οκτώ χιλιάδες λέξεις που εδώ και δυό μήνες τις άφησα ατάιστες και απότιστες. Τόσο κτήνος. Τα βράδια τις ακούω να γρατζουνίζουν το σκληρό προσπαθώντας να βρουν μια ρωγμή να βγουν έξω. Για να πάνε πού, όμως ; Με τόσες άνεργες κι άστεγες λέξεις τριγύρω, δεν είναι εποχή αυτή για να κυκλοφορούν αφτιασίδωτες, υπέρβαρες κι αδέσποτες. Καλύτερα κλειδωμένες μέσα παρά να ποζάρουν ανάμεσα σε τόσες καλοσιδερωμένες, κομψές και σινιέ.
Αν συνεχίσουν να κάνουν τόσο θόρυβο ή θα στείλω μέσα κι άλλες τόσες – μπορώ να γίνω περισσότερο κακός από όσο ελπίζουν, αλλά δεν ξέρουν πως οι αντοχές μου στέρεψαν- ή θα τις αφήσω ελεύθερες. Όταν τις δω στο δρόμο θα κάνω πως δεν τις ξέρω, κι αυτές το ίδιο φαντάζομαι. Ας πάνε σ’ άλλους, εγώ ίσως βολευτώ με λιγότερες. Μάλλον δεν έμελλε να ταιριάξουμε σαν ζευγάρι εγώ κι ετούτες…
Feed