against all odds (but take a look at him now)
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία πολιτικά ορθότατα, πολιτικές παρεμβάσεις
Αν μετάνιωσα που έγραψα αυτό ;
Δεν είμαι σίγουρος. Αν και εξακολουθώ να τον συμπαθώ για αδιευκρίνιστους λόγους , ο κυριότερος των οποίων ήταν πράγματι η αποκρουστική αλαζονεία της αντιπάλου του και όχι τόσο το δικό του προσεκτικά χτενισμένο προφίλ ή ο πολιτικός του λόγος και οι θέσεις του, βασικά στοιχεία των οποίων εξακολουθώ να αγνοώ (και δεν υπερηφανεύομαι γι αυτό).
Επί της ουσίας λίγα άλλαξαν : εντάξει, ξεμπέρδεψε με τα ψυχοβγαλτικά primaries αλλά όχι και με τη Χίλαρυ που δεν θα εγκαταλείψει εύκολα την ελεγχόμενη καύλα της αντιπροεδρίας (γιατί περί οργασμού σαφώς και δεν πρόκειται).
Στη γωνιά τον περιμένει ο ΜακΚέιν. Ομόηχος με τις διασημότερες ανά την υφήλιο προτηγανισμένες πατάτες αλλά είναι ελάχιστα πιθανόν να μπεί εκούσια στη φριτέζα σκοντάφτοντας σε εμπόδια στην τελική ευθεία. Πολύ επαγγελματίας για ερασιτεχνισμούς.
Ας είναι όμως.Το θέμα δεν είναι ο Ρεπουμπλικάνος αλλά η ιστορία του πρώτου έγχρωμου υποψήφιου που φτάνει ως εδώ. Όντως μεγάλη υπόθεση αν και ημιτελής ακόμη. Θέλει ένα τόσο δα για να δέσει το σενάριο, να, όσο το κενό ανάμεσα σε δυό δάχτυλα, που μπορεί και να αποδειχθεί τεράστιο. Ιδέα δεν έχω αν η Αμερική είναι έτοιμη για τέτοιου είδους αλλαγή, εδώ πλέον δεν μπαίνουν στο τραπέζι φρέσκα πρόσωπα, προγραμματικές διακηρύξεις και ιδέες αλλά ένας χορός φαντασμάτων που καλά κρατεί εδώ και διακόσια- και βάλε- χρόνια.
Ούτε κι αν ο Ομπάμα είναι ικανός να διαχειριστεί το βάρος του χρώματός του μέσα στο Λευκό Οίκο ξέρω.
Το μόνο που ξέρω , εγώ ο λίγος , είναι πως (αν καταφέρει να καθήσει στην καρέκλα που ζέστανε –ως προθέρμανση- ο Μόργκαν Φρίμαν) θα ήθελα να τον δω να σηματοδοτεί πλέον μιαν επιστροφή στην εσωστρέφεια.
Με 55% των παιδιών μονογονεικών οικογενειών να ζουν στη φτώχεια (με 22,5% επίπεδο παιδικής φτώχειας συνολικά), με 11,8% πιθανότητες –κατά τη γέννα- μη επιβίωσης μέχρι τα 60 χρόνια (πρωταθλητές στη λίστα των 21 του Ο.Ο.Σ.Α.) , με λειτουργικά αναλφάβητους το 21% του πληθυσμού ( τέταρτοι από το τέλος στη λίστα των εικοσιενός) και με πληθυσμό κάτω από το όριο της φτώχειας το 17% που μεταφράζεται σε περισσότερους από 50.000.000 (ολογράφως : πενήντα εκατομμύρια) ανθρώπους , δηλαδή όσο η Ισπανία και η Δανία μαζί , θα ήταν εύλογο να (συ)ζητά κανείς πιεστικά επαναπροσδιορισμό πολιτικής με κέντρο βάρους τα εν οίκω.
Εύλογο μα και ουτοπικό. Ο Ομπάμα σε κάθε περίπτωση κολυμπά πλέον στα βαθιά, οι καρχαρίες περιμένουν το πρώτο αίμα και οι πολιτικοί σεναριογράφοι ήδη τρίβουν τα χέρια τους.The next Hollywood blockbuster.Kρίμα που ο Ντέντζελ είναι μεγάλος πια για να τον υποδυθεί.Και η Γκλεν πολύ σοφτ για να μας πείσει ως αντίπαλος.
