η μουσική, το φαΐ, να ‘σαι σπίτι σου….*
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία arte fovera, πολιτικά ορθότατα
Μόλις άρχισε να φυσάει. Καλό σημάδι όταν αναγκάζεσαι να σηκώσεις τις τέντες, σημαίνει πως ίσως καταφέρεις να κλείσεις μάτι κατά τις μία, δύο….
Στα μπαλκόνια γνώριμοι ήχοι, όχι αναγκαστικά χάδι στ’ αυτιά και φλουταρισμένες εικόνες κονσέρβα, summer fat free : πηρούνια που συγκρούονται μετωπικά με μισοάδεια πιάτα, ανοιχτές οθόνες με γκαζόν και χρωματιστές κουκίδες να τρέχουν πάνω του σαν pac-man , ο κλασσικός καυγάς της φρέσκιας μαμάς απέναντι με τον σοκαρισμένο-ακόμη-μπαμπά που έντρομος βλέπει να χάνει την πρωτοκαθεδρία στη διαχείριση του χρόνου της (σκέφτομαι το babies on fire και κρυφογελάω, όχι χωρίς σαδισμό) , ημίγυμνα κορμιά στα μπαλκόνια (δυστυχώς όλα αρσενικά) με εμφανή τα σημάδια της εγκατάλειψης και του delivery , καναδυό κάφτρες διαγώνια στον τρίτο (τα σβησμένα φώτα υποδηλώνουν βαριεστημάρα, οικονομία ή χαλασμένη λάμπα, τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν έχει ανάψει εδώ και δέκα μέρες) , θα ήθελα να υποθέσω πως πίσω από κλειστές κουρτίνες και σκοτάδια τριγύρω μου ιδρώνουν δυό κολλημένα σώματα αλλά έπαψα να υποθέτω εδώ και χρόνια (με απωθεί η σκέψη του ιδρώτα που δεν είναι καθαρός), σε λίγο ίσως ακούσω ραδιόφωνο με την διακριτικότητα που αρμόζει σε έναν κλασσικό voyeur ελπίζοντας να μην πέσω-πάλι-στην Duffy ή στην Amy, καλά κορίτσια (αυτό μη το πάρετε τοις μετρητοίς) αλλά πόσο καρπούζι πιά μπορείς να φας χωρίς να βαρυγκομήσεις ;
Aν τελικά αποφασίσω να μην ακούσω ως αργά τραγούδια , θα επιστρέψω στην σελίδα 193. Πέταξα το βιβλίο στο πάτωμα όταν έφτασα στο σημείο που έγραφε “ένα από τα πράγματα που καταλαβαίνεις γερνώντας είναι ότι δεν θα γεράσουν οι πάντες μαζί σου”. Εντάξει, δεν περίμενα τον ΜακΚάρθυ να μου το σφυρίξει αυτό, μεγάλο παιδί είμαι και καταλαβαίνω τα βασικά αλλά δεν ήμουν σε κατάλληλο mood σήμερα για να έρθω αντιμέτωπος με τις ρυτίδες στο μυαλό μου και σε τελική ανάλυση δεν θέλω να μου λέει κανείς τι πρέπει να καταλάβω όταν έχω τις στραβές μου.
Το αεράκι δυνάμωσε κι άλλο.
Νομίζω τo ίδιο και το μονότονο ντουπ-ντουπ μέσα μου. Ιδέα δεν έχω αν θέλει κάτι σημαντικό να δηλώσει ο μυς ετούτος ή αν απλά εκδικείται επειδή δεν του έδινα σημασία ως τώρα. Ώρες είναι να τρέχουμε νυχτιάτικα. Ελπίζω γερνώντας να μη προλάβει να γεράσει μαζί μου, με απωθεί η σκέψη πως αυτός ο ΜακΚάρθυ και τα Πούλιτζερ πήρε και πρέπει να έχει πάντα δίκιο….
Παίρνω βαθιάν ανάσα και κάνω save. Βουτιά στα ρηχά. Κάτι γλυκερό με τυλίγει. Ησυχία. Tέλος.
………………………………
* Κόρμακ ΜακΚάρθυ, “Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους” , 2005
Feed
20 Ιούνιος 2008 στις 12:21 π.μ.
