MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Λένε πως χίλιες φορές καλύτερα να ‘σαι taxi driver παρά βλόγερ.

 

Γυρνάς στην φωτισμένη άσφαλτο τη νύχτα, βάζεις στο πίσω κάθισμα (στο μπροστά δεν βάζω ούτε τον καλό μου εαυτό) o,τι φρούτο βγάζει ο μπαξές, μιλάς σε όσους θες, παίζεις το μουγκοθόδωρο σε όσους θέλουν σώνει και καλά να σε βλέπουν σαν μπάρμαν, βάζεις τις μουσικές που λαχταράει η ψυχή σου, πιάνεις κουβέντα μαζί σου όταν δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους, αν είσαι τυχερός παίρνεις κούρσα τον Vincent που βγήκε για μια γρήγορη λάντζα (και καταλήγεις να σε φιλμάρει ο Mann) , σταματάς για έναν άθλιο καφέ εκεί που κοιμούνται τα ΚΤΕΛ περιμένοντας το πρώτο φως για να αμοληθούν σε πόλεις που κρύβουν μέσα τους ιστορίες που ως κι ο Παζολίνι θα ντρεπόταν να υπογράψει , αναβοσβήνεις τα φώτα στον μπροστινό τζιτζιφιόγκο που μια γέρνει αυτός στον ώμο της ξανθιάς και μια αυτή χαμηλά στα πόδια του-μάλλον θα χει αυτόματο κιβώτιο για να μη χάνει το ρυθμό- σα να του λες “σε βλέπω αλλά δεν σε ζηλεύω, ξέρω πόσο ακριβά την πλήρωσες” , βγαίνεις έξω στην ανισόπεδη όταν η πρώτη ψιχάλα χτυπήσει το παρμπρίζ για να πάρεις μιαν ανάσα πριν ξημερώσει και παραδώσεις σώμα, πνεύμα και λαμαρίνες.

 

Ιt starts like any other night και πάντα έτσι τελειώνει, μετρώντας βρώμικα χαρτονομίσματα και ιδρωμένα κέρματα, δεν υπάρχει καμιά ποίηση στη βάρδια ενός ταξί που υπήρξε έμπνευση για τόσους και τόσους ενώ η πραγματική τέχνη κρύβεται μόλις είκοσι μέτρα κάτω από τα πόδια σου.

 

Λέω πως χίλιες φορές καλύτερα να ‘σαι βλόγερ παρά ο Λίον Κάουφμαν…

 

Αυτές οι μέρες που ξαναβγαίνουν τα καλσόν από τα συρτάρια, ανάβουν το πράσινο φως για την ερωτικότερη εποχή του χρόνου (κλισέ Νο 1).

 

Όλες οι ατέλειες κρύβονται , τα πάθη σφίγγονται , οι αισθήσεις τεντώνονται , τα μάτια και τα χείλη γυαλίζουν.

 

Δεν υπάρχει τίποτε εκμαυλιστικότερο από ένα ζευγάρι ωραίες γάμπες την ώρα που σκεπάζεται από αυτά τα όργανα του σατανά (κλισέ Νο 2).

 

Ίσως , μόνο , άλλο ένα ζευγάρι την ώρα που με τελετουργικές κινήσεις -που σίγουρα πρώτη η οχιά η Εύα διδάχθηκε από το κολοβό το φίδι- μένει γυμνό, πριν απλωθεί νωχελικά πάνω στα σεντόνια ή ακουμπήσει πάνω στα μπράτσα της πολυθρόνας, περιμένοντας  ένα άγγιγμα (κλισέ Νο 3).

 

Ένα σκισμένο καλσόν , στο σωστό σημείο , είναι ο σίγουρος δρόμος για να μη ξαναβρείς ποτέ το δρόμο της επιστροφής.

 

Και ούτε που να διανοηθείς να ρίξεις ψιχουλάκια πίσω…κανείς από όσους χάθηκαν στο δάσος δεν έχασε το δρόμο για τον παράδεισο (η Υπέρτατη Αλήθεια).

 

Υ.Γ. σε λίγες μέρες ακολουθεί η μουσική επένδυση για τα σκισμένα καλσόν  αφιερωμένη σε όλες τις κυρίες Ρόμπινσον της διπλανής πόρτας με τις οποίες ποτέ δεν θα κατορθώσουμε να συναντηθούμε. Ή βρεθήκαμε ήδη αλλά συνεχίζουμε –μπρος στα ατέλειωτα πόδια τους- να είμαστε πρωτάρηδες.