……………………………………………..
LATEST UPDATE
Hillary Rodham Clinton has said if Senator Obama should want her to be vice president and thinks it would be best for the ticket, she will serve, she will accept that.
Σιγά που θ’ άφηνε….
Feed
5 Ιούνιος 2008 στις 3:24 π.μ.
εξαιρετικο κυριε μοιρη.
5 Ιούνιος 2008 στις 7:50 π.μ.
Κάποιες φορές κερδίζεις..και κάποιες άλλες απλά χάνει ο άλλος..κι έτσι γράφεται η ιστορία..
Τι νομίζουμε δηλαδή; Πως οι μεγάλοι “αντρες” παίρνουν τις σπουδαίες αποφάσεις και ως άλλοι Αττίλες κατορθώνουν να περάσουν τις Άλπεις;
Το σύμπαν πλέον έχει πολύ σπουδαιότερα πράγματα να ασχοληθεί από το να συντηρεί καρμικές στρατηγικές
Καλημέρα my sweet child
5 Ιούνιος 2008 στις 8:19 π.μ.
Οι Η.Π.Α. έχουν αναλωθεί τόσα χρόνια στο να προβάλουν την εικόνα της υπερδύναμης προς τα έξω. Ως προς τα εξοπλιστικά τους δεν απέχουν και πολύ από την τριτοκοσμική Ελλάδα: δισ δολάρια σε νέα όπλα και εξοπλιστικά συστήματα και από την άλλη μεριά λειτουργικός αναλφαβητισμός, φτώχεια, απουσία κράτους πρόνοιας. Καλή η εσωστρέφεια. Μας κάνει και καλύτερους πρώτα σε μας και μετά και στους άλλους. Μεγάλο στοίχημα αλήθεια κι ο Ομπάμια μου θυμίζει τον ήρωα σεναρίου που κλήθηκε να παίξει το ρόλο του Προέδρου, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας απλός κομπάρσος.
καλή σας μέρα
5 Ιούνιος 2008 στις 9:10 π.μ.
Τον υποστήριζα από την αρχή επειδή προσβάλει την αισθητική μου η κυρία του κυρίου. Σιγά την αισθητική θα πείτε αλλά τόση Χιλάριους υστερία καταντάει κουραστική. Και αφετέρου είναι μαύρος! Αυτό και μόνο φτάνει για να θέλω να γίνει πρόεδρος των Αμερικάνων
Και εννοείται πως δεν έχω κάνει τον κόπο να ασχοληθώ με τις προγραμματικές κανενός από τους δύο υποψήφιους.
Καλημέρα :)))
5 Ιούνιος 2008 στις 9:22 π.μ.
“ελεγχόμενη καύλα”
Νομίζω πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο εκτός -ίσως- από την παντελή έλλειψη καύλας. Η καύλα, μωρό μου, αν δεν είναι ανεξέλεγκτη, δε λέει!
Τς!
5 Ιούνιος 2008 στις 10:52 π.μ.
@ ε , καλημέρα εξαιρετική ε.
@ diVa , οι Άλπεις σήμερα είναι σαν έμενταλ, απλά ο Αννίβας τράβηξε ζόρια για να ‘χει να γράφει σήμερα η Ιστορία.
Με το σύμπαν και τα καρμικά δεν πολυασχολούμαι αλλά είμαι βέβαιος πως όση ματαιοδοξία κι αν επιστρατεύσει κανείς, δεν θα ναι αρκετή για να μείνει στην ιστορία ως δεύτερος.
(ξυπνάω τη μαμά μέσα σας ή μου φαίνεται ; )
@ D T , καλή η εσωστρέφεια αλλά όχι ως αυτοσκοπός ή εμμονή.Μετά κινδυνεύεις από άλλα.
Δεν νομίζω πως ο Ομπάμα είναι κομπάρσος, όχι περισσότερο από όσο οι προηγούμενοι δηλαδή.Αυτό που μας κάνει επιφυλακτικούς είναι το αμέρικαν στόρυ που συνοδεύει την υποψηφιότητά του.