Ε μα και σεις! Χάθηκε μια “Κλάρα στο μισοσκόταδο”? (Σομόθα). Η ζωή θέλει τεχνική και το καλοκαίρι δεξιοτεχνία για να τα βγάλεις πέρα! Εάν σκεφθείτε ότι εδώ ακόμα και στο βουνό δεν κουνιέται θάμνος? Κι οι τέντες ίσα που κρύβουν τον ουρανό! Αλλά βέβαια μπορούμε να κάνουμε όσο θόρυβο θέλουμε! Απέναντι βουνό, πλάι βουνό, δεξιά πάλι βουνό με ένα δρόμο στη μέση, ωραία! Και τα φώτα σβηστά διότι έτσι μας αρέσει! (μια χαρά οι λάμπες, αντιπαθούμε τα φώτα! άποψη) Καλό βράδυ (και να προσέχετε τα βιβλία, η τοξίνη των λέξεων είναι διαβρωτική, το πότε σου κάνει τη ζημιά ούτε και που την παίρνεις χαμπάρι!)
20 Ιούνιος 2008 στις 3:11 π.μ.
Καλημερίζω , σήμερα ακούω , δεν μιλάω.
Nτουπ, ντουπ ,ντουπ…
20 Ιούνιος 2008 στις 3:36 π.μ.
Το τραγούδι σας είναι υπέροχο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
20 Ιούνιος 2008 στις 9:02 π.μ.
@ alef , αυτός ο Σίγκαρ με συνεπήρε.Τέτοια συνέπεια στο ξεπάστρεμα ούτε ο Στάλιν.
Θα τα προσέχω.Όντως διαβρωτική, ξύπνησα το πρωί και έψαχνα το χαρτοφύλακα με τα δολλάρια….
@ P E I , καλημέρα στις τρεις τα ξημερώματα ; ..θα μου πείτε “και τι άλλο” ; καληνύχτα ή καλό απόγευμα ;
(τρία ντουπ μαζί ; και το δικό σας τροφοδοτικό χάλασε; )
@ P E II , καλύτερη ησυχία χρόνια είχα να ακούσω.
20 Ιούνιος 2008 στις 9:37 π.μ.
Shame on you!Επειδή μπήκε καλοκαίρι δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας κάνετε σκωτσέζικα ντους!:πάνω που μας κάνατε ν΄αναθαρρήσουμε με τις ερωτικές επιστολές σας , μας ρίχνετε πάνω στη βαριεστημένη αγωνία της ηληκίωσης και του ανθρωποφάγου χρόνου.This really destroyed us!
υγ1Εξάλλου σε σκωτσέζικο προτιμώ το malt.
υγ2Απαιτώ το επόμενο τραγούδι να είναι ανόητο καλοκαιρινό χαζοτράγουδο.
υγ3Μην δίνετε και πολύ σημασία στο ύφος:διατηρώ ανέγγιχτη τη φυσική μου αισιοδοξία.
υγ4(Τα μπρατσάκια που τα έβαλα;Και τη μάσκα.Να μην ξεχάσω τη μάσκα και τα βατραχοπέδιλα!).
20 Ιούνιος 2008 στις 10:08 π.μ.
οτι επρεπε ηταν η ησυχία σας για αυτο το πρωινο..
καλημερα…
20 Ιούνιος 2008 στις 10:32 π.μ.
Έτσι κι αλλιώς, οι άνθρωποι που ζουν στις μνήμες μας, τα πιο τρυφερά κομμάτια της ψυχής, παλιές αγάπες, φιλίες παιδικές, δεν γερνούν ποτέ. Ευτυχώς. Καλή σας ημέρα αγαπητέ….Υπέροχη η μουσική σας.
20 Ιούνιος 2008 στις 10:38 π.μ.
O ΜακΚάρθυ έχει μπει στη λίστα των “προς ανάγνωσιν”, το νυχτερινό σας επιβεβαιώνει ότι καλώς μπήκε στη λίστα, μεταξύ άλλων για το σημείο στο οποίο πετάξατε το βιβλίο στο πάτωμα.
20 Ιούνιος 2008 στις 11:04 π.μ.
αυτη η περιγραφος με τα μπαλκονια ειναι μια ταινια μικρου μηκους και οι μουσικες σας ιδανικο σαουντρακ.
πολυ μου αρεσε.
