MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Για έλα δω εσύ

Μη το παίρνεις αυτό το ύφος ρε μπαμπά

Έλα δω είπα, έχουμε να συζητήσουμε κάτι οι δυό μας

Μπα , ξέρεις και να συζητάς εσύ ;

Mη μου βγάζεις γλώσσα εμένα γιατί θα στην κάνω διχαλωτή

Σιγά, εδώ piercing δεν μ άφησες να κάνω, θα πληρώσεις και για εφέ ;

Μη μου βγάζεις γλώσσα είπα , δεκατριών χρονών σκατό

Και μισό

Σκατό ;

Όχι, δεκατριών

Καλά, λέγε τώρα, πού τα στειλες 30 sms ;

Εγώώώώώώώώώ ;

Eσύ

Εγώώώώώώώώώ ;

Μη μου γουρλώνεις εμένα τα μάτια !

Eγώώώώώώώώώ ;

Κόφτο και λέγε , πού πήγαν 30 sms ;

Πόσες απαντήσεις δικαιούμαι ;

Μίλα παιδί μου κι άσε τα χαζά που σε μαθαίνουν οι κολλητές σου

Εμέναααααααααααα ;

Μίλα γαμώτο και χάνω την υπομονή μου.

Εγώ τρία έστειλα, τα άλλα δεν ξέρω τι απέγιναν.

Τρεις θα ναι οι ώρες σου αν δεν μου πείς πού τα στειλες.

Στην Ιωάννα, στη Σόνια και στην Ιωάννα.

Δεν μπορείς να πεις “δυό στην Ιωάννα” ;

Όχι, άλλη Ιωάννα αυτή.

Δυο Ιωάννες ;

Σπάνιο όνομα, έ ;

Μη μου βγάζεις γλώσσα εμένα

Καλά

Καλάθια

Σου είπα ντε, για τα άλλα ρώτα τον μεγάλο.

Ο μεγάλος είπε πως εσύ τα στειλες όλα

Εγώώώώώώώώ ;

Μη μου γουρλώνεις εμένα τα μάτια !

Eίπε η σουπιά τέτοιο πράγμα ;

Αδερφός σου είναι.

Μαλάκιο.Ένα και το αυτό.

Τι σκατόγλωσσα είναι αυτή ; οι Ιωάννες στα μαθαίνουν αυτά ;

Εμέναααααααααααα ;

Σωστά, τι να μάθουν στον προφέσορα.

Μ’ αγαπάς ;

Mην αλλάζεις κουβέντα, λέγε, πού έστειλες τα άλλα 27 ;

Μ’ αγαπάς ;

Έστω, τα 17

M’ αγαπάς μπαμπακούλη ;

Έστω ένα ακόμη ρε παιδί μου, πες μου πού για να μου πέσει η πίεση

Ένα ;

Ναι ένα , κομμάτια να γίνουν τα άλλα 26

Θα θυμώσεις ;

Καλού κακού πήγαινε στο δωμάτιό σου και φώναξέ μου το από κει.

Θα θυμώσεις πολύ ;

Κλείδωσε κιόλας.

Δεν μ’ αγαπάς.

Δεν είναι αυτό το θέμα μας, πες

Όχι, δεν μ’ αγαπάς.

Καλά , μην κλειδώνεις , πες

Στη Σακίρα

ΣΕ ΠΟΙΑΝ ;

Στη Σακίρα, τι σε ποιαν ;

Αυτήν που ξέρω ;

Μπα, ακούς και κανονική μουσική εσύ ;

Δεν θα με τρελάνεις εσύ, σε ποιάν Σακίρα έστειλες sms ;

Σ’ αυτήν

Πας καλά ; έστειλες στη Σακίρα sms ;

Ναι , γιατί ; εσύ γιατί έστειλες στον Αυτιά προχτές ;

Άλλο εγώ, δεν είναι αυτό το θέμα μας

Η Σακίρα σε πείραξε μετά

Και τι της έλεγες ;

Σε ποιαν ;

Τι σε ποιάν γαμώτη μου ; στη Σακίρα

Σαν τι να της πω δηλαδή ;

Sms δεν έστειλες ;

Ναι

Σκέτο ; ούτε “hi” δεν της είπες της κοπέλας ;

Τι hi ρε μπαμπά ; έστειλα Ηay Amores – κενό- το όνομά μου- και μετά στο 3310

Τι είναι το 3310 ;

Το τηλέφωνο για το διαγωνισμό

Ηay Amores

E ναι , είπα να στείλω 27 φορές για να χω καμιά πιθανότητα παραπάνω

Στο 3310 ;

Οui.