@ mamma , νομίζω πως για την Χίλαρυ ο Αθήναιος τα έγραψε λιτά και αντικειμενικά.
Εδώ δεν είναι ενήμερο το 70% των αμερικανών ψηφοφόρων για τις προγραμματικές τους, εμείς θα είμαστε ; ή είμαστε ενήμεροι για τις εκθέσεις ιδεών των δικών μας ;
@ NinaC , τι τα λέτε σε μένα ; στην Χίλαρυ να τα πείτε.Εγώ δεν θέλω να γίνω αντιπρόεδρος.Ή Πρόεδρος ή σπίτι μου.
Καλημέρα σε όλες.
5 Ιούνιος 2008 στις 11:04 π.μ.
μαλλον ασχετη θα ειμαι με το θεμα σας αλλα αυτο που μου ηρθε στο μυαλο ειναι οτι ολα ειναι απλα μηκη κυματος…
εμεις τα κανουμε χρωματα…
τωρα αν τα αντεχουμε ή οχι ειναι αλλο θεμα…
5 Ιούνιος 2008 στις 11:23 π.μ.
Έχω την αίσθηση ότι συζητώντας για τις αμερικάνικες εκλογές είναι σα να συζητάμε για μια ταινία-υπερθέαμα,όπου μην αντιλαμβανόμενοι το μύνημα του σεναρίου ασχολούμαστε με την αισθητική της.Κι αυτό για δύο λόγους:
1.Έχουμε λίγες πληροφορίες για τις πραγματικές θέσεις των υποψηφίων (ασάφειες όπως και στα πολιτικά προγράμματα των δικών μας κομμάτων).
2.Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι είναι επαρκής η πληροφόρησή μας για τις θέσεις τους -όπως προβάλλονται απ’ τα ΜΜΕ- , δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε την αντίδραση της αμερικάνικης administration στην εφαρμογή τους.(”Καλημέρα κ. Πρωθυπουργέ” λεγόταν εκείνο το απολαυστικό εγγλέζικο σήριαλ;).
Έτσι το ποιόν από τους δύο υποψηφίους προτιμάμε είναι θέμα υποκειμενικό.(Αν και θα μ’ άρεσε περισσότερο να διαλέγω μεταξύ Κλούνεϊ-Πιτ,Μπελούτσι-Στόουν ή τρύπιας και άσπρης κάλτσας βρε αδερφέ!).
Από ‘κει και πέρα η αποτίμηση της νίκης του ενός ή της ήττας της άλλης ανάγεται στη σφαίρα των συζητήσεων των στρατηγικών της αγαπημένης μας ποδοσφαιρικής ομάδας-κατά την προσωπική μου γνώμη πάντα.
Μετά τον “δεκάρικο” να ψηφίσω κι εγώ -χωρίς ενοχές,φόβο ή πάθος- Μπάρακ.
5 Ιούνιος 2008 στις 11:29 π.μ.
(Ηρεμώ πρώτα από το γέλιο που εδώ και ένα δεκάλεπτο ρίχνω λόγω σχολίου Ninas C και δική σας απάντησης).
Ωραία! Φυσικά δεν έχω΄ΉΔΗ κερδίσει εκείνο το βραβείο που λέγαμε χωρίς την αξία μου. Οπότε την επιβεβαιώνω για ακόμα μια φορά (την αξία μου. Στα άσχετα με το θέμα σχόλια ναι;) και αφήνω ΤΟ άσμα
Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Γυρίζω στην ανεμόσκαλα. Δεν θα πάρω ευχαριστώ.
http://www.zshare.net/audio/13144136508cbe64/
5 Ιούνιος 2008 στις 12:30 μ.μ.
@ Bασιλική , τα πράγματα είναι λίγο πιό σύνθετα απο ένα χρωματολόγιο.Το ίδιο και οι αντοχές μας.Στην περίπτωση-όμως-αυτή, όλοι είμαστε θέλοντας ή μη σχετικοί.Και παραπολιτικά να το δείτε το θέμα, θα συμφωνήσετε πως στην ουσία του μας αφορά.
