η αποβάθρα 4
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία my own private hell, η εμμονή της βδομάδας
Σύμφωνα με κάποιους γκουρού του μάρκετινγκ –από αυτούς που ζηλεύουν θανατερά τον μειλίχιο Kotler αλλά απευθύνονται στο υποψιασμένο ή ανυποψίαστο ακροατήριό τους σαν να ναι εξορκιστές - , το τρίπτυχο γύρω απ το οποίο περιστρέφεται η σχέση πωλητή-αγοραστή είναι όλο κι όλο αυτό :
Πείνα
Sex
Θάνατος
Ο,τι έχει σχέση μ’αυτά , μπορείς -λένε-να το πουλήσεις ακόμη και σε κάποιον που δεν είναι διατεθειμένος να αγοράσει. Και τίποτε-φωνάζουν, μήπως και δεν τους δώσουμε την πρέπουσα σημασία- δεν υπάρχει στον κόσμο που να μην κρύβει έστω και μια από αυτές τις πρώτες ύλες εντός του.
Αυτό είναι μια εξαίσια αφορμή για ν’ ανοίξουν πληγές και ν’ αρχίσουμε να ρίχνουμε φτυαριές λέξεις μέσα τους αντί γι αλάτι. Ούτε να το σκεφτείτε όμως. Μου φτάνουν τα δικά μου, δεν θα τρέχω να βρίσκω γάζες και betadin για όλους, χώρια που τσάμπα θα πάνε τα παραφαρμακευτικά γιατί εκεί που λες “εντάξει, δεν τρέχει πια” εκεί αρχίζει να μυρίζει η κακοφορμισμένη σάρκα, το ‘χει πει κι ο πτωχός ποιητής άλλωστε πως it ain’t over till it’s over οπότε τι απομένει να προσθέσει ένας παρτ τάιμ βλόγερ παρά μόνο την –αχρείαστη, έτσι κι αλλιώς- συναίνεσή του.
Πείνα
Sex
Θάνατος
Μια ματιά ρίξτε μόνο σε ο,τι (μη ανήκον σε κομματικό σκυλολόι) κυκλοφορεί στη βλογόσφαιρα. Και μετά το συζητάμε αν βρείτε μέσα κάτι άλλο. Είτε με τριάντα λέξεις, είτε με δανεικά γιουτούμπια, είτε με χιλιοφορεμένα λινκς, είτε με πεντακόσιες λέξεις , είτε με σαράντα σχόλια ουρά, με ένα ή με έρημη από σχολιαστές και αναγνώστες την αποβάθρα, τα τραίνα που γυρνάνε πέρα-δώθε , πρωί-βράδυ , είναι γεμάτα με πείνα, sex και θάνατο και περιμένουν να δουν ποιος θα ναι αυτός που θα πατήσει το κουμπί να ανοίξει την πόρτα για να κατέβει ή ν’ ανέβει. Μέχρι την επόμενη στάση. Μια ιδιότυπη σέχτα συρμών που ζει στο φως και μακριά απ’ αυτό, που ώρες ώρες νομίζει πως είναι το κέντρο του (κάτω ; ) κόσμου όταν οι περισσότεροι απλά αγνοούν τα αδιάκοπα πηγαινέλα του.
Είναι απίστευτο αυτό το μετρό. Τόσες χιλιάδες βαγόνια για μια τόσο μικρή πόλη, εκεί που και με τα πόδια μπορείς να φτάσεις γρηγορότερα…
(κείμενο γραμμένο για μένα)
Feed
3 Οκτώβριος 2008 στις 2:23 π.μ.
Ε, υπάρχει και η Τέχνη.
(αλλά μάλλον τα εμπεριέχει και τα τρία)
(σκατά… πάλι δίκιο έχετε…)
3 Οκτώβριος 2008 στις 6:47 π.μ.
Στα Μαθηματικά υπάρχουν πάρα πολλές εφαρμογές, που διατυπώνονται ως εξής: “δίνονται τρεις μαθηματικές σχέσεις και ζητάται να αποδειχθεί ότι αν ισχύουν οι δύο θα ισχύει και η τρίτη”
Αυτό μου θύμισε η “τριλεξία” που βάλατε.
