λευκό πουκάμισο : a tribute
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, εμμονές
Απέχω από το να χαρακτηριστώ πορωμένος φετιχιστής αλλά χωρίς αυτό το κομμάτι βαμβακερό πανί τολμώ να πω πως θα αισθανόμουν λιγότερο καθαρός.
Γιατί για μένα αυτή είναι η ουσία του : να βγαίνεις από το μπάνιο στάζοντας λίγο –κι ας φωνάζει για τα πατώματα - , να πηγαίνεις στη ντουλάπα , να του ρίχνεις μια συνωμοτική ματιά “σε λίγο οι δυό μας” , να βάζεις μια μικρή πρέζα από τη D&G σου (σχωράτε με αλλά τίποτε δεν κάνει match up καλύτερα με το λευκό από δαύτην) ίσα για να ριγήσει από ηδονή η ψυχή του πουκάμισου που θα συναντηθεί μαζί της , να έχεις ήδη στεγνώσει-μόνο μια σταγόνα νιώθεις να κατρακυλά στην πλάτη σου, σημάδι πως το δέρμα σου είναι ζωντανό ακόμη-, να ντύνεσαι και να αφήνεις τελευταίο αυτό.
Αυτό που είναι σιδερωμένο σαν πλατεία , τριζάτο σαν παπούτσι που μόλις βγήκε από του John Lobb , λευκό σαν το ποινικό μητρώο ενός βρέφους , χωρίς την παραμικρή παραφωνία πάνω του, ούτε καν αυτά τα –τόσο ματαιόδοξα- αρχικά στη θέση της καρδιάς. Για brand επάνω του ούτε λόγος, το λευκό πουκάμισο είναι δήλωση από μόνο του, μακριά από ξιπασιές και διαφημιστικές πινακίδες, ανεξάρτητα από βαριές υπογραφές.
Σταματώ εδώ παρόλο που θα μπορούσα να του αφιερώσω δέκα χιλιάδες λέξεις.
Ξεκίνησα να γράφω με άλλο σκοπό : να σας φέρω απέναντι σε δυό διαφορετικές ματιές , που ξεκινούν από αλλού η κάθε μια αλλά στο ίδιο σημείο καταλήγουν. Πάνω σε ένα γυμνό σώμα.
Ένας άντρας και μια γυναίκα γράφουν για ένα λευκό πουκάμισο. Και τα γράφουν ωραία γιατί – είμαι βέβαιος- ωραίες ήταν και οι μέρες που πέρασαν μέσα του, έστω κι αν τέλειωσαν. Διαβάστε τα σαν ελάχιστο φόρο τιμής στις δικές σας στιγμές μαζί του, όσες φύγαν κι όσες θα ‘ρθουν.
Οι γυναίκες, που μ’αυτό τον φοράνε πάνω τους κι ας είναι μακριά. Και οι άντρες, που ακόμη και την τελευταία μας στιγμή με τούτο θα ταξιδέψουμε παρέα.
Cheers !
Feed
4 Ιούνιος 2008 στις 12:31 π.μ.
Ντάξει. Σχεδόν δάκρυσα(στα σοβαρά) γιατί θυμήθηκα το λευκό πουκάμισο του πατέρα μου από το Εκουαδόρ (!) που έλιωσε-στην κυριολεξία-πάνω μου. Νομίζω πως δεν έχω αγαπήσει άλλο ρούχο τόσο πολύ. Εκείνο το λευκό του πατέρα μου και τα μπλε ουρανί πουκάμισα απο τον Χριστάκη, αυτά με τις spare μανσέτες μέσα στο κουτί που τα εκανα δώρο στους γκόμενους που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γούσταρα.
4 Ιούνιος 2008 στις 12:40 π.μ.
Τα πουκάμισα, sur mesure βέβαια για την ηδονή του να υποκλέπτεις το νούμερο που φορούσε εκείνος και μετά ν’αναμετριέσαι με τον αγέλαστο ράφτη στου Χριστάκη που σε κοιτούσε τάχα μου έκπληκτος να παραγγέλνεις ένα ανδρικό πουκάμισο, σίγουρα μέρος της περφόρμανς της περσόνας του αμπιγιέρ κι αυτό. Από πόσες γυναίκες άραγε να έχει παρει παραγγελία για ένα ανδρικό πουκάμισο;
4 Ιούνιος 2008 στις 1:40 π.μ.
Mέχρι απέναντι έφτασε η υπέροχη μυρωδιά του…
4 Ιούνιος 2008 στις 7:59 π.μ.