@ Σελιτσάνος, επειδή είστε ανθεκτικός στις κακουχίες , σας παραπέμπω στο παλαιότερο σχετικό ποστ μου.Θα δείτε πως σας καλύπτω ως προς το σκεπτικό σας.Κι εσείς -με τη σειρά σας-με καλύψατε πλήρως με τα δίδυμα των φαντασιακών επιλογών σας.
Απο κει και πέρα, όντως η όλη υπόθεση είναι “κουβέντα να γίνεται”.Eμείς τουλάχιστον το συνειδητοποιήσαμε, τι να πουν κι άλλοι που θέλουν να αλλάξουν ξανά-μανά τον κόσμο μέσα απο τα βλογς..
@ P E , διόλου εκτός θέματος.Στο κάτω-κάτω της γραφής και η Etta off black είναι και πιθανότατα ψηφοφόρος του.
(το ‘σωσα , έ ; )
5 Ιούνιος 2008 στις 12:44 μ.μ.
Δεν εκτίμησα ποτέ την κυρία Κλίντον. Το γιατί το εξηγεί μια χαρά ο Αθήναιος και με βγάζει από τον κόπο. Ο Ομπάμα είναι συμπαθής, λίγο ασαφής βέβαια (σύνηθες…) ως προς τί συγκεκριμένα θα ήθελε να κάνει για όλα αυτά που γράφετε για την κατάσταση εκεί. Τον προτιμώ, κι υπάρχει κι ένα στοιχείο εξωστρέφειας αν εκλεγεί: Πριν πολλά χρόνια, υπήρχε μια εικόνα της Αμερικής φωτεινή, φιλελεύθερη, με τα μάτια στραμμένα μπροστά, εντελώς διαφορετική από την σημερινή. Θα ξαναϋπάρξει αυτή η εικόνα ή θα εξακολουθήσει να μένει περιορισμένη σ’ ένα στενό κύκλο προοδευτικών academics? Τί μας νοιάζει εμάς? Μας νοιάζει, πώς δεν μας νοιάζει…
5 Ιούνιος 2008 στις 1:09 μ.μ.
Ούτε κι αν ο Ομπάμα είναι ικανός να διαχειριστεί το βάρος του χρώματός του μέσα στο Λευκό Οίκο ξέρω..
κάνετε όμως κάτι ωραίες αντιθέσεις…
Ξέρω το σχόλιο δεν αφορά στην ουσία των γραφομένων σας, αλλά το τι γίνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δε με πολυαπασχολεί…
Κακώς; Ίσως
5 Ιούνιος 2008 στις 1:28 μ.μ.
Καλημέρα σας κ. Κ.Κ.Μοίρη μας. Ανάμεσα στους δεικτες που αναφέρατε και οι οποίοι οντως δίνουν στην Αμερική εικονα χωρας τριτοκοσμικής, είναι και η πρώτη φορά που οι Αμερικανοι ερχομενοι στην Ευρώποι αισθάνονται πραγματικά φτωχότεροι και αν μη τι άλλο αμηχανοι. Πάντως η προτιμηση σε μαυρο, εστω και Χολυγουντιανο αστέρα, μου δειχνει καποια μετριοπαθεστερη στροφή της κοινωνιας.
5 Ιούνιος 2008 στις 1:47 μ.μ.
το γνωριζω καλα… οτι ειναι λιγο πιο συνθετα απο ενα χρωματολογιο… αλλα με την σκεψη μου δεν ητο προθεσις μου να αναφερθω σε ενα τετοιο… αν παλι ομως αυτο εγινε αντιληπτο… τι να κανουμε;
οσο για το τι με ενδιαφερει, τουλαχιστον οσον αφορα με μενα, δεν εχει καμια σχεση με το τι με επηρεαζει…
εφοσον πρεπει να γινει πολιτικη τοποθετηση ας ειναι, εγω προσπαθω λοιπον, να παιξω το παιχνιδι μου μεσα στο δικο τους…
-θεε μου τι λεω μεσημεριατικα!!!-
5 Ιούνιος 2008 στις 2:00 μ.μ.
@ Athanasia , αν θυμάμαι καλά οι μετρήσεις έδειχναν πως στην κατηγορία των γυναικών με ανώτερη και ανώτατη μόρφωση, τα ποσοστά της Hillary ήταν ισχνά.Αυτό κάτι ασφαλώς σημαίνει.Μάλλον υγιές, κατά την άπoψή μου.