Αυτή τη Σακίρα δηλαδή.

Έχει κι άλλη ; με φοβίζεις

Χαρτζιλίκι έχεις ; θες ένα εικοσάρικο μωρό μου ;

Φέρε

Ξύπνα

Καλά

Σήκω , εννιά παρά η ώρα

Καλά

Σε μισή ώρα έχεις μάθημα, σήκω γαμώτο

Καλά

Πέντε

Τεντώνομαι

Δέκα

Τεντώνομαι

Δεκατρία , σήκωωωωωωωωωω

Καλά

Καλάθια , σήκω τώρα αμέσως

Τεντώνομαι

Τι τεντώνεσαι ρε γαμώτη μου ; ανακόντα είσαι ;  σήκωωωωωω

Καλά ντε

Ντε να πεις στους κολλητούς σου στο 5Χ5 , τι ώρα ήρθες ρε και δεν ανοίγει το μάτι;

Δεν είχα ρολόι

Κινητό δεν είχες ;

Μπαταρία δεν είχε

Ντύσουυυυυυυυυυυυυυυ γαμώτο , ντύσου , πιες γάλα και ξου

Όχι ξου, όχι ξου

Δεν σε εννόησα, θα πρέπει να υποβάλλουμε σχέδιο διαλόγου πριν σου μιλήσουμε;

Κάνεις εσύ διάλογο ;

Ρε άντε ντύσου και ξου

Ωραίος είσαι, “ρε” , “ξου”

Και λίγα λέω, την τύχη μου μέσα για παιδιά

Ας μην το ‘κανες

Ρε άντε ντύσου και φύγε που θα μας την πεις κιόλας σαββατιάτικα

Ωπα, μιλάμε και ελληνικά ;

Φύγε γαμώτο, μου τα σιδέρωσες τα νεύρα πρωί πρωί, τι ώρα σχολάς ;

Δεν έχω ρολόι

Κι αυτό που σου πήρα ;

Κινέζικο δεν φοράω

Ο γιός του Καίσαρη, πάρε τηλέφωνο όταν σχολάσεις να ρθω

Και να μην εμφανιστείς και μπαταρία δεν έχω

Και γιατί ρε γαμώ την τύχη μου δεν το φόρτισες ;

Όλα εγώ θα τα κάνω σ’ αυτό το σπίτι ; ας το φόρτιζε η μικρή

Η αδερφή σου να φορτίσει το δικό σου το κινητό ; πας καλά ρε ;

Aυτή το στράγγιξε , τριάντα sms έστειλε χτες γιατί δεν είχε μονάδες

Tριάντα θα ναι οι ώρες της αν τσιλιμπούρδιζε

Και πού νομίζεις τα ‘στελνε ; σε μένα ;

Ξέρεις και δε μιλάς ρε σουπιά ;

Δεν ξέρω και έχω μάθημα και με καθυστερείς και ωραίος τρόπος αυτό το ρε

Ρε άντε πήγαινε από δω που θα μου κάνεις σεμινάρια παιδαγωγικής

Καλά λέει η μαμά πως σε λίγο θα μας φας όλους εδώ μέσα

Ρε άντε ξου, δεν θα πληρώνω εγώ για να πηγαίνεις καθυστερημένος εσύ

Αυτό είναι το ζόρι σου εσένα , το πληρώνω

Ξέρεις ρε πώς βγαίνουν τα λεφτά ;

Σε βλέπω, όλη την ώρα πάνω στα πλήκτρα είσαι

Κι ο Τζάρετ το ίδιο αλλά δεν του το χτυπάει ο γιός του

Τι είν’ αυτός ; καθηγητής σε ωδείο ;