 

* πρωτοείδε το φως στις 24 Σεπτεμβρίου 2007

………………………………………………………………

God bless you Mrs Robinson, God bless you……

 

 

κι εσύ μεγάλε

 

κι εσύ μικρέ

 

 

……………………………………..

 

dayswithmyfather photos : μια εξαδελφική χορηγία του Β.Χ.

 

καλάθια

και πανέρια

much better

θα πάει μακριά η βαλίτσα ;

καλάθι

γουατέβερ

ε πώς γουατέβερ ; ή το ένα ή το άλλο

βαλίτσα τότε

καλά

καλάθια

 

(η συνέχεια εδώ)

 

 

 

το πρώτο fast forward & reverse ποστ ταυτόχρονα, μη το δοκιμάσετε όταν οδηγείτε

 

WARNING : very explicit lyrics

POLITICAL CORRECTNESS : ούτε γι αστείο 

 

Γιατί πήραμε ένα καρότσι ρε συ ; σαν ζευγάρι της Τήλου μοιάζουμε

 

Ε και ; αυτοί πιο εύκολα τραβάνε πάνω τους γυναίκες .

 

Τι γυναίκες ρε παπάρα ; ξυραφάκια και τουμποφλό θα πάρουμε.

 

Τη λίστα την πήρες ;

 

Mαλάκας είσαι ; Την αποστήθισα και μετά την κατάπια.Να με δει κανείς Αθήναιος μ’ αυτήν στα χέρια, να με βγάλει στα πέντε παζάρια ;

 

Είσαι χέστης.Προχώρα. Σε μισή ώρα κλείνουν. Θες να μας κλειδώσουν μέσα να ‘χουμε κι άλλα ;

 

……………………………………………….

 

Θέλω καφέ

 

Στις οκτώμιση το βράδυ ;

 

Καφέ καφέ ρε παπάρα, νεσκαφέ , κουτί , γκέγκε ;

 

Αποκλείεται. Μαζί μου νεσκαφέ δεν βάζεις στο καρότσι.

 

Δικό σου είναι όλο το καρότσι ρε ; στο δικό μου μισό θα το βάλω

 

Και αν το δουν μέσα, πού θα ξέρουν ποιό είναι το δικό μου μισό ; ξέχνα το

 

Μαλάκας είσαι ; θέλω νεσκαφέ σου λέω

 

Πάρε illy , πάρε buondi , πάρε Dallmayr , νεσκαφέ δεν θα ακουμπήσει στο καρότσι

 

Γιατί ρε παπάρα ; εσύ θα τον πληρώσεις ;

 

Γιατί μας βλέπουν γυναίκες ρε. Με νεσκαφέ θες να σε δουν ;

 

Γιατί ρε ; τι έχει ο νεσκαφές ; κέρατα ;

 

“Το” αγόρι μου, “το” , όχι “o” , να μας ακούσει και καμιά να μας κάνει ποστ μετά : “οι νεσκαφέδες”.

 

Τι μαλάκας….

 

……………………………………………..

 

 

Πού είναι οι σερβιέτες ;

 

 

….

 

Πού είναι ρε μαλάκα οι σερβιέτες ; εσύ έρχεσαι συχνά εδώ

 

 

…

 

Θα μου πεις ρε παπάρα ;

 

Σερβιέτες στο καρότσι ΜΑΣ ; είσαι εντελώς μαλάκας αγόρι μου ;

 

Oύτε σερβιέτες κάνει ;

 

Mας βλέπουν κι ελεύθερες ρε. Με σερβιέτες θες να μας δουν ;

 

Καλά ντε, θα πω ότι είναι δικές μου γιατί μου’ ρθε πριν λίγο και έγινα χάλια.

 

Τι μαλάκας…

 

……………………………………

 

 

Ποιό άφτερ σέιβ προσφοράς να πάρω ;

 

Aπο δω άφτερ σέιβ ;

 

Γιατί ρε μαλάκα ; απ το χασάπη να το ζητήσω ;

 

Παίρνουν άφτερ σέιβ απ το μάρκετ ρε παπάρα ;

 

Από πού παίρνεις εσύ ρε χλίδουρα ; απ του Καίσαρη ;

 

Να δουν νιβέα και μπομέκ στο καρότσι και να μη ξέρω πού να κρυφτώ ;

 

ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΜΠΟΜΕΚ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ; ΓΑΜΩ ! ΓΑΜΩ !