Η αλήθεια είναι ότι μάλλον σε πολλές περιπτώσεις ισχύει .
Πάντως από όλες τις πείνες εκείνη που με έχει εντυπωσιάσει πραγματικά είναι η πείνα για επαγγελματική καταξίωση, αναγνώριση, καθιέρωση κλπ Νομίζω ότι με αυτήν γίνεται και το πιο χοντρό παιχνίδι, τουλάχιστον από όσα μπορώ να αντιληφθώ.
Κάποιες φορές μάλιστα περιμένω να δω από συγκεκριμένους bloggers ποστ πιο τολμηρά του τύπου
“10 τρόποι να πουλήσετε σεξ με ή χωρίς συναίσθημα” για να κορεστεί η πείνα σας και η πείνα των άλλων ή οι τρεις δρόμοι για τον πνευματικό θάνατο του συγγραφέα
Κάποιες φορές διαβάζω το καταληκτήριο ποστ ενός μπλογκερ που αποφασίζει να κλείσει το μπλογκ του και αναρωτιέμαι - όχι και πολύ ευγενικά ομολογώ - “εσένα τώρα ποιος σου την έφερε και αποφάσισες να κλείσεις το μπλογκ;”
Καθημερινές σκέψεις δηλαδή
3 Οκτώβριος 2008 στις 8:53 π.μ.
@ Spy , παρότι μια αλλεργία την είχα ανέκαθεν απέναντι στους ιεραπόστολους του μάρκετινγκ, στην περίπτωση αυτή δεν μπορώ να βρω κερκόπορτα.Πρέπει να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως έχουν (αυτοί, όχι εγώ) δίκιο και πως -σαν άλλο σκυλί του Pavlov- μόλις δω πείνα,σεξ και θάνατο θα τρέξω κουνώντας την ουρά μου για να με γεμίσω.
@ So Far , δεν θα θελα να το ερμηνεύσω με μαθηματικούς όρους.Απλά ο συνδυασμός των 1 και 2 είναι δυσεπίλυτο πρόβλημα, όσο αστέρι κι αν είναι κανείς στις θετικές επιστήμες.
Τι να τα κάνετε τα “πιό τολμηρά” ποστ ; μέσα σας τα κουβαλάτε, από άλλους περιμένετε να τα γράψουν καλύτερα ; άλλωστε καθένας από μας έχει διαφορετικό σημείο κορεσμού, γι αυτο και υπάρχουν καλοί και λιγότερο καλοί πελάτες.Όλοι θα αγοράσουν στο τέλος, πάντως..
Σωστά σκέφτεστε και μάλιστα πολύ ευγενικά.Τους αποχαιρετισμούς δεν τους καταλαβαίνω, ακόμη κι αν κρύβονται επιμελώς πίσω από αιτιολογίες τύπου “χρώσταγα τρεις λέξεις σε όσους με τίμησαν με το χρόνο τους και/ή με τα σχόλιά τους”.Δεν ευνουχίζεσαι σταματώντας, ευνουχισμένος ήσουν εξαρχής και σε ενοχλούσε η συνειδητοποίησή του όσο πέρναγε ο καιρός.Business as usual δηλαδή…
3 Οκτώβριος 2008 στις 9:46 π.μ.
Από το underground αίμα του μετρό στον πάτο της θάλασσας. (έστω της πισίνας).
Κι απο κει ξανά underground ξενάγηση στο θάνατο, στην πείνα και σ’ ένα κατά τα φαινόμενα θανατηφόρο σεξ.
Αυτό δεν είναι ξενάγηση.
Βόλτα με το τραινάκι του τρόμου είναι.
Μετά, οι νταλίκες μου στην εθνική σε μαράνανε.
Αγγελόπουλος for ever, καλύτερα.
3 Οκτώβριος 2008 στις 10:45 π.μ.
Προβληματισμένο σας βρίσκω σήμερα.Όμως δεν καταλαβαίνω γιατί ψάχνετε για κάποια κερκόπορτα.Θεωρείτε ότι οι ενλόγω γκουρού εισάγουν καινά δαιμόνια;Εγώ θα έλεγα ότι κομίζουν γλαύκαν ες Αθήνας.Από τους φιλόσοφους και τους ψυχίατρους δανείστηκαν την τριάδα.Ένστικτο επιβίωσης με μια λέξη.Πρωτόγονο και ενυπάρχον σε κάθε ανθρώπινο-και όχι μόνον-ον.Τι πιο λογικό απ΄το να προκαλεί παβλοβιανές αντιδράσεις-όπως σωστά λέτε-το τσίγκλημά του;
3 Οκτώβριος 2008 στις 10:50 π.μ.