Α καλά

Μπορώ να πω καλάθια ή το κατοχύρωσες εσύ ;

Ρε άντε ξου

Έτσι που πας , γρήγορα θα μείνεις μόνος

Καλύτερα, και τώρα τι νομίζεις πως είμαι ;

Κι η μαμά το ίδιο λέει

Λεφτά έχεις ; θές ένα εικοσάρικο αγόρι μου  ;

Φέρε

Ταξιδεύω. Πεντακόσια χιλιόμετρα, σιγά την απόσταση. Προσπαθώ να γεφυρώσω ένα χάσμα τριάντα εκατοστών, ίσως μια ιδέα λιγότερο, ίσως μια σταλιά περισσότερο. Ένα εκατομμύριο δάχτυλα πριν απ τα δικά μου έγραψαν πως είναι δυσκολότερο να γεφυρώσεις μισή πιθαμή παρά τους δυό πόλους. Δεν ξέρω τι είχαν αυτοί στο μυαλό τους αλλά εγώ πατάω το γκάζι για να φτάσω μια ώρα γρηγορότερα. Μη με ρωτάτε τι σημασία έχει μια ώρα λιγότερη ή περισσότερη ενόσω ακόμη καταγίνομαι με τον χώρο, δεν έχω δα τα skills για να παλεύω στο ίδιο ποστ με χρόνο και χώρο ταυτόχρονα. Το πιθανότερο είναι να αποτύχω οικτρά και να μη κατορθώσω ούτε καν τα χιλιόμετρα να ενώσω εγκαίρως. Πόσο μάλλον λίγα εκατοστά.

Εγκαίρως.

«Κανένας μέσα σ’ αυτό το τεράστιο πλήθος δεν ξέρει τι έκανες εσύ στα πόδια μου» *

Αυτή : Θα μπορούσα να το ‘χα πει κι εγώ αν δεν ήμουν αυτή που είναι πεσμένη καταγής, οπότε τι εμπειρίες αφ’ υψηλού να ‘χω να διηγηθώ ;

Αυτός : Θα μπορούσα να το ‘χα πει κι εγώ αν δεν ήμουν αυτός που είναι πεσμένος καταγής, οπότε τι εμπειρίες αφ’ υψηλού να ‘χω να διηγηθώ ;

Σαν το fight club των φτωχών είναι. Είτε πάνω, είτε κάτω, ο ρόλος είναι ένας. Το κοστούμι αλλάζει μόνο.

A…και συνήθως δεν φοράω μεταξωτές κάλτσες….αλλά το αίμα αίμα….

…………………………………………………………………………………………… 

*«ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΊΡΙΣ» της Υόκο Ογκάουα, από εδώ

στο alef

Δεν μου αρέσει να γράφω ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος. Ειδικά με μέση. Απολαμβάνω να αραδιάζω ασπόνδυλες λέξεις. Εύκαμπτες. Να τις παίρνει καθένας και να τις διαβάζει όπως θέλει. Να βλέπει απ το παράθυρο αυτό που ο ίδιος θέλει να δει, όχι αυτό που του κολλάω εγώ στο τζάμι, σαν μύγα τσακισμένη από χτύπημα εφημερίδας κατακέφαλα.

Τις μέρες –και ειδικά τις νύχτες- που είχα και όρεξη και μάτι που γυάλιζε για να σκοτώνω χρόνο, έγραφα χωρίς σταματημό. Χωρίς λόγο, χωρίς δεύτερη σκέψη και –κυρίως- χωρίς ουσία. Όταν επιτέλους συνήλθα μέτρησα μαντρωμένες κοντά οκτώ χιλιάδες λέξεις που εδώ και δυό μήνες τις άφησα ατάιστες και απότιστες. Τόσο κτήνος. Τα βράδια τις ακούω να γρατζουνίζουν το σκληρό προσπαθώντας να βρουν μια ρωγμή να βγουν έξω. Για να πάνε πού, όμως ; Με τόσες άνεργες κι άστεγες λέξεις τριγύρω, δεν είναι εποχή αυτή για να κυκλοφορούν αφτιασίδωτες, υπέρβαρες κι αδέσποτες. Καλύτερα κλειδωμένες μέσα παρά να ποζάρουν ανάμεσα σε τόσες καλοσιδερωμένες, κομψές και σινιέ.