Πριν πόσα χρόνια υπήρχε η εικόνα των ΗΠΑ που περιγράφετε ; εάν δεν αναφέρεστε στην εποχή Clinton, τότε η βουτιά προς τα πίσω ήταν πολύ θεαματική.Αλλά οτι μας νοιάζει, ναι , μας νοιάζει.
@ stixakias , κι όμως , το σχόλιό σας επικεντρώθηκε ακριβώς στην καρδιά του project Ομπάμα : θα τον κρίνουν ως Πρόεδρο ή ως έγχρωμο Πρόεδρο ;
@ cynical , αυτό για τους μουδιασμένους Αμερικάνους στην Ευρώπη ομολογώ πως δεν μου είχε περάσει από το νου.Καλό είναι;
Θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για στροφή την επομένη των εκλογών.Προς το παρόν κρατάμε προθέσεις.
@ Bασιλική , σας κατάλαβα μια χαρά.Ασχέτως του προχωρημένου της ώρας.Θα μου επιτρέψετε να σας διορθώσω : όταν “παίζουν” τέτοια μεγέθη, εμείς δεν μπαίνουμε στο παιχνίδι.Παρακολούθούμε και αποδοκιμάζουμε ή χειροκροτούμε.Μέση οδό δεν βλέπω.
5 Ιούνιος 2008 στις 2:49 μ.μ.
Πολλά-πολλά χρόνια πριν, δυστυχώς… Γιατί Αμερική είναι και το New Deal, τα δικαιώματα κι οι ιστορικές αποφάσεις του Supreme Court, η ανοχή στο διαφορετικό (”To kill a mocking bird”), η ανθρωπιά κι η επιμονή κι η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι όχι μόνον στους δικούς μας αλλά σε όλους μέσα από ταινίες όπως “Ιt’s a wonderful life”, το μνημείο του μετανάστη στο Lower Manhattan στη Νέα Υόρκη, ο όρος “πολιτική ανυπακοή” (civil disobedience), η εθελοντική προσφορά, η κινητοποίηση απέναντι στις διακρίσεις από ανθρώπους που δεν ήταν οι ίδιοι θύματα αυτών των διακρίσεων. Θα τα δούμε ξανά? Όχι αυτά τα ίδια, αλλά το υποκείμενο αίσθημα, που να εκδηλώνεται σε συγκεκριμένες δράσεις…
5 Ιούνιος 2008 στις 3:28 μ.μ.
@ Athanasia , καλό είναι αυτά που γράψατε να διαβαστούν και απο όσους αναλίσκονται σε ανέξοδο αντιαμερικανισμό.Οι ΗΠΑ είναι country within a country ή για την ακρίβεια countries within a country.Το συλλήβδην τσουβάλιασμα δεν τιμά ούτε όσους το επιχειρούν , ούτε καν το τσουβάλι.
5 Ιούνιος 2008 στις 5:58 μ.μ.
Απο προγραμματικής πλευράς οι διαφορές Ομπαμα - Χιλαρυ είναι λίγες.
(Εδω που τα λεμε, λίγες είναι και οι διαφορές δημοκρατικών - ρεπουμπλικάνων…)
Ολο το θέμα παίζει στη σημειολογία.
Αν η σκύλα δεχτεί την αντιπροεδρία, το δίδυμο έχει χα-λα-ρα κερδίσει τον Μακειν.
Αν όχι, θα εξαρτηθεί απο το ποσο θα κρατήσει η πόλωση τύπου βενιζέλου γιωργάκη στους δημοκρατικους, και η νίκη, αν και πιθανή, παίζεται.
Σε καθε περίπτωση, αν είχε βγει παλιά ο Δουκακης θαβλεπε η ελλας ασπρη μέρα νομίζουμε;
Ε, ουτε με τον μαυρο θα δει η ανθρωπότης μου φαίνεται.
Μακαρι να διαψευστούμε όλοι, αλλα οι χαρισματικοί ηγέτες και τα νεα ινδάλματα είναι ακριβως αυτοί που ξεπουλιούνται πιο εύκολα, και που περνάνε τις πιο συντηρητικές πολιτικές, όπως πχ ενα ΠΑΣΟΚ περνάει ευκολότερα συντηρητικά μέτρα απο μια ΝΔ ποπως είδαμε.