Είναι απίστευτο αυτό το μετρό. Τόσες χιλιάδες βαγόνια για μια τόσο μικρή πόλη, εκεί που και με τα πόδια μπορείς να φτάσεις γρηγορότερα…
Θα προσθέσω κάτι που είναι σεναριακό με μαθηματικές προεκτάσεις και αποδείξεις ( κυριολεκτώ στο τελευταίο ) και αρμόζει στην τελευταία σας πρόταση
Πολλές φορές προτιμάμε τον blogger από τον άνθρωπο.Η εξήγηση προφανής , είναι πιο εύκολο το πληκτρολόγιο από το τετ-α-τετ. Σε όλα τα επίπεδα.
Το πληκτρολόγιο μπορεί να κόβει τις συζητήσεις εκεί που βολεύει, δεν μπλοκάρει την έκφραση και φυσικά η ανωνυμία είναι άμυνα, σε περίπτωση που κάποιος την επιλέγει.
Έτσι τα τρένα σας τρέχουν κάθε βράδυ ενώ δεν τολμούν να προσεγγίσουν σε real terms. Βλέπετε ο φόβος της απομυθοποίησης είναι μεγάλος.
Κύριε κ.κ.μοίρη μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το κείμενό σας για πάρα πολλούς λόγους.
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:17 π.μ.
Αν έχετε τέτοια διάθεση σήμερα που είναι Παρασκευή (ουάου!), τι θα γράφετε τη Δευτέρα;
υγ. ελάτε να σας κεράσω καυτερό τσίλι που μαγείρεψα τα ξημερώματα. Θα πάρει φωτιά το στομάχι σας και θα ξεχάσετε μεμιάς τα δύσκολα υπαρξιακά θέματα.
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:22 π.μ.
@ Odyssey , ε όχι και τραινάκι του τρόμου.Μ’ αυτά τρέχουν οι established.Εδώ το πολύ πολύ Lego.
(δεν έχετε ανάγκη εσείς, έχετε ενσωματωμένες δραμαμίνες στον οργανισμό σας)
@ Σελιτσάνος , δηλαδή τις άλλες μέρες με βρίσκετε μέσα στην τρελλή χαρά ; το προσπερνώ.
Ουδέν ψάχνω.Αυτά που λένε οι marketινίστες σήμερα τα είπε ο Σωκράτης την εποχή του.Απλά απο διαλεκτικοί ιδεαλιστές μεταλλάχθηκαν σε διαλεκτικούς υλιστές.Μπορούμε να συζητάμε με τις ώρες αλλά λόγω Παρασκευής κωλύομαι να βάλω σε κόκκινα τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες, ελπίζω να με καταλαβαίνετε και να με συγχωρέσετε γι αυτή μου την αγένεια.
@ So Far , ακριβώς πέντε λεπτά νωρίτερα είχα αυτή την συζήτηση ιδιωτικώς.Μεγάλο θέμα.
Κάποιους απο τους σχολιαστές τους γνωρίζω, βρεθήκαμε απέναντι, καταργήσαμε την ανωνυμία έργω και όχι λόγω.Πριν καν γεννηθεί ο Κ.Κ.Μ. Τη συντριπτική πλειοψηφία όχι.Η εξήγηση είναι προφανής : γράφεις για να γνωρίσεις τον εαυτό σου, όχι άλλους κι ας μην ακουστεί αγενές ή υπερφίαλο αυτό.Η αλήθεια είναι.
Τα τραίνα μου τρέχουν με ή χωρίς εμένα πάνω.Προσεγγίζουν όποια αποβάθρα έχει κόσμο.Απο τις άλλες περνάνε σαν φαντάσματα.Μέχρι να σωθούν τα καύσιμα το πηγαινέλα θα συνεχίζεται αλλά -πιστέψτε με- δεν βλέπω τίποτε συναρπαστικό στο να κάθομαι και να βλεπω τραίνα να πηγαινοέρχονται.Μικρότερος το έκανα, τώρα όχι.