Ωραίες, θα ήταν οι μέρες που θα το ντυνόμουν. Αλλά δεν ήρθαν ποτέ
Μερικές φορές ο πρόλογος αξίζει περισσότερα από το κυρίως έργο. Καλή σας μέρα.
4 Ιούνιος 2008 στις 9:31 π.μ.
@ Αθήναιος , να σας πω την αλήθεια, έναν ράφτη του Παναμά είχα στο μυαλό μου όταν διάβαζα τις ωραίες ιστορίες της DT και του βυτίου.Άσχετα αν αυτός δεν έραβε πουκάμισα όπως ο Χριστάκης.Μια χαρά όμως μου ακούγεται και η Κριεζώτου, λιγότερη υγρασία, λιγότερο τζετ-λαγκ , περισσότερος πατέρας.
Το καλύτερο-πάντως-που μπορεί ν’ ακούσει άντρας από γυναίκα είναι “δεν θέλω να φορέσω ένα άσπρο πουκάμισο, θέλω να βάλω πάνω μου το αγαπημένο σου άσπρο πουκάμισο”.Και μετά να τη δεις έξω μ’ αυτό.Με άλλη παρέα…(καλά, σενάριο βγήκε).
@ P E , μυρίζει το λευκό σας λέω.Έχει τη δική του μυρωδιά αυτό το χρώμα.
@ DT , εγώ κρατώ τις ολοζώντανες λέξεις σας.Όλα τα άλλα τα είπε ο ποιητής : tomorrow never knows.Ευχαριστώ για το δάνειο, appreciated.
4 Ιούνιος 2008 στις 11:44 π.μ.
κι εσείς το αφήνετε τελευταίο; σοφή κίνηση, κανονική ιεροτελεστία.
υγ. ωραίο το σενάριο σας. και μετά; η αντίδρασή σας, που το αγαπημένο πουκάμισό
αγκαλιάζει άλλον;
4 Ιούνιος 2008 στις 12:27 μ.μ.
@ βυτίο , τελευταιότατο.Πιό μετά τίποτε.
Ποιά η σεναριακή αντίδρασή μου ; θα ήθελα να φανώ μεγαλόψυχος αλλά δεν θα ευχόμουν τίποτε λιγότερο απο το να γίνει το πουκάμισο σαν το χιτώνα της Διηάνειρας.Σας κάλυψα ;
4 Ιούνιος 2008 στις 12:40 μ.μ.
Ωραία αποδελτίωση. Και το σενάριο καλό, το διάβασα και μεταφορικά: το “ρούχο” του άλλου μας συνοδεύει και μετά (και αντιστρόφως, το “ρούχο” το δικό μας συνοδεύει κάποιον άλλον και μετά). Το βρίσκω αναπόφευκτο, και τιμητικό (μόλις περάσει η πρώτη αντίδραση της λύπης ή της ζήλιας).
4 Ιούνιος 2008 στις 1:01 μ.μ.
Τα δύο λινκς είναι όλα τα λεφτά.Χάθηκα για λίγο διαβάζοντάς τα.Ταξίδεψα.
Και μετά ήρθε η αμείλικτη πραγματικότητα.Πνίγηκα στη ζήλεια μου:δεν φορώ άσπρα πουκάμισα!
(Εντάξει νιώθω ήδη συμπλεγματικός αλλά δεν χρειάζεται να μου το χτυπάτε κιόλας!’νταξει;;;!).
4 Ιούνιος 2008 στις 1:30 μ.μ.
Ax κ. Κ.Κ. Μοίρη μας, γράψτε και για το ταπεινό το πουκάμισο το θαλασσί, που λόγω ανεχειας στα μαυρα χρονια των δανειων μια φορουσα γω και μια …εκείνος!
4 Ιούνιος 2008 στις 1:48 μ.μ.
Εαν συγχρωτίζεσθε και με μιαν Ελένη, προσέξτε το, σε λίγο θα εξαφανιστείτε.
:Ρ
(Γράφετε εξαιρετικά, βλόγερ)*
*εψαξα αρκετά λεπτά να βρω την σωστή διατύπωση, καθότι θα κανετε συνειρμό αυτομάτως, και κατέληξα ότι ένα σημείο στίξης αρκούσε.
4 Ιούνιος 2008 στις 1:48 μ.μ.
@ Athanasia , και μεταφορικά και κυριολεκτικά να το διαβάσετε το σενάριο.Τιμητικό…χμ..δεν ξέρω αν θα μπορούσα να είμαι τόσο λαρτζ.Κρατώ το αναπόφευκτο.