 

Ναι ρε μαλάκα, φώναζε πιο δυνατά , το μονό καρότσι μας μάρανε ύστερα.

 

……………………………….

 

 

Σφουγγαράκια για τα παπούτσια θέλω.

 

Εκεί δεξιά. Βάλε είκοσι στο καρότσι

 

Γιατί είκοσι ρε μαλάκα ; σαρανταποδαρούσα είμαι ;

 

Bάλε ρε που σου λέω, δεν την είδες την κοκκινομάλλα από πίσω μας ;

 

Πώς να τη δω ρε παπάρα ; έχω και στον κώλο μάτια ;

 

Σκάσε και βάλε τριάντα. Μας κοιτάει.

 

Η κοκκινομάλλα ;

 

Αυτή.

 

Α , γιατί μας κοιτάει και μια ξανθιά από τα απορρυπαντικά απέναντι.

 

Βάλε σαράντα τότε.

 

Το πίστεψες ρε παπάρα αυτό για την σαρανταποδαρούσα ;

 

Βάλε σου λέω. Είναι καβλέ τα σφουγγαράκια.

 

Κι ο Μπομπ.

 

Τι είπες ;

 

Τι μαλάκας……

 

……………………………………….

 

 

Xρειάζομαι κι ένα κόκκινο.

 

Μαλωμένος είσαι με την κάβα ;

 

Είμαι. Ο αρχίδης που την έχει κοιτούσε επίμονα τη γυναίκα μου προχτές.

 

Τι φορούσε ;

 

Ο αρχίδης ;

 

Η γυναίκα σου ρε παπάρα.

 

Το βρακί της ανάποδα, τι να φοράει ρε ; παντελόνι κι ένα πουκάμισο.

 

Ανοιχτό ;

 

To παντελόνι όχι……. η καργιόλα.

 

Κομμάτια να γίνει. Syrah , Μerlot η κανένα Cabernet ;

 

Ημίγλυκο θέλω, ένα δίλιτρο.

 

Θα σε γαμήσω.

 

Nαι ρε μαλάκα, φώναζε πιο δυνατά , το μονό καρότσι μας μάρανε ύστερα.

 

…………………………………………

 

 

Γιατί είσαι αξύριστος σήμερα ;

 

Τι σήμερα ; κάθε Παρασκευή αξύριστος είμαι.

 

Και πιο τσαλακωμένο πουκάμισο δεν είχες να φορέσεις ;

 

Καλά ρε μαλάκα , στα σοβαρά πίστεψες πως πήγαμε στην Τήλο ; άει σικτιρ πια

 

Πάνε να με κοιτάξουν οι γυναίκες και μόλις πέσει πάνω σου το μάτι τους κρύβονται πίσω απ’ τα λάχανα, νισάφι ρε πούστη μου

 

Ποια λάχανα ρε μαλάκα ; αυτές που μας κοίταξαν ήταν τόσο χοντρές που ούτε πίσω από πλατάνι κρύβονται.

 

Πού τα δες τα πλατάνια σε σουπερμάρκετ ρε παπάρα ;

 

Τι μαλάκας

 

……………………………………….

 

 

Τυρί δεν πήρα.

 

Τι τυρί ;

 

Tυρένιο. Φέτα και λίγη ξινομυζήθρα.

 

Έχει γεμίσει το καρότσι.

 

Τι γέμισε ρε παπάρα ; όλο σφουγγαράκια είναι, θα βγάλω τα τριανταοκτώ όταν δεν μας βλέπουν οι λυσσάρες

 

Γέμισε σε λέω , φέτα και μυζήθρα δεν μπαίνουν μέσα.

 

Με γκούντα συμβιβάζεσαι ;

 

Yπό προϋποθέσεις, τι σόι γκούντα ;

 

Mπάσταρδη, σου κάνει ;

 

Αει σικτίρ εξυπνάκια, άντε πάρε γκούντα.

 

Δεν θέλω γκούντα, δεν πάει με τον τραχανά. Να πάρω και τραχανά..