Και προπαντός αρνούμαι να δω μύθους στο βλογιν.Οπότε δεν κινδυνεύω απο το σοκ της απομυθοποίησης.Το ίδιο κι εσείς, φαντάζομαι.
Ωραίο το σχόλιό σας, τσίμπαγε όμορφα.
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:25 π.μ.
@ mamma , γιατί πηδήξατε κατευθείαν στη Δευτέρα ; το Σάββατο και η Κυριακή κλέφτες θα γίνουν ; κι αυτά περιμένουν ένα βλέμμα.
υ.γ. αν μαγειρεύετε καυτερό τσίλι τα ξημερώματα, φαντάζομαι τι θα γίνεται στην κουζίνα σας με το φως της ημέρας…
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:45 π.μ.
έχουν δίκιο οι γκουρού. Ακόμα και το animal planet ν’ ανοίξεις, γι’ αυτά τα τρία μιλάει.
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:45 π.μ.
Και μόνο που γράφετε για τρένα, ε αυτό το ποστ καταλήγει να γίνει από τα αγαπημένα μου. Γιατί τόσοι σταθμοί; Γιατί το τρένο είναι κάπου στο ενδιάμεσο: στο πριν και το μετά. Εϊναι ένα διαρκές τώρα που σέρνει εκτός από βαγόνια και μνήμες και προσδοκίες και πληγές. Το τρίπτυχο είναι οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου. Η πείνα και το σεξ θετικές και η άλλη, προαιώνια, μη επιλέξιμη…Τώρα τι με βάζετε και γράφω πρωινιάτικα…Τέλος πάντων. Την επόμενη βδομάδα θα είμαι και στα μέρη σας και θα δω τι σόι νερό είναι αυτό που σας κάνει να γράφετε τέτοια κείμενα. Σήμερα, ΔΙονυσίου και Αρεοπαγίτου. Καλημέραα
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:54 π.μ.
Όλο αυτό που συζητάμε , είναι το ποστ που θα ήθελα πάρα πολύ να γράψω αλλά δεν θα γράψω ποτέ.
3 Οκτώβριος 2008 στις 11:56 π.μ.
Και στην πεινα άμα το ψάξεις υπάρχει η προσμονή γιά το πασχαλινό τραπέζι,
και μπορεί εκει γύρω απ το σεξ των πωλητών, να κυκλοφορεί κάνοντας τον αδιάφορο ο έρωτας,
κι ύστερα αυτός ο κιαρατάς ,ο θάνατος ,που έτσι κιαλλιώς δε χωνεύεται και εύκολα ,θάρθει,επειδή πάντα έρχεται .
3 Οκτώβριος 2008 στις 12:08 μ.μ.
@ kopoloso , ένα θεμελιώδες ερώτημα βέβαια είναι : και με τους απέθαντους τί γίνεται ; και τη Βίβλο ν’ ανοίξω άκρη δεν βγάζω (ήταν μια ευγενική προσφορα στους θρήσκους αναγνώστες).
@ Δ Τ , τι σας βάζω ; απλά μετάφερα τις απόψεις των γκουρού που-σύμφωνα με τον Σελιτσάνο- δεν ήταν ακριβώς δικές τους απόψεις, πάνω σε θέματα που -όπως ορθά επισήμανε ο maitre- ως και το Animal Planet έχει εξαντλήσει, από τη στιγμή δε που η Τέχνη -κατά Spy- δεν είναι παρά φιούζιον των τριών και η Παρασκευή δυσκοίλια μέρα για σκέψεις (που ούτε με το τσίλι της mamma διορθώνονται), είναι προτιμότερο να ακολουθήσουμε τη συνταγή του Odyssey καβαλώντας την πρώτη νταλίκα που θα βρούμε στις στοές.
Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που ούτε το Χόλυγουντ τόλμησε να του βάλει χέρι, όχι ένα απλό βλογ.
υ.γ. τα νερά μας σας περιμένουν για να σας μολύνουν όμορφα.
