MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Αυτή η κρίση θα επηρεάσει τους πάντες. Δεν το λέω εγώ, το ψιθύριζαν στην αρχή και τώρα το φωνάζουν από παντού.

Θα ναι όπως τα τέσσερα στάδια του πένθους, σε μια λιγότερο φορτισμένη συναισθηματικά αλλά ευθέως ανάλογη εκδοχή.

Μόνο που εδώ θα έχει και πέμπτον όροφο : πελαγωμένος απ’ όλα όσα αδυνατείς να ερμηνεύσεις και-πολύ περισσότερο-να επηρεάσεις , έχοντας συνειδητοποιήσει (επιτέλους) πως golden boy ή platinum girl δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ, εξ ανάγκης μακριά από ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες γύρω από ένα τραπέζι ( κανείς δεν θα μπορεί να αντέξει το κόστος της εξόδου για σπονδές πάνω από ένα πιάτο) , με τρεις κι εξήντα στην τσέπη αν είσαι απ’τους τυχερούς, με τρία και στο χέρι για την μεγάλη μάζα (προσπαθώ βαρβαριστί να απεικονίσω την κατάσταση σε όσους επιμένουν να βλέπουν χρώμα σ’ όσα έρχονται) , με εγγυημένες καταθέσεις αλλά προεξοφλημένες μηδενικές προσδοκίες , με αυτά και άλλα τόσα που δεν μου κάνει καθόλου καλό να σκέφτομαι τούτη την ώρα που οι αριθμοί δεν μου κάνουν τη χάρη να σταθούν σύμμαχοί μου, η λύση – σκέφτομαι- είναι ν’ ανοίξουν όλοι ένα βλογ.

O ανταγωνισμός θα είναι αδυσώπητος και θα λειτουργήσει σαν αναλγητικό. Στρατιές από μελλοντικούς νομπελάδες, πουλιτζεράδες και συγγραφείς των τριάντα εκδόσεων (των πενήντα αντιτύπων η καθεμιά, κρίση είπαμε) θα ξεπηδήσουν από κει μέσα. Θα πήξουμε στις γιαλαντζή Αλιέντε και θα θαφτούμε κάτω απ το εκκωφαντικά εμμηνοπαυσιακό μέικ απ των απανταχού Ρόζαμουντ Πίλτσερ που θα θαφτούν οριστικά από τα τέσσερα ντουβάρια ενός ευρυζωνικού δυαριού με θέα ακάλυπτο. Τα suicide portals θα φρακάρουν, ούτε η λίστα αναμονής θα τα σώσει απ’ την υπερχείλιση. Οι “πρωτοβουλίες πολιτών” θα περισσέψουν, θα ‘ναι τόσοι οι απελπισμένοι πρόθυμοι να βρουν νόημα στην -άνευ απασχόλησης, έτσι κι αλλιώς- καθημερινότητά τους που θα ασπαστούν κάθε νέο γκουρού που προτάσσει την απρόσωπη κοινωνικότητα ως αντίδοτο στην προσωποποιημένη ατομικότητα, δεν είναι μακριά ο καιρός που οι Ενώσεις Χρηστών Βλόγερς θα γίνουν τόσες όσες τα μπορντέλα στην Σαιγκόν. Θα αντικρίσουμε – οι περίεργοι σέρφερς ή οι καθ έξιν βλογακτιβιστές- αυγά φιδιών που θα σκάνε στο web για να στρατολογήσουν κι άλλα μικρά άνεργα, οργισμένα κι απελπισμένα φιδ.. συγγνώμη, παιδάκια , μερικοί ελπίζοντας πως η ιστορία παραείναι λαρτζ για να κοπιάρει τον εαυτό της κι άλλοι εκλιπαρώντας για μια επανάληψη.

Εκτός κι αν μαζί μ’ όλα τα άλλα ευ-ζωιστικά (λέμε τώρα) που θα πρέπει να ξεχάσουμε αναγκαστικά, θαφτεί στα ερείπια και το βλόγιν. Αυτό μάλιστα,  θα ήταν μια αληθινή τραγωδία. Βλέπω τριγύρω πολλούς που θα άντεχαν να τους πάρουν ως και την τελευταία δεκάρα, ακόμη και τη μπουκιά απ το στόμα, την e-ταυτότητά τους όμως ποτέ. Μετά όχι ο πέμπτος όροφος αλλά ακόμη και η Golden Gate θα ήταν πολύ χαμηλή για να τσακίσουν το σβέρκο της ζωής που δεν έζησαν.