Αν συνεχίσουν να κάνουν τόσο θόρυβο ή θα στείλω μέσα κι άλλες τόσες – μπορώ να γίνω περισσότερο κακός από όσο ελπίζουν, αλλά δεν ξέρουν πως οι αντοχές μου στέρεψαν-  ή θα τις αφήσω ελεύθερες. Όταν τις δω στο δρόμο θα κάνω πως δεν τις ξέρω, κι αυτές το ίδιο φαντάζομαι. Ας πάνε σ’ άλλους, εγώ ίσως βολευτώ με λιγότερες. Μάλλον δεν έμελλε να ταιριάξουμε σαν ζευγάρι εγώ κι ετούτες…

Eίναι Σάββατο.

Κιόλας ;

Θα βγεις το βράδυ ;

Όχι χωρίς εσένα.

Το ξέρεις πως δεν μπορώ.

Tί σου λείπει σήμερα ;

Το δεξί πόδι και ο μισός θώρακας.

Εμένα ξέχασαν να μου βάλουν και τα δυό χέρια αλλά δεν κάθομαι πάλι μέσα.

Σε τι ήσουν ;

Στο τιμόνι μιας S-Class.Eσύ ;

Συνοδηγός σε ένα 308.

Πονάει και το κεφάλι μου.

Εμένα το στήθος μου, λίγο κάτω απ την καρδιά.

Μην είσαι ηλίθιο.

Καλά. Λίγο πιο κάτω από κει που έχουν την καρδιά.

Εγώ θα βγω.

Να προσέχεις τότε. Οδηγούν σαν τρελοί εκεί έξω.

Θα προσέχω. Αν δεν γυρίσω πίσω, ποιος θα συναρμολογήσει τα κομμάτια σου ;

Τι κοιτάτε ρε λιγούρια ;

Θα τα βγάλω σε λίγο.

Μόλις σουρουπώσει θα μπω μέσα στο στενό μαύρο και θα αφήσω το νερό να χαϊδέψει τα πόδια μου όσο εσείς θα ιδρώνετε απέναντι και τα χνώτα του Marcello θα βρωμάνε βότκα*. Με μια, δυο, τρεις λήψεις θα τελειώσουν όλα.

Μετά θα με αναλάβει η μνήμη σας.

Mετά ο χρόνος.

…………………………………………………..

* oι κακόγλωσσες λένε πως αντίθετα με το σουηδικό παγόβουνο που έκοβε βόλτες μέσα στο νερό για τρεις και τέσσερις ώρες (με τις θηλές κάγκελο βεβαίως βεβαίως) , ο λατίνος όχι μόνο φορούσε ολόσωμο μαγιώ (μπλιαχ) κάτω απ’ το φίνο μεταξωτό κοστουμάκι αλλά επηρεάστηκε τόσο απ’ το ψοφόκρυο εκείνου του Μάρτη που κατέβασε ένα ολόκληρο μπουκάλι βότκα για να βγάλει τη σκηνή.

Άντρες….πφφφ….

Παραδίνομαι Anita.

Όταν σε σημαδεύουν τρεις κάνες, δεν έχεις και πολλά περιθώρια ακόμη κι αν είσαι ο Τζον Γουέιν, έτσι δεν είναι ;

Ή μήπως θα ‘πρεπε να πω “τρίκανο” ;

Καλύτερα τρεις κάνες. Ακούγεται ορθότερο πολιτικά.

Αλλιώς μπορεί να καταδικασθώ ερήμην για υφέρποντα σεξισμό κι αυτό είναι κάτι που πολύ θα μου στοιχίσει.

…άσε τα πυργάκια στην άμμο και γύρνα στην real life του βλόγιν αγόρι μου