Κανα εργακι, ναι, θα γυριστεί.
Απο την αλλη, και μόνο σημειολογικά αν το δούμε, είναι οφελος για όλους μια αμερική που ξεπερνάει λιγάκι το συντηρητισμό της εκλέγοντας μαυρο πρόεδρο (δε λεω γυναίκα, γιατι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι)
Μακαρι.
Παντως το μακέιν είναι λιγο πιο εξυπνο μπους, αλλα ακριβως το ίδιο κατα τ αλλα. Οτι πρέπει για τους ραντζέρηδες τεξανους πετρελαιάδες.
Αλλα επειδή όπου ναναι θα υπαρχει και θέμα Κουβας μόλις μας αποχαιρετίσει ο μαθουσαλας φιντελ, εχω την αίσθηση πως καλύτερα θα ήταν ενας ομπάμιας απο εναν πατάτα για εξωτερικές πολιτικές.
:Ρ
5 Ιούνιος 2008 στις 6:05 μ.μ.
Αθανασία, που τον θυμηθήκατε τον Χ.Ντ θοροου;
Σιβιλ Ντισομπίντιανς…Αχ, απο τα νεανικά μου ξεσηκωτικά διαβάσματα μαζί με το Γουόκιν… Αυτός με εκανε να λατρέψω το περπάτημα και να αγαπω τη φύση. Το Ουόλντεν το διάβασα πολλα χρόνια μετα, μεγάλος πια, και δε με συγκίνησε τόσο. Αλλα η εφηβεία μου, μαζί με τους ντορς του γιουράιαχ χιπ , τα λιβάις, τα μαλμποράκια που μόλις είχαν έρθει αντικαθιιστώντας τα δεκάρια καρέλια, στιγματίστηκε απο τον Θοροου -θορώ τον λεγαμε τότε.
Τι μου θυμήσατε. Ναι, η Αμερική υπήρξε ακόμα και για εμάς που κατοπιν ρηγέψαμε μια γη της επαγγελίας που την πηρε ο διάολος. Εστω στη φαντασία μας…
Και ναι, είναι αδικο να την κατηγορούμε γιατί οντως είναι πολλες οι αμερικές, εκεί θα βρει κανείς τη πιο σκληρή συντήρηση και την πιο λαμπρή προοδευτική σκέψη. Στον ιδιο τόπο.
5 Ιούνιος 2008 στις 6:31 μ.μ.
Κύριε Μοίρη, δεν είναι θέμα χρώματος. Αν δεν απατώμαι η εκπάγλου καλλονής Κοντολίζα Ράιζ (μπρρ) ή ο τζένεραλ Κόλιν Πάουελ, ήταν ομόχρωμοι του Ομπάμα. Άρα δεν μας ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας κι ας βρίσκεται στον Καναδά. Αλλά από την άλλη, ο οποιοσδήποτε (ακόμη και η κρυόμπλαστρη Χίλαρι, όταν τη βλέπεις καταλαβαίνεις γιατί ο Μπιλ … αυνανιζόταν με φοράδες σαν τη δίδα Λεβίνσκι) που θα καθίσει στον Λευκό Οίκο, είναι προτιμότερος από τον Μπους. Επίσης, όσα για μας φαντάζουν απλοϊκά, για τους Αμερικανούς μπορεί να είναι ιδιαιτέρως πολύπλοκα και πολύ προοδευτικά. Ειδικά σε μια εποχή, όπου οι ΗΠΑ βρίσκονται (τρομάρα τους) σε …περίοδο πολέμου! Και τέλος συμπαθήστε τον Ομπάμα. Αν δεν κάνω λάθος φοράει λευκά πουκάμισα DC!
5 Ιούνιος 2008 στις 7:31 μ.μ.
Δεν είστε ενήμερος για τις προγραμματικές λέτε.Είναι νομίζετε ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης για τις δικές τους προγραμματικές;Μήπως ώς κυβέρνηση ξέρουν ακόμα τί ψηφίζουν;Ή για να το χοντρίνω λίγο μήπως κυβερνάνε όλοι αυτοί οι απίθανοι που κυβερνάνε;
Έτσι το λοιπόν όποιος και να βγει (λευκός η μαύρος), αν η γραμμή της χώρας(δεν έχω ιδέα ποιός την καθορίζει) λέει άλφα τότε όλοι θα κάνουν σόυζα και θα πράξουν άλφα.Έτσι το ποιός δεν έχει σημασία αλλά το πώς.
