MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Φρονώ πως το τούνελ της ύφεσης είναι πολύ μακρύ. Τόσο μακρύ που και του Τζον Χολμς (†) με του Ρόκο Σιφρέντι να ενώναμε, αυτό θα ήταν μακρύτερο.

Να , μια ώρα κοιτάζω να βρω το τέλος του κι ακόμη την αρχή δεν μπορώ να διακρίνω καλά καλά. Εύχομαι κι ελπίζω να ναι σύντομο το πέρασμα γιατί δεν θέλω να πεθάνω μέσα σε μια σήραγγα. Δεν είναι πρέπον για χήρα αρχιπυράρχου να τελειώνει σαν εκτροχιασμένο τραίνο.

Θα μου λείψουν οι μικρές καθημερινές απολαύσεις. Ένα brioche σολωμού , οι κρέμες νυκτός, ένα γκραν μαρνιέ μετά τον καφέ. Τις ελίτσες τις σοκολατένιες απ’ το μνημόσυνο της Πιπίτσας τις κράτησα, αν δεν μας πληρώσουν τις συντάξεις μεθαύριο να χω να πορεύομαι.

Στην Αιδηψό δεν θα ξαναπάω. Νερό, τσάι, νερό, τσάι ,χειμώνα-καλοκαίρι, θα με βαρεθεί η πέτρα, θα εγκαταλείψει τα νεφρά μόνη της. Κι αυτή ακόμη δεν έχει να κερδίσει κάτι από μένα.

Τέρμα το κομμωτήριο. Να μαι καλοσιδερωμένη για ποιόν ; Αφού μου το ‘πε : “για δυό κατοστάρικα το μήνα δεν μπορώ να παριστάνω το καυλωμένο εγγονάκι σου”. Δεν πάει στο διάολο καλύτερα, έχει ο Θεός κι ο μανάβης.

Κομμένα και τα καρέ κάθε σαββατόβραδο. Σ’ αυτή την ηλικία δεν θα ξαναβγάζουμε φασόλια στο τραπέζι, τουλάχιστον ας είχαμε τον Τζακ, νέο παιδί κι ευλύγιστο, τόσες φασολιές ανέβηκε, χάθηκε ν αρχίσει ν’ανεβαίνει και σε χήρες ;

Aυτό το τούνελ είναι πολύ μακρύ. Να, τόσο , με το συμπάθιο. Και μόνο που το σκέφτομαι νιώθω ένα ρίγος χαμηλά. Έχει και το κραχ τα καλά του.