20 Ιούνιος 2008 στις 11:12 π.μ.
περιγραφος.
μαλιστα.
παραγραφος ηθελα να πω,νομιζω.
ή η χαρα μου δεν περιγραφεται οταν διαβαζω τετοια ποστ,μπορει να ηθελα να πω κι αυτο.
20 Ιούνιος 2008 στις 11:43 π.μ.
Πρέπει ν’ αλλάξετε γειτονιά κ. Κ.Κ.Μοίρη. Πολύ καταθλιπτική η πολυκατοικία σας.
20 Ιούνιος 2008 στις 11:56 π.μ.
@ Σελιτσάνος , πουθενά δεν σας έριξα.Οικειοθελώς οδηγηθήκατε στο χείλος.Τώρα ή όπισθεν ή γκαζιά (συνιστώ να αποφύγετε τους ηρωισμούς).
υ.γ.2 : θα είναι (όχι ανόητο όμως)
@ καρλότα, το βράδυ ακουγόταν αλλιώς όμως. Περίεργο.
@ Δ Τ , νομίζετε. Δεν θα διαφωνήσω παρασκευιάτικα αλλά δεν είναι έτσι.
(να φανταστείτε μόλις ανακάλυψα αυτούς, εγκατέλειψα τους μινιμαλιστές-Μadonna, Timberlake κλπ-, ωραίοι τω όντι..)
@ Αthanasia , αυτό με το πάτωμα μη το ξαναπείτε , θα με γδάρει ζωντανό ο kopolosos (δικός του είναι ο ΜακΚάρθυ).Kαλώς-πάντως-τον λιστάρατε, ξεκινήστε με τον “Δρόμο” και μετά πάτε στα άλλα.
20 Ιούνιος 2008 στις 12:12 μ.μ.
[...] Στις 8/8/88 χώρισαν. Μέσα στο δάσος. Είχαν πάει για να είναι μαζί άλλη μια μέρα. Για να της πιάσει το χέρι άλλη μια μέρα. Τι απαλό χέρι Θεέ μου; Μόνο αυτό έκανε μόλις την έβλεπε. Της έπιανε το χέρι και την φιλούσε μέχρι που αυτό δεν της ήταν αρκετό και έφυγε. Σαν τις παλιές αναμνήσεις… [...]
20 Ιούνιος 2008 στις 12:20 μ.μ.
αυτά τα καλοκαιρινά μπαλκόνια έχουν την κακιά συνήθεια αντί να σε ηρεμούν, να σε ρίχνουν με τα μούτρα
σε κάτι φράσεις σαν κι αυτή του ΜακΚάρθυ.
τουλάχιστον ας έχει τέτοια ωραία ησυχία, όπως η χτεσινή.
20 Ιούνιος 2008 στις 12:24 μ.μ.
@ ε , περίγραφος…περίγραφος…όπως το λέτε. Σκέφτομαι μάλιστα σήμερα βράδυ να φιλμάρω τα όσα εντελώς πρωτότυπα εκτυλίσσονται τριγύρω μου και να το στείλω στη Δράμα, όπως κάνει κάθε πικραμένος που νομίζει πως η ζωή του χρωστά έναν Χρυσό Λέοντα ή έστω μιαν επιχορήγηση από το Ε.Κ.Κ.
@ cynical , η πολυκατοικία μου μια χαρά είναι.Στις άλλες συμβαίνουν αυτά τα συναρπαστικά.Τώρα που το αναφέρετε όμως, να φτιάξω μια ταινία και γι αυτήν.Τσάμπα είναι…
@ βυτίο , αν ξαναβγώ εγώ σε μπαλκόνι με ΜακΚάρθυ, να μου τρυπήσετε τη μύτη.Εσπρέσσο και άγιος ο Θεός απο δω και πέρα.
(απίστευτη ησυχία, τόσο αίμα μέσα σε κιθάρες είχα χρόνια να αντικρύσω)
20 Ιούνιος 2008 στις 12:28 μ.μ.
καταπληκτικό κομμάτι, ανατριχιαστικές αλληλουχίες (this will destroy you - quiet) (!)
Καλά έκανες και το πέταξες. Εγώ είχα εκσφενδονίσει το “Δρόμο” απ’ το παράθυρο όταν διάβασα “χρόνος δανεικός και κόσμος δανεικός και μάτια δανεικά για να τον κλαις”. Σε καταλαβαίνω απόλυτα.