 

Θα σε γαμήσω.

 

Δεν πας καλύτερα να τρυπήσεις κανένα έμενταλ; να το φχαριστηθείς κιόλας..

 

Τι μαλάκας….

 

……………………………………………

 

 

Aυτή που μας κοιτάει καλή είναι ; δεν φοράω τα γυαλιά

 

Ποια αυτή ; τώρα μας κοιτάνε πέντε αυτές

 

Αυτή δίπλα στα αχλάδια

 

Ξινόμηλα είναι

 

Δεν φοράω γυαλιά αφού

 

Δεν λέει, η άλλη στα ψυγεία είναι καλύτερη

 

Πάμε κι εμείς στα ψυγεία τότε

 

Είναι με άντρα μαζί

 

Καλά ρε μαλάκα, πάλι λάθος γυναίκα κοιτάς ;

 

Aυτή κοιτάει επίμονα

 

Καλά ρε μαλάκα , γιατί φοράς καλσόν στο κεφάλι ;

 

Nτρέπομαι αφού , γέμισες το καρότσι με φουντούνια ρε παπάρα

 

Όλο το μαγαζί μας κοιτάει ρε μαλάκα, ρεζίλι γίναμε

 

Εμένα δεν με βλέπουν , είμαι ο αόρατος άντρας

 

Σου χει φύγει κι ένας πόντος απ το καλσόν αόρατε

 

Πόντος ; πόντος ; Ω ρε πούστη μου, ω ρε πούστη μου

 

Τι έγινε πάλι ;

 

Kι αν στα σαλάμια ψωνίζει η Μόνικα ;

 

Έχω εγώ ένα spare ρε , μη χολοσκάς

 

Είσαι φίλος ρε γαμώτο, είσαι φίλος

 

Είμαι ρε παπάρα, δεν θα σ’ αφήσω εγώ να ξεφτιλιστείς για ένα καλσόν

 

…………………………………………

 

 

Σαρανταεννιά και τριάντα. Κάρτα έχετε ;

 

Όχι.

 

Να σας βγάλουμε μία ;

 

Δεν θέλω.

 

Δύο λεπτά θα κάνουμε.

 

Δεν πα να κάνετε και δυό δευτερόλεπτα , δεν θέ-λω.

 

Θα βγάλετε το καλσόν που φοράτε να το χτυπήσω ;

 

Όχι, δικό μου είναι

 

Κι αυτό που φοράει ο πίσω σας , δικό σας κι αυτό ;

 

Όχι , δικό του.

 

Ορίστε τα ρέστα σας. Ευχαριστώ.

 

Λω.

 

……………………………………………

 

 

Τα βαλες καλά στο πορτ μπαγκάζ ;

 

Aλφάδι.

 

Κάτσε να σου βγάλω το καλσόν τώρα, μη μας δουν έτσι κι έχουμε κι άλλα

 

Προσεκτικά, έβαλα μικρό νούμερο

 

Μην κουνάς το κεφάλι σου ρε

 

Πονάει ρε, πιο σιγά

 

Τι μικρό ρε παπάρα ; βρεφικό πήρες ; μην αναπνέεις

 

Πονάει ρε, πονάει πολύ , γαμώ τα ψώνια μου γαμώ  , σταμάτα , πονάειιιιιιιιιιι

 

Μη μιλάς ρε , σφήνωσε

 

Πονάει ρε μαλάκα…….ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ; ΑΙΜΑ ; ΔΙΚΟ ΜΟΥ ; Ω ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ !!!

 

Ε σφήνωσε άσχημα αφού, κάτσε τώρα να φέρω τις σερβιέτες από πίσω….

 

…………………………………………… 

 

 

Κακές λέξεις : αρχίδης , πλατάνια

Tρυφερές λέξεις : μαλάκα, παπάρα

 

Αναμφίβολα όταν ο George Romero φίλμαρε το Dawn of the Dead ακριβώς τριάντα χρόνια πριν (τι σημαδιακός αριθμός ο καργιόλης) ή γνώριζε τι σημαίνει αληθινός τρόμος ή απλά έπαιζε με τα εφηβικά και χαλαρά –τότε- νεύρα μας που τις λέξεις “διάδρομος σούπερ μαρκετ” τις ήξεραν μόνο από περιγραφές όσων αλαφροΐσκιωτων ισχυριζόταν πως υπάρχει ζωή και πέρα απ το μπακάλικο του κυρ Μενέλη , θεός σχωρέστον.