@ Σελιτσάνος , show me the money είπατε, τα άπλωσα μπροστά σας.Πολύ καλές στιγμές της βλογόσφαιρας, όπως -τουλάχιστον-εγώ την βλέπω.
Σας συγχωρώ αρκεί να μη μου πείτε ποτέ οτι φοράτε άσπρα μαγιώ ή άσπρες κάλτσες.Μετά τελειώσαμε.
@ cynical , για να αναφέρεστε στα “μαύρα χρόνια των δανείων” σε παρελθόντα χρόνο, σημαίνει πως σήμερα δεν έχετε τέτοιο κόμπο στο λαιμό σας.Αξιοθαύμαστη και αξιοζήλευτη.
Επιτρέψτε μου μια εντελώς καλοπροαίρετη παρατήρηση : αν θέλετε να γράψω κάτι, την επόμενη φορά που θα φοράτε εναλλάξ ένα πουκάμισο, ας είναι λευκό.Νταλάρα στο στόμα μου δεν πιάνω με τίποτε.
@ nomad , Ελένη δεν βρέθηκε στο διάβα μου.Ευτυχώς για την κοπέλα..
Θα μπορούσατε να το διατυπώσετε και αλλιώς : εξαιρετικά γραφικός βλόγερ.Θα κάνατε και οικονομία στα σημεία στίξης.
4 Ιούνιος 2008 στις 2:27 μ.μ.
Παρόλο που και το μαύρο πουκάμισο μου αρέσει πάρα πολύ (ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα βλέπετε) θα συμφωνήσω μαζί σας.
Να μην ξεχάσω να συμφωνήσω και με nomad πως όντως (γράφετε εξαιρετικά, βλόγερ)
4 Ιούνιος 2008 στις 2:59 μ.μ.
“Αυτό το άσπρο σου πουκάμισο
ξέχνα το πάνω στο σεντόνι
Θέλω να το φορώ κατάσαρκα
τις νύχτες που κοιμάμαι μόνη
Και μπες στο αίμα μου και κύλησε
σαν το ποτάμι του Γενάρη
Να σ’ έχω πάντα μεσ’ στο σώμα μου
κοχύλι με μαργαριτάρι”
στίχοι: Λ. Παπαδόπουλος
παντου υπαρχει ενα ασπρο πουκαμισο που ποναει κ. ΚΚ Μοιρη μου..
καλημερα σας
4 Ιούνιος 2008 στις 3:24 μ.μ.
Μην θορυβείστε κ. Μοίρη. Από τα πολλά πλυσίματα ξεβαψε το θαλασσι σε άσπρο. Συμφωνω και εγω με Nomad με το σημειο στιξης στη σωστη θεση.
4 Ιούνιος 2008 στις 3:39 μ.μ.
για να λέτε “a tribute” κάτι ξέρετε περισσότερο.
Τι είναι τούτο με το άσπρο πουκάμισο. κι άλλος, κι άλλη και άλλος απο ημερών… κολλητικό είναι? συμβαίνει κάτι που δεν αντιλαμβάνομαι? στην blogoσφαιρα? ασπρίζει ο ορίζων?
Μου ξεθάψατε μνήμες πάντως…. καλώς ή κακώς…..
την καλησπέρα μου
4 Ιούνιος 2008 στις 4:42 μ.μ.
Κύριε Μοίρη. Διαφωνώ καθέτως. Όχι DC, αλλά μόνο Armani.
4 Ιούνιος 2008 στις 5:27 μ.μ.
Μα είναι δυνατόν να βγει μια ολόκληρη ζωή χωρίς ΚΑΜΙΑ Ελένη?
“Ασπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω” εξαιρετικό άσμα! Κι όσο για τα πουκάμισά του και τα πουλόβερ του, ό,τι καλύτερο! (συμβαίνει καμιά φορά ξέρετε και το αντίθετο, ειδικά όταν σ’ αρέσει σ’ ό,τι φοράς να πλέεις). Γαμώτο, πολύ όμορφα γράφετε! (και είναι το μόνο σ’ αυτή τη ζωή που ζηλεύω) (όταν ο άλλος γράφει τόσο καλά!) (όχι, άσπρα πουκάμισα - και άλλα πολλά- μου έχουν… απομείνει!) (τα υπόλοιπα… χρόνος υγρός, τίποτα δηλαδή).
4 Ιούνιος 2008 στις 5:54 μ.μ.