Το κείμενό σας είναι συγκροτημένο κύριε Μοίρη.Όσο για την Χίλαρη θα συμφωνίσω με την μάμα περί υστερικής μορφής η οποία παίρνοντας το μέρος του φτωχού κόσμου της Αμερικής εξαθλίωσε όσο λίγοι την εκεί δημόσια αλλά και ιδιωτική υγεία.
Τα νούμερα που βγάζετε είναι εκπληκτικά και για να πω την αλήθεια αγνοούσα την έκτασή τους.Και είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν γενικά την ύπαρξη αυτών των αριθμών.
Τα σκεύη μου
5 Ιούνιος 2008 στις 9:10 μ.μ.
@ nomad , δεν διαφωνώ με το σκεπτικό σας αν και ήσασταν πολύ σκληρός με την “όχι γυναίκα” Χίλαρυ.Είδατε τελικά πόσο πιό τρυφερή είναι η αγγλοσαξωνική ; πόσο εύηχο θα ακουγόταν ένα bitch αντί του “σκύλα” ;
Λέτε να το δούμε σημειολογικά.Δεν είμαι σίγουρος πως θα βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.Ειδικά αν η Κλίντον (αυτο)προταθεί αντιπρόεδρος.Μετά ποιός ψηφίζει ποιόν ;
@ Photoreporter , ούτε η Κοντολίζα, ούτε ο Πάουελ ζήτησαν την αμερικανική ψήφο για να μπουν στο oval γραφείο.Ως εκ τούτου, στην περίπτωση Ομπάμα το χρώμα μετρά τριπλά.
Πιστεύω δε ακράδαντα πως η τυχόν εκλογή του θα είναι ο,τι προοδευτικότερο (σημειολογικά, κατ’ αρχήν) συνέβη στην πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια.Απομένει σ’ αυτούς να ορίσουν το τι μέλλει γενέσθαι.
(τον συμπαθώ, ακόμη κι αν φορούσε κασκώλ του θρύλου πάλι θα τον συμπαθούσα).
@ island , δεν είναι και δεν ξέρουν , αυτό όμως δεν με κάνει να νιώθω καλύτερα, ούτε κι εσάς φαντάζομαι.Οι 8,5 στους 10 τους ψηφίζουν, τέτοιο σενάριο ακόμη και στα χέρια του Φελλίνι θα ήταν γκρίζο.Γιατί-κατά την ταπεινή μου γνώμη-και το ενάμιση που περισσεύει, περί άλλων τυρβάζει.Διαβάστε -αν δεν το κάνατε ήδη- το εξαιρετικό κείμενο του nomad για να δείτε πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε, εντάξει μην παίρνετε τον πληθυντικό τοις μετρητοίς, εγώ πάντως έτσι νιώθω.
Τα νούμερα είναι αληθινά.Δεν είναι εκπληκτικά.Τρομακτικά είναι.
6 Ιούνιος 2008 στις 12:07 π.μ.
Σύμφωνα με τοθς θεωρητικούς για να άλλαξει κατι ουσιάστικα στον κόσμο πρεπει να αλλάξει από την Αμερικη.Ας ελπίσουμε οτι κάποτε αύτό που λέμε ΜΈΣΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ θα συνειδητοποιήσει και θα συνειδητοποιηθει ,μέχρι στογμής άλλοι εχουν αντιδραστικοπιηθει τρομοκρατημένοι και άλλοι εχουν λουμπενοποιηθει η ιστορια (που σαφως και δεν εχει τελειώσει) μας εχει διδάξει οτι οι Αυτοκρατοριες οσο και ισχυρες και αν είναι καταρέουν (πάντα από μέσα) και οι Μεσαίωνες οσο μεγάλοι και αν είναι κάποτε τελείωνουν.
6 Ιούνιος 2008 στις 8:49 π.μ.