20 Ιούνιος 2008 στις 12:32 μ.μ.
Υποκλίνομαι στην γραφή σου κύριε Μοίρη. Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο.Τα είπες όλα μέσα μου…
20 Ιούνιος 2008 στις 12:33 μ.μ.
@ kopoloso , είναι πολύ μαλάκας τελικά αυτός ο ΜακΚάρθυ. Θα ‘θελα να ‘ξερα γιατί ασχολούμαστε μαζί του…Για να εκσφενδονίζουμε βιβλία κι όποιον πάρει ο Δρόμος ;
@ island , γράψατε σήμερα όλα αυτά που το ντουπ-ντουπ ήθελε χτες να γράψει αλλά εγώ-ο ηλίθιος-δεν το άφηνα.Bitter εντελώς, αγαπημένη γεύση κι ας τη βαφτίσατε “γλυκόξινη”.Περιμένω πως και πως τη συνέχεια..
20 Ιούνιος 2008 στις 1:13 μ.μ.
μαλάκας, εντελώς. Ευτυχώς που το πέταξες στο πάτωμα κι όχι στο δρόμο. Αυτή την εποχή μπορεί να πετύχαινες τον πλανόδιο με τις βρασμένες κουκουνάρες και να ‘χαμε κι άλλα…
(το ‘ξερες εσύ ότι εκτός από τις “βρασμένες” υπάρχουν και οι “εντόπιες”; )
20 Ιούνιος 2008 στις 1:52 μ.μ.
Αυτές οι νύχτες του καλοκαιριανού καύσωνα !!!
Στην ίδια κατάθλιψη μας φέρνουν με τα φθινοπωρινά απογεύματα περιμένοντας τη βροχή …
Κι αυτή να μην έρχεται !!!
Το ίδιο και το πρώτο δροσιστικό μελτεμάκι …
Πόσο μάλλον αν προσπαθείς να φτιάξεις κέφι με ΜακΚάρθυ …
Την καλημέρα μου …
20 Ιούνιος 2008 στις 1:56 μ.μ.
@ kopoloso , εμ πως δεν το ξέρω….κι εγώ εντόπιος είμαι.
@ side , το καλοκαίρι είναι χειρότερα απ’ το φτηνόπωρο.Κολλάει πάνω στο πετσί σου, θες δεν θες.Άσκοπος ιδρώτας, σπατάλη νερού.
Κέφι με τον Κόρμακ ; Μάλλον κεφάλι..
Kαλωσήλθατε.
20 Ιούνιος 2008 στις 2:15 μ.μ.
Μα εσείς είστε τραγικά ρομαντικός! Τι ωραία θλίψη! Ελπίζω να το σηκώσατε το βιβλίο από το πάτωμα. Ο κύριος Anton Chigurh είναι μια υπόθεση που θα συζητήσουμε κάποτε…
20 Ιούνιος 2008 στις 2:55 μ.μ.
@ hdd345f , σήμερα η καθαρίστρια θα έκανε παρκέ.Ελπίζω να κατάλαβε πως δεν είναι μέρος της σκηνογραφίας του σπιτιού το βιβλίο και να το σήκωσε.Είναι βλαμμένη η καημένη, πριν πιάσει σφουγγαρίστρα στο χέρι ήταν κριτικός κινηματογράφου με ειδικότητα το Δογματικό σινεμά…
20 Ιούνιος 2008 στις 3:01 μ.μ.
Εσείς λοιπόν μου είχατε λείψει.
Το κομμάτι είναι υπέροχο.
20 Ιούνιος 2008 στις 3:27 μ.μ.
Μπορεί να ναι ότι κάποιες ιδέες μου δεν γερνούν μαζί μου (όπως ενδεχομένως να ‘πρεπε) αλλά πάντα πίστευα ότι δύο συγκεκριμένοι ιδρώτες είναι πάντα καθαροί: Του χτυπήματος σε συναυλία και του σεξ.
Αυτά τα ζεστά καλοκαιρινά βράδυα με τα μέσα - έξω στα μπαλκόνια κάνουν και γαμώ τα κείμενα τελικά. (όπου κάνουν, βάζουμε “κάνετε” κύριε κ.κ. :)). Ίσως κι ο δικός τους ιδρώτας να ανήκει στη λίστα…
20 Ιούνιος 2008 στις 3:44 μ.μ.