@ So Far , κάντε ένα κόπυ-πέιστ και έτοιμη.Περιμένετε όμως και τις δευτερολογίες γιατί κάτι μου λέει πως θα έχουν ζουμί.
3 Οκτώβριος 2008 στις 12:12 μ.μ.
αυτή την προτίμηση δεν την κατάλαβα ποτέ (καταλαβαίνω την ψυχαναλυτική εξήγηση, αλλά περίμενα, υπεράνω αυτού, περαστικούς από τα μικρά μαγαζάκια)! η πείνα δεν νομίζω ότι σε μορφή κειμένου ελκύει τόσο.
και αναλύω, κατ’ εμε μεγαλειώδη κείμενα που πλέουν στον ωκεανό είχαν να πουν για την τέχνη, το αστικό τοπίο, τον ψυχαναγκασμό της καθημερινής ζωής, πολύ λίγα μιλούσαν για το τρίπτυχο, για να τα προσέξω έπρεπε να περιέχουν πολύ βαθιές αναλύσεις ειπωμένες με αριστοτεχνικό τρόπο.
μάλλον έχει να κάνει με το τι ψάχνεις να διαβάσεις, ένα μεγάλο (ή δυνατό) αυθύπαρκτο κείμενο, μια παρατήρηση ή οπτική ή να βρεις ένα μαξιλάρι να ακουμπήσεις την όποια ανησυχία και ανασφάλεια σου. ο μπαχτσές είναι γεμάτος, διαλέγεις και παίρνεις.
ps. τα βιβλία του Kotler είναι πολύ ενδιαφέροντα για τη ζωή γενικότερα και του Jobber επίσης, καθώς και άλλων μεταμοντέρνων, απλές παρατηρήσεις κάνουν οι άνθρωποι, δεν είναι δα επιστήμη ως προς την θεωρητική του, βέβαια το κακό είναι ότι το μάρκετινγκ στην πρακτική του εφαρμογή έπαθε ότι συμβαίνει γενικότερα, ήταν πολύ κατώτερο των δυνατοτήτων του.
3 Οκτώβριος 2008 στις 12:38 μ.μ.
Mε τα πόδια ξέρεις μέχρι που θα φτάσεις. Με το τρένο ελπίζεις να πας μακρύτερα. Πίκρα, πολύ πίκρα… Καλό ΠΣΚ κ.Κ.Κ.Μοίρη.
3 Οκτώβριος 2008 στις 1:33 μ.μ.
@ demetrat , τελικά η λέξη-κλειδί είναι “προσμονή”.Το τελευταίο που είπατε δεν το χώνεψα εύκολα αλλά σαββατοκύριακο μεσολαβεί, θα το διυλίσω.Καλωσήλθατε.
@ cynical , ούτε μια πρέζα πίκρας αγαπητή.Oύτε καν μισή.Σιγά μην περιμένατε απο τα τραίνα να σας δείξουν τί υπάρχει μακριά.
@ gasireu ,
σας έρχομαι.μου τυχε μια βλάβη στην γραμμή 2 , μόλις με επιδιορθώσουν θα σας απαντήσω.3 Οκτώβριος 2008 στις 5:47 μ.μ.
** “Πέρα από τους τεχνοκρατικούς ορισμούς, τις λίστες, τις εφημερίδες, τις εκδόσεις, τα hits, τα ranks, τα feeds τα comments , τους διθύραμβους, υπάρχει ένας κόσμος που δεν ορίζεται με συμβατικά μέσα.