Εμένα πάλι στο “ενα εικοσιτετράωρο για πάντα” από το “Εν λευκώ” με στείλατε με απευθείας πτήση…ακόμα εκεί είμαι από χτες το βράδυ…
4 Ιούνιος 2008 στις 6:26 μ.μ.
@ stixakias , white is the new black.
Σκέφτομαι τι θα γίνει στο νησί αν αλλάξει το dress code και μειδιώ (κρυφά).
@ καρλότα , κι ο Λευτέρης ; τελικά αγνοώ τα πάντα.Σας ευχαριστώ που μου το γνωρίσατε.
@ cynical , άσπρο ναι, λευκό όχι.Είμαι σίγουρος πως έχετε και τέτοιο αλλά δεν θέλετε να το αποκαλύψετε.Σοφόν το ασαφές.
@ γ.κ.ζουζούνα , μα για ένα αντρικό πουκάμισο έγραψα, λογικόν να ξέρω κατιτίς παραπάνω.Κολλητικό είναι, σας βεβαιώ.Τα πουκάμισα των άλλων είναι αυτά που μας κάνουν να θυμόμαστε ξανά τα δικά μας και τα πουκάμισα της DT και του βυτίου μύριζαν υπέροχα.Καλωσήλθατε.
4 Ιούνιος 2008 στις 6:32 μ.μ.
@ Photoreporter , εσείς είστε ωριμότερος, υψηλότερος,διασημότερος και αρρενωπότερος, οπότε δέχομαι την ένστασή σας.Εγώ που περνάω την μετεφηβεία (ακόμη) θα μείνω με τα δικά μου.Πάντως πάλι στην γείτονα χώρα καταλήξαμε, καλό σημάδι.
@ alef , υπό συνθήκες και προυποθέσεις είναι.Και είναι καλό (για την Ελένη).
Και πουλόβερ ; το προχωρήσατε πολύ.Πάρα πολύ.
Να μου χαιρετίσετε την Ελένη.
@ serifaki , δεν κατάλαβα πού σας έστειλα, αλήθεια.Και μάλιστα απευθείας.Γυρίστε και πείτε μου πώς το έκανα αυτό, σας παρακαλώ.Αν είναι καλό, να μάθω να το ξανακάνω.
4 Ιούνιος 2008 στις 6:34 μ.μ.
κατηγορία: εμμονές.
http://www.zshare.net/audio/13096530697390d1/
4 Ιούνιος 2008 στις 6:46 μ.μ.
1.Τρύπιες ναι.Άσπρες ποτέ!
2.Κάτι μουντόχρωμα σεμνά σορτσάκια.
(Μην τα περιορίζετε στην μπλογκόσφαιρα:πολύ καλές στιγμές της γραφής-όσο κι αν ακούγεται υπερβολή).
4 Ιούνιος 2008 στις 8:29 μ.μ.
Νταξ’, κι ένα άσπρο t-shirt την ίδια δουλειά κάνει.
—————-
Ήμουν κνίτισσα στα νιάτα μου, τι θέτε τώρα;
4 Ιούνιος 2008 στις 8:30 μ.μ.
@Στιχάκια, παιδί μου, κρητικός είστε ή ιταλός φασίστας;
4 Ιούνιος 2008 στις 8:39 μ.μ.
@ P E , ω-ραι-ό-τα-το το γελεκάκι σας.Καθαρό πιανάκι, μοσχομυριστό…
@ Σελιτσάνος , οι τρύπιες είναι δηλωτικό ωριμότητας είπαμε (της κάλτσας).Tα σορτσάκια δεν παίζουν , αρκεί να μη τα εμφανίζετε δημόσια.
Σωστά , αυτές οι μετριοπάθειες θα μας φάνε : πολύ ωραίες στιγμές της γραφής.Μήπως οι επίσημοι γραφιάδες καλύτεροι είναι από αυτά τα δυό παιδιά ;
@ NinaC , νομίζετε.Σκοτώστε την κνίτισσα μέσα σας πριν πει οτι και μια μάλλινη φανέλλα την ίδια δουλειά κάνει.Την χαριστική βολή μπορείτε-αν θέλετε-να την αφήσετε σε μένα.
4 Ιούνιος 2008 στις 8:39 μ.μ.
”… τριζάτο σαν παπούτσι που μόλις βγήκε από του John Lobb”
έχετε και εξαιρετικό γούστο στα ωραία πράγματα…
4 Ιούνιος 2008 στις 8:46 μ.μ.
@ gasireu , α…κοιτάξτε..πάμπολλες φορές εδώ