Το βιβλίο που προτείνει η αλεφ να το βαλετε κι εσείς στη λίτσα (εχμ, καπως ετσι :Ρ) είναι καλό.
Επίσης να φυτέψετε στο μπαλκόνι αναρριχητικά φυτά (οχι στο τσιμέντο, σε γλάστρες) ώστε του χρόνου να μη βλεπετε τπτ. Ενδιαμέσως μπορείτε να κοτσάρετε και 2-3 ντοματιές, ώστε εαν παρόλα αυτα δείτε κάτι, να εχετε οπλισμό.
Οσο για τον κ.Μκάρθι (να τώρα, εγω δεν τον εχω διαβάσει αυτόν καθόλου, ξερω, μεγαλη μου παραλειψη, θα τη διορθώσω σύντομα) πείτε του οτι επίσης συνειδητοποιείς πως ουτε θα μικρύνουν μαζί σου. Για την ακρίβεια, εμείς θα μικραίνουμε ώσπου να γίνουμε ενα σημείο στο χώρο, όπως μια τελεία πανω σε έναν πελώριο ασπρο τοίχο και κατόπιν δε θα φαινόμαστε πια, θα απορροφηθούμε απο τη λευκότητα και εντέλι θα ξεπροβάλλουμε απο την αλλη πλευρά του τοίχου -όπου εχει και το ενδδιαφέρον, εχω πληροφορίες οτι εκεί μέσα είναι μερικές Μονικες σε κατασταση μονιμης υπερδιέγερσης) ενω αυτοί θα παραμείνουν μεγάλοι. Αυτό να του πείτε, ναι.
:=)
20 Ιούνιος 2008 στις 3:49 μ.μ.
Στραβός ο γυαλός που αρμενίσατε εχθές !… οι συναναστροφές με τέτοιου είδους βιβλία, δεν σας κάνουν καλό! πιστέψτε με.
Το “ντούπ- ντουπ”…. τι έκφραση. Κάτι πιο γλυκό που να συνάδει με τον ήχο? Σσσσσ… Ακούστε….
20 Ιούνιος 2008 στις 4:08 μ.μ.
http://www.zshare.net/audio/1392216634eb5d67/
(δύσκολο, αλλά γι’αυτό και τόσο μα τόσο πολύ όμορφο).
Καλό Σαββατοκύριακο.
20 Ιούνιος 2008 στις 4:08 μ.μ.
@ butterfly , το πιό πιθανόν είναι να σας έλειψε μια τέτοια νύχτα.Ή -ακόμη πιθανότερο- μια τόσο εκκωφαντική ησυχία.
(είπα να μην πάρoυν τα μυαλά μου αέρα και με επανέφερα στην τάξη πριν πω “ευχαριστώ”)
@ Λυσσέας , με τον ξένο ιδρώτα έκανα ποστ.Θα ‘πρεπε να ντρέπομαι αλλά δεν.Ίσως κάποιος απέναντι κάνει τον δικό μου ταινία.Τόσοι βλαμμένοι κυκλοφορούν τριγύρω μας…
@ nomad , έχω εμπιστοσύνη στις alefοπροτάσεις.Παλιά καραβάνα.
Τίποτε δεν θα βάλω στο μπαλκόνι, αντίθετα θα βγάλω.Οι τέντες με ενοχλούν και δεν μπορώ να ακούσω τους απο πάνω.
(θα του το πω όταν τον δω, προς το παρόν τα λέει ένα χεράκι μαζί του ο φίλος μου)
@ γ.κ.ζουζούνα , στραβός αυτός, στραβά αρμένισα, στο τέλος ήρθα όμως στα ίσα μου.Αυτό πού το πάτε ;
Tι κακό είχε το ντουπ-ντουπ ; πώς θα ‘πρεπε δηλαδή να ακούγεται ; εμένα μελωδικότατο μου ακούγεται, αρκεί να ακούγεται κι ας είναι και ντάμπα-ντούμπα…
@ P E , ain’t no mountain high enough…τί πάει να πει “δύσκολο”; ολόκληρο σαββατοκύριακο έχουμε μπροστά μας για να το εμπεδώσουμε.Καλά να περάσετε κι εσείς.