Ποιά έρευνα θα δείξει πως πετάγεσαι απ’τον ύπνο για να γράψεις, ή που ντύνεσαι παρατηρητής καταγράφοντας τα αόρατα και τα αμυδρά;
Ποιός γραφιάς θα σου πει πως είναι όταν ψάχνεις κατάλληλες λέξεις να ντύσεις τον ποταμό μέσα σου σα μανιακός με μια κούπα καφέ που έχει από ώρα κρυώσει;
Ποιά λίστα θα χωρέσει τη θλίψη, τη χαρά, την ωμότητα, τη λύσσα, τις πληγές και τους εφιάλτες σου που τόσο παράξενα μοιράζεις εδώ κι εκεί; Την ψύχωση σου που μοιράζονται και άλλοι;
Σε ποιόν να εξηγήσεις το γιατί, το πως, την τρέλα, το ψώνιο κι αυτό το δυσνόητο μεράκι να φτιάχνεις κόσμους; Την κούραση που αδιαφορεί για σένα και το βλέμμα σου που κοιτάει σε άλλους ορίζοντες;”
Τα πιο σπουδαία ποτέ δεν θα ειπωθούν λέει κάπου κι αυτή, είναι η άλλη πλευρά που καθόλου δεν αποτελεί το κέντρο κανενός κόσμου ούτε καν του κάτω. Δεν ασχολείται με αγοραπωλησίες σχολίων δεν έχει μετρητές επισκεψιμότητας στο κεφάλι της, αποφεύγει σαν τον διάολο τα πολλά φώτα, χαμηλώνει ρυθμούς όταν κατά τύχη πέσει κανένας ξεχασμένος προβολέας πάνω της, μιλάει για όλα εκείνα που τα άλλα τραίνα δεν θα σταματήσουν να ακούσουν κι αν αυτό συμβεί σκέφτεται πως η αποβάθρα μπορεί να φαίνεται, αλλά μόνη δεν είναι. Υπάρχουν θαύματα εκεί έξω. Τα ανακαλύπτω συχνά σε γωνιές που δεν έχει κόσμο πολύ ή και να έχει, όλοι θορυβούν χαμηλόφωνα. Είναι αυτός ο ήχος που κάνουν οι ζωές των ανθρώπων κι αδυνατώ να κλείσω τα αυτιά και να γυρίσω την πλάτη τρέχοντας στην επόμενη πολύβουη και Illustrated αποβάθρα.
Τα περισσότερα υπόλοιπα, ευτυχώς όχι όλα, παιχνίδια εντυπωσιασμού που πολλές φορές καταφέρνουν να παραμυθιάσουν ακόμα και τον δημιουργό τους, πως είναι κάτι το ξεχωριστό.
(σχόλιο γραμμένο για μένα)
** Εντός εισαγωγικών λόγια από το blog ” Που είναι η πανοπλία μου;”
Καλό σας Σαββατοκύριακο.
3 Οκτώβριος 2008 στις 6:00 μ.μ.
@ gasireu , το τρίπτυχο εμπεριέχεται στα πάντα.Και εξαρχής σας δηλώνω-αν και ήδη το γνωρίζετε- πως “βαθιές αναλύσεις ειπωμένες με αριστοτεχνικό τρόπο” δεν είναι το ρούχο μου.Καλύτερα γυμνός.
Όταν βρω μαξιλάρι - να ακουμπήσω, να το βάλω στο υπογάστριο , να το βάλω κάτω απ την κοιλιά της , οτιδήποτε χρηστικό εν πάσει περιπτώσει- που με καλύπτει ως προς την ανάγκη εκείνης της στιγμής, δεν το ξεχνώ.Το βάζω στην άκρη (εκει που λέει “ιστοσελίδες, κοίτα κι άλλες !” ) και χρησιμοποιώ κατά βούληση.Με άλλα κοιμάμαι κάθε νύχτα, άλλα τα βάζω στη μέση όταν με πονάει, μερικά είναι ανατομικά σωστά για την ώρα που ούτε να κοιμηθώ θέλω κι ούτε πόνο νιώθω.Καθένα κάπου κάποια στιγμη θα χρησιμεύσει κι αν - κακή του η μου τύχη- χάσει τη φόρμα του, ο μπαχτσές είναι γεμάτος, κατα πως λέτε…
Αφρός στα κύματα είμαστε.Το μόνο που μας δίνει αξία είναι η δύναμη της στιγμής, το να μας αποτυπώσουν κάποια μάτια σαν μια ζωντανή ψηφιακή κάμερα.Άν δεν μας δουν δεν υπάρχουμε γι αυτούς.Μη βαυκαλιζόμαστε πως μπορούμε να βουλιάξουμε καράβια.
Κι όσο για τις ανασφάλειες και τις ανησυχίες που καθένας κουβαλάει μέσα του τις καταλαβαίνω.Πυξίδα είναι και δίνουν στίγμα.Εκείνο που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτε είναι ο ωκεανός από έλλειψη αυτοεκτίμησης που κρυβει το 95% των βλογς ακόμη κι αν κρύβεται πίσω από τοίχους έπαρσης.