 

Κάποια μεγάλη μέρα, σιγά μη θυμάμαι τη  χρονιά, το πρώτο μεγαλομπακάλικο άνοιξε και στη μικρή μας πόλη.Όχι σπουδαία πράγματα, τρεις διάδρομοι όλοι κι όλοι αλλά τα καρότσια καρότσια. Χωροταξικά και από πλευράς μελέτης όλα ήταν άθλια, σκέψου εξήντα τετραγωνικά μαγαζί και δέκα καρότσια να κινούνται ταυτόχρονα με έναν μεγάλο να τα τσουλάει και δυό σκατόπαιδα μέσα,  ήταν σαν να έβαζες τρεις φάλαινες φυσητήρες –όχι απ τις πολύ μεγάλες- σε 25ρα πισίνα.

 

Πίσω στο θέμα μας -που δεν είναι ο Romero- γιατί ώσπου να βγάλουμε τα θηλαστικά απ την πισίνα θα νυχτωθούμε και ποστ πάπαλα μετά.

 

Στο Dawn of the Dead , για όσους δεν το θυμούνται και απορώ κι εξίσταμαι που υπάρχουν αναγνώστες που έχουν δει τα άπαντα του Αγγελόπουλου ή του Βάιντα και όχι του George, τέσσερις νοματαίοι προσπαθούν να επιβιώσουν μια ολόκληρη νύχτα σε ένα mall , τα σούπερ μάρκετ της εποχής, γιατί έτσι τα κάναν τα μπακάλικα στην Πενσυλβάνια, να χωράνε και εκατό αγοραφοβικές φάλαινες μαζί, σωστά πράματα και με τάξη. Ο φόβος και ο τρόμος τους δεν ήταν οι τιμές στα ράφια –ωραίες εποχές, με πληθωρισμό κάτω από 1%- αλλά μια διμοιρία ζόμπι(ς) που τα είχαν πάρει στο ανοιχτό τους κρανίο γιατί ο George έκανε δέκα χρόνια να τα χρησιμοποιήσει σε ταινία και δεν είναι πρέπον-όσο να ναι- να αφήνεις άνεργα κι ατάιστα τόσο ταλαιπωρημένα (κοινωνικά και οικονομικά ) όντα.

 

Είμαι προκατειλημμένος και η βαθιά υποκειμενική μου γνώμη δεν μου επιτρέπει να εκφρασθώ αρνητικά για τα εργόχειρα του G.R. αλλά θα διακινδυνεύσω την αξιοπιστία μου λέγοντας πως ο George ήταν προφήτης και μάλιστα από αυτούς που δεν αφθονούσαν στη Βίβλο. Ο δικός μας ήταν α-λη-θι-νός.

 

Xρειάστηκε βέβαια, όπως συνήθως γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις, να περάσουν κοντά έντεκα χιλιάδες μέρες για να λάμψει η αλήθεια, χρόνος αμελητέος αν σκεφτεί κανείς πως  μια ελεφαντίνα βρίσκεται σε οίστρο για δεκατέσσερις μέρες κάθε τέσσερα χρόνια (στο θεό που πιστεύετε δηλαδή !) γεγονός εκ πρώτης άποψης άσχετο με το σημερινό μας θέμα αλλά αν ήσασταν ελέφαντας και λείπατε εκείνες τις δεκατέσσερις μέρες επαγγελματικό ταξίδι , θα σας έλεγα εγώ αν σταυρώνατε μετά έστω μια λέξη για ποστ.

 

Δεδομένου πως μπορώ με ακράδαντα στοιχεία να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας (αλλά και να ήμουν αποκλείεται να μην είχα παραιτηθεί αν με έστελνε το αφεντικό ταξίδι εκείνες τις μέρες) , συνεχίζω στο θέμα μας.

 

Για όσους ακόμη αμφιβάλλουν για το αν και κατά πόσον ο Romero είναι τουλάχιστον ισάξιος του Ησαΐα, του Ιερεμία,του Αββακούμ ή του Μωάμεθ (το βλογ είναι ΚΑΙ muslim friendly), προτείνω –αν δεν το έκαναν ήδη- να διαβάσουν αυτό.

