MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Τα Πέέ-μπτο και Έε-κτο από τα εντεκάχρονα που τα έντυσαν πατόκορφα σαν τη σημαία φτάνουν ως τον τρίτο.Για μια στιγμή μου περνάει απ το μυαλό η κονταρομαχία με τις σημαίες που στοίχισε  ένα σπασμένο σταυρό (εγώ κέρδισα) , ένα  κόκκινο μάγουλο και ένα δασκαλίστικο βλέμμα που σκότωνε ακόμη και τον Γκοτζίλα : “άμα ξαναδείς σημαία, εγώ σημαία να γίνω”.

Tην σημαία δεν την ξανάδα έκτοτε, άλλωστε μετά τις 25 Μαρτίου δεν έμενε και τίποτε άλλο για να παρελάσουμε γι αυτό και-περιττό να διευκρινίσω-ούτε κι ο κύριος Σ.Π. μεταλλάχθηκε. Προχτές τον είδα να σπρώχνει το καρότσι με ένα από τα εγγόνια, πριν ένα μήνα θυμάμαι που έσερνε το καρότσι με τα ψώνια απ τη λαϊκή, ασπρισμένος, κυρτωμένος , με μάτια που δεν λάμπαν όσο τότε (ο Γκοτζίλα(ς) θα γλίτωνε οπωσδήποτε σήμερα),με χέρι που έπαψε να ναι βαρύ αλλά σημαία δεν έγινε. Ξηγημένα πράματα.

Τα εντεκάχρονα φωνάζουν σήμερα με όσον αέρα μπορούν να χώσουν στα μικρά-ακόμη-πνευμόνια τους. Για μερικά χρόνια θα συνεχίζουν να φωνάζουν μέσα στα γήπεδα, μερικά απ αυτά θα φωνάξουν φορώντας χακί και άρβυλα , θα φωνάξουν σε αμφιθέατρα και πορείες,  όσα από παιδιά εξελιχθούν σε κομματόπαιδα θα φωνάζουν σε πλατείες για τους αρχηγούς τους κι άλλα θα φωνάζουν με τον ήχο ενός μπουκαλιού που σπάει πάνω στην άσφαλτο και την φωτίζει με κείνη τη γνωστή-άγνωστη μυρωδιά. Μέχρι να παραδώσουν πνευμόνια και μπουκάλια στην επόμενη σειρά και να κλείσουν τη φωνή τους σε ένα τριάρι όπου σιγά-σιγά θα αργοπεθαίνει, ξεψυχισμένη, απορημένη, με μέταλλο που θάμπωσε από το χρόνο, τα τσιγάρα , τις ήττες , τις πύρρειες νίκες, την έμμισθη συνθηκολόγηση, την αντικατάσταση των molotov με mojito. Δεν παύει να κρύβει –ίσως- τούτη η φωνή μια ιστορία πίσω της αλλά  ο,τι γράφει ωραιότατα ξεγράφει κιόλας. Ξηγημένα πράματα.