Το θέμα φαίνεται ανεξάντλητο αλλά είμαι πεπεισμένος πως έχει προ πολλού λεκτικά εξαντληθεί.
υ.γ. μη μου το κάνετε αυτό, πέντε χρόνια στα θρανία μαζί τους ξημεροβραδιαζόμουν κι ακόμη δεν έπαψα τις παρέες μαζί τους, δια βίου μάθηση σου λέει ο άλλος.Τι κέρδισα ; την ακλόνητη βεβαιότητα πως το τρίπτυχο είναι αθάνατο.
3 Οκτώβριος 2008 στις 6:28 μ.μ.
@ P E , αν εξαιρέσει κανεις πως “τίποτε δεν υπάρχει που να μην έχει ειπωθεί, απλά ίσως ειπώθηκε στον λάθος άνθρωπο” (κι όχι “τα πιό σπουδαία ποτέ δεν θα ειπωθούν”) κι εκείνο το “μοιράζονται κι άλλοι” που με παρέπεμψε στο “είμαι ο ΚΚΜ και είμαι καλά” , με βρίσκετε σύμφωνο.Ειδικά στο “impressiveness games”.
Θα θελα να είμαι πιό καλός άνθρωπος σήμερα αλλά οι Παρασκευές δεν είναι το φόρτε μου.
“Σχόλιο γραμμένο για μένα” λέτε αλλά κοιτώντας με στον καθρέφτη είδα πως μου πάει γάντι.Μπορώ να το δανειστώ;
Kαλά να περάσετε.
3 Οκτώβριος 2008 στις 8:55 μ.μ.
Τι υπέροχο ποστ.
3 Οκτώβριος 2008 στις 10:16 μ.μ.
γυμνός, ντυμένος,
δεν πάσχετε όπως και να’χει από αυτοεκτίμηση και φαντασία
και αυτό είναι κάτι.
κοντολογίς ήθελα να πω με όχι απλά λόγια-βλακεία μου- ότι μαζικά ίσως πουλάει, αλλά δεν είναι αρκετό.
οι ποσότητα βέβαια πάντα ήταν κάτι το σχετικό.
4 Οκτώβριος 2008 στις 12:14 π.μ.
Τα πόδια είναι καλύτερος τρόπος μεταφοράς από το μετρό. Χάνεις και στομάχι. Το μετρό σε πάει από τις ράγες σε προκαθορισμένη πορεία. Τα πόδια σε πάνε επίσης. Αλλά μπορεί να χαθούν στη διαδρομή. Σωστά(μαλλον). Ξέρετε όμως πόσους επιβάτες χαμένους στο μετρό βλέπω; Πόσους προορισμούς με με στάσεις και τέρματα υπό κατασκευή;
Ατέρμονη κουβέντα αυτή και ειδικά όταν κάποιοι φτιάχνουν τσίλι τα ξημερώματα.
ΥΓ Το σχόλιό μου (παρότι θέλω να πουλήσω μούρη) δεν έχει ούτε σεξ ούτε θάνατο ούτε πείνα. Κάπου έχουν κάνει λάθος οι διαφημιστές. Αλλά στην τελική ποιός τους γαμεί αυτούς;
Καλό ΣΚ κύριε Μοίρη
4 Οκτώβριος 2008 στις 10:24 π.μ.
@ butterfly , όλα είναι δρόμος αγαπητή.
@ gasireu , είτε κοντολογίς είτε μακροσκελώς υπήρξατε εξαρχής σαφής.Απλά εγώ έψαχνα αφορμή για να απαντήσω σεντονοειδώς.Και μια λέξη σχόλιο να γράφατε, πάλι τα ίδια θα σας απαντούσα.Σε μένα τα λέω.
Αυτό το “αρκετά” είναι πολύ επικίνδυνη λέξη για Σάββατα, κάνω πως δεν την είδα.
@ island , εσείς κατεβαίνετε στο μετρό για να παρατηρήσετε.Όχι για να μεταφερθείτε.Μη κρίνετε -λοιπόν- εξ ιδίων τα αλλότρια.
Ατέρμονη δε λέτε τίποτε, με τσίλι, σεξ ή χωρίς.