 

“Αυτό” είναι και το θέμα μας-αν τυχόν είχε κανείς παράξενος απορίες του τύπου “μα τι σόι ψυχεδελικό ποστ χωρίς θέμα είναι τούτο;”-.

 

Αύριο (μπορεί και μεθαύριο) το δεύτερο και τελευταίο μέρος, με το ίδιο εισιτήριο. Θα χυθεί αίμα.

 

Ή κανένα γάλα 2%….

 

καλά

καλάθια

μα γιατί μου μιλάς έτσι ;

πώς έτσι ;

είπες καλάθια

κι εσύ δεν είπες καλά ;

ναι αλλά εγώ δεν το εννοούσα

ούτε κι εγώ

δηλαδή μου μιλάς και δεν εννοείς τα όσα μου λες ;

είπες καλά ;

είπα , και λοιπόν ;

ε τότε καλάθια

με πληγώνεις

και λοιπόν ;

δεν μου αξίζει

ούτε το καλά σε μένα

ναι αλλά εγώ δεν το εννοούσα

ούτε κι εγώ

πάλι απ την αρχή θα το πιάσουμε ;

ε αφού είπες καλά

είπα , και λοιπόν ;

ε τότε καλάθια…..

 

(αν δεν το τιθασεύσεις, μπορεί να σε βρει το ξημέρωμα αγκαλιά με αυτό το “καλά” και να γράφεις ακόμη)

 

 

* πρώτο μέρος του επικού δημιουργήματος songs of love through hate, το οποίο θα ολοκληρωθεί σε ενενηνταεννέα συνέχειες αν δεν πέσει πολύ βαρύ το πάπλωμα (κουράστηκα ήδη)

 

 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο ανώδυνα θα συνεχίσουμε να συζούμε Robert.

Κοντεύουν τριάντα χρόνια.

Τώρα θα δούμε τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Mέχρι χτες είχε μπαταρίες ο φακός. Απο δω και πέρα μόνο σπίρτα.

 

Ευχαριστώ για τη φωτογραφία, κι ας με κοιτάς λίγο άγρια.Το υποψιαζόμουν αλλά ήταν πέρα από τη φαντασία μου. Αύριο σου στέλνω και μια δικιά μου. Θαρρώ πως φοράμε το ίδιο νούμερο κελεμπία. Για μαλλί μη το συζητάς, όσο και να το ξύσω ούτε σαν τα φρύδια σου θα ‘ναι. Η άλλη δεν μ αφήνει να βάλω χέρι στα κραγιόν της και η μικρή έχει καλά κρυμμένα τα μολύβια για τα μάτια. Ήττα με κατεβασμένα τα χέρια, χαμένη υπόθεση η αυτοδυναμία εν οίκω κι ο μεγάλος αρνείται να συνεργαστεί. Τσιπρόπαιδο…

 

Πρέπει να σ αφήσω τώρα για χάρη ενός Ariel, μιας Fanta , ενός Noxzema , καναδυό 2% , ενός Λέοντος και μερικών Librax. Γιατρειά δεν υπάρχει γι αυτό….

 

Η Lufthansa, η KLM , η British Airways , η Air France , η Austrian (για να περιορισθούμε στα κοντινά μας) είναι ιδιωτικές.

 

Κάθε λίγο, από τα νερά του Ατλαντικού, από τις πλαγιές των Άλπεων, από κάποια παραλία στη Μεσόγειο , μια στέπα της Ασίας ή ένα προάστιο αφρικανικής πρωτεύουσας, μαζεύουν τα συντρίμμια κι ενός αεροπλάνου από το οποίο το μόνο ανέπαφο που έμεινε ήταν η ουρά με το περήφανο σήμα μιας απ όλες αυτές, τις πάλαι ποτέ κραταιές εταιρίες.

Κάθε λίγο , απελπισμένοι συγγενείς μαζεύονται έξω από τα γραφεία τους στα αεροδρόμια αναχώρησης και προορισμού προσπαθώντας να μάθουν κάτι για την τύχη των δικών τους ανθρώπων, μια τελευταία προσπάθεια να δουν φως πριν τους αναλάβουν οι ειδικές ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης (Ε.Ο.Ψ.Υ.)  στις οποίες τόσα επένδυσαν οι ιδιοκτήτες καθώς τους κόστιζαν χίλιες φορές λιγότερα από όσο μια καλά επανδρωμένη και καλά αμειβόμενη τεχνική βάση συντήρησης.