20 Ιούνιος 2008 στις 6:11 μ.μ.
πολύ βαρύς μου πέσατε σήμερις.
20 Ιούνιος 2008 στις 6:14 μ.μ.
@ krot , μια ωρίτσα ακόμη υπομονή. Μπορείτε; Θα το απολαύσετε μετά, σκέτο simeco.Γκαραντί.
20 Ιούνιος 2008 στις 8:35 μ.μ.
Α, βέβαια όλα αυτά μου έλειψαν. Είναι μάλλον κι ο συγχρονισμός που με συγκίνησε, καθώς χτες, σε μια (επιτέλους) καλοκαιρινή βραδιά νοστάλγησα τέτοια βράδια πριν αρκετά χρόνια. Ίσως κι εμένα.
Καλό βράδυ να έχετε.
21 Ιούνιος 2008 στις 5:31 μ.μ.
“ένα από τα πράγματα που καταλαβαίνεις γερνώντας είναι ότι δεν θα γεράσουν οι πάντες μαζί σου”
Ενδιαφέρον. Θα το θυμάμαι…
(Η μουσική σας επιλογή, υπέροχη όπως πάντα)
22 Ιούνιος 2008 στις 9:08 μ.μ.
@ butterfly , ναι…αυτό το timing μεγάλη εφεύρεση τελικά.Καλή εβδομάδα, πλέον.
@ Q E , σας το ‘πα ..είναι μεγάλη λέρα αυτός ο MακΚάρθυ.Δεν τον ξεχνάς εύκολα.
(εκ μέρους των This Will Destroy You σας ευχαριστώ)
24 Ιούνιος 2008 στις 12:44 π.μ.
“Old age flattens a man,” Bell says
24 Ιούνιος 2008 στις 1:33 π.μ.
@ gasireu , “σαν οδοστρωτήρας μου ακούστηκε αυτό” , KKMoiris said.
24 Ιούνιος 2008 στις 3:39 μ.μ.
δεν έχετε άδικο, ήταν νομίζω μία από τις φράσεις του βιβλίου (πρωτότυπο πάντα) που ήχησε σαν χαστούκι
και ιδιαίτερα όταν είδα ότι μεταφέρθηκε αυτούσια στην ταινία.
ηχηρή και σκληρή με την γλυκύτητα όμως του ισοπεδωτικού κυνισμού και της νηφαλιότητας που προσδίδει η εμπειρία (ή η ηλικία). εμένα μου άρεσε ως αντίποδας του ”δεν γερνάνε όλα μαζί σου” και δεν την βρήκα καθόλου απαισιόδοξη, μάλλον ρεαλιστική.
αυτός ο ΜακΚάρθυ φοβάμαι ότι έχει ένα κάποιο δίκιο!
24 Ιούνιος 2008 στις 5:50 μ.μ.
@ gasireu , έχει ο αλήτης.Και ένα και δύο…
Επί της ουσίας, δείτε τί έγραψε η Ελένη Γκίκα/ΕΘΝΟΣ τ.ΚΥΡΙΑΚΗΣ για το βιβλίο :
“Το Καλό και το Κακό κι ανάμεσά τους το Χάος. Στην καινούργια τάξη πραγμάτων, ένα είναι το βέβαιο: η αήττητη απόλυτη βία. Μοναδική νίκη του Καλού τα ελεγειακά αποσπάσματα, η επίγνωση του Σερίφη. Το πικρό αίσθημα της ήττας, εντάξει, αλλά κι ο σεβασμός στους νεκρούς. Σε ό,τι υπήρξε. Στον πατέρα που θα τον περιμένει μ’ αναμμένη φωτιά απέναντι , όποτε φτάσει.
Μια συγκλονιστική κατάδυση στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, ένας σπαρακτικός μονόλογος του ανθρώπου που όντας μόνος στο χάος και στην απόλυτη βία, προσπαθεί να καταλάβει.
Στην ταινία των Κοέν, που επίσης, υπήρξε αριστουργηματική, δυστυχώς δεν γινόταν να αποδοθεί η ψυχοσύνθεση του Σερίφη. Στο βιβλίο, η τελική ήττα κι η ανημπόρια του, όμως, φαντάζει μεγαλειώδης”.
Υπέροχο.