@ de profundis , αν το καλοσκεφτείτε η κατάρρευση από μέσα ξεκινά πάντα, είτε περί αυτοκρατορίας είτε περί προτεκτοράτου πρόκειται.Δεν μου αρέσει πάντως να βλέπω Μεσαίωνες εκεί που δεν υπάρχουν, σίγουρα δεν ζούμε δα και καμιά New Renaissance Period αλλά ακόμη και οι μάγισσες δεν χρειάζεται να κρύβονται σήμερα.
Επίσης μια άλλη πληγή που ξύσατε είναι τί ακριβώς κατατάσσουν οι “θεωρητικοί” στην κατηγορία “μέσος Αμερικανός”.Ακόμη και ίσα ή αντίστοιχα μεγέθη να συγκρίνετε, ως προς τη μόρφωση,το οικονομικό status, τον κοινωνικό και εργασιακό περίγυρο, την φυλετική καταγωγή, πόσο εφικτό είναι να τους χωρέσει όλους αυτούς σε ένα κοστούμι;
6 Ιούνιος 2008 στις 7:15 μ.μ.
Ίσωμα ρε παιδιά…
Ο πρόεδρος της Αμερικής,
Είναι πρόεδρος της Αμερικής…
Και τί είναι ο πρόεδρος της Αμερικής;
ο Εκπρόσωπος τύπου της Έξξον Μόμπιλ;
της Μπόινκγ;
Αντε λίγο κάτι παραπάνω;
Άντε ως εκεί…
Δεν αποδέχομαι τίποτε παραπάνω…
Δεν βγαίνω σας λέω..
Τώρα, αν κάποιος ισχυριστεί ότι οι μπόμπες στο Βελιγράδι είναι διαφορετικές απο τις μπόμπες στη Βαγδάτη…
Το ξανασυζητάμε…
6 Ιούνιος 2008 στις 9:18 μ.μ.
@ xατζημπαμπάς , όλοι έχουν τους χορηγούς τους αγαπητέ. Άλλοι την Gazprom , άλλοι την Siemens , άλλοι την Petronas, άλλοι την Exxon.Δεν τρεφόμαστε με ψευδαισθήσεις.Ούτε και η πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους.Απλά περιγράφουμε μια κατάσταση, για τα άλλα υπάρχει ο Τσόμσκι και η Αλέκα.
Καλωσήλθατε.
6 Ιούνιος 2008 στις 10:01 μ.μ.
Καλώς σας βρήκα και ευχαριστώ…
Όμως, δεν αντελήβην με τη μία, ότι έχουμε τα “αυτά” και τα “άλλα” της Αλέκας. Παρντόν.
Όλα είναι ένα θα έλεγα, αλλά φοβάμαι το στίγμα του “ξυπνητζή” και δεν το λέω…
Προέρχομαι δε και από σχετικό ξενέρωμα όταν επληροφορήθην περί το μέγεθος, το είδος και τα πρόσωπα της χρηματοδότησης του κυρίου Ομπάμα..
Άντε να σταθώ στο αισθητικό μέρος, όσον αφορά τον κύριο και ιδίως σε σχέση με “συναδέλφους” του;
Να σταθώ…
Ως εδώ και μη παρέκει, όμως…
Δεν …βγαίνω επαναλαμβάνω.
Τα σέβη μου και συγχαρητήρια για την εκπομπή σας.
6 Ιούνιος 2008 στις 10:43 μ.μ.
@ xατζημπαμπάς , δεν είναι άσπρο-μαύρο το στόρυ Ομπάμα, παρά τα φαινόμενα.Δεν παίζει-με άλλα λόγια-σενάριο καλών & κακών.Οι χρηματοδότες θέλουν εξόφληση, άλλωστε.
Ωραίο ήταν αυτό με την εκπομπή.Σαν τον “Πόλεμο των Κόσμων” είμαστε εδώ μέσα, φτιάχνουμε απειλές κι εκεί όπου δεν υπάρχουν για να τις σκοτώνουμε μετά με λέξεις.
Να βγείτε, όμως.Πόσο θα αντέξετε μόνος σας πίσω από τη σκηνή ;
Καλό πσκ.
6 Ιούνιος 2008 στις 10:53 μ.μ.
Υγειαίνετε!