Κάθε λίγο ασφαλιστικές εταιρίες καταρρέουν μη προλαβαίνοντας να πληρώνουν αποζημιώσεις για μηχανές και ανθρώπους (οι δεύτεροι τους κοστίζουν αισθητά φθηνότερα).Για να προλάβουν τα χειρότερα ζητάνε την προστασία του Κράτους κι αυτό αξιολογεί και επιλέγει αυτές που ψυχορραγούν λιγότερο γιατί Κράτος είναι, δεν είναι εντελώς ηλίθιο.

 

Όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες νιώθουν πια επιτακτική την ανάγκη να προσαρμόσουν τα προγράμματά τους, τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες , την –κατ’ευφημισμό- αναψυχή τους, με βάση τα νέα δεδομένα. Ποιός ο λόγος να πληρώσεις για business class από Φραγκφούρτη ως Κάιρο από τη στιγμή που σε δυό ώρες θα σε τρώνε οι σαρδέλες ανοιχτά της Μάλτας ;

Μπαίνοντας πια στην άτρακτο παραλαμβάνεις το ειδικό έντυπο “αυτόματης εξομολόγησης” (A.E.)  που το συμπληρώνεις πριν την απογείωση και κλείνεται μαζί με των υπολοίπων μελλοθάνατων μέσα σε ένα άλλο μαύρο κουτί ώστε αν όλα πάνε στραβά , να προωθηθεί στην ενορία καθενός από τα θύματα για την πολυπόθητη άφεση. Αν όλα πάνε καλά, το κουτί αυτοκαταστρέφεται αμέσως μετά την προσγείωση.

 

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να μη ζήσουμε τέτοιον αρμαγεδώνα. Ένας και καλός.

 

«Για ασφαλείς πτήσεις, φθηνό εισιτήριο για το λαό, απρόσκοπτη σύνδεση με τα νησιά και τις λεγόμενες άγονες γραμμές, για εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα των εργαζομένων, μόνη λύση είναι η δημιουργία ενός αποκλειστικά δημόσιου φορέα αερομεταφορών»  (δε λέω ποιος το είπε, αυτοί δεν ντρέπονται αλλά εγώ ντρέπομαι).

 

Ως τότε, το μόνο που μας μένει είναι να αγανακτούμε φωνάζοντας “ποιος μαλάκας πετάει αεροπλάνα από κει πάνω ; “

 

………………………….

 

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, τα ίδια (και μερικά χειρότερα) είπαν και οι άλλοι αντιπολιτευόμενοι (“Όπου εφαρμόστηκαν οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης είχαν καταστροφικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους, τους πολίτες και την ασφάλεια των αερομεταφορών”)  καθώς και μερικοί μπερδεμένοι συμπολιτευόμενοι (“Εμείς δεν θέλουμε ούτε ιδιωτικό, ούτε κρατικό μονοπώλιο, θέλουμε μια υγιή και βιώσιμη Ολυμπιακή που να πείθει τους πελάτες της. Αυτό που πάει να χαθεί αυτή τη στιγμή είναι η δυνατότητα του πολίτη να κάνει επιλογές” ) αλλά ήταν επώδυνο το πολύ copy-paste και έχω και μια πτήση να προλάβω σε λίγο….

 

………………………….

 

Photo : επιβάτες της οικονομικής θέσης σκοτώνουν την ώρα τους ελλείψει συστημάτων in-flight entertainment

 

 

 

έστω και μισή λέξη να γράψεις πριν τα μεσάνυχτα της Κυριακής * , στην άναψα

 

αοείεαι

 

τι είπες ;

 

αοείεαι εία

 

θα το δούμε , αλλιώς πες της μάνας σου να φέρει μπογιατζή για τα ντουβάρια από βδομάδα

 

α όια α ααάω ;

 

ούτε που να το σκεφτείς, ούτε στα σχόλια θα απαντάς

 

ω ε ουη ου , ω ε ουη ου

 

βγάλε το σκασμό τώρα, ούτε γω μπορώ να σε αντέξω πια

 

………………………..

 

(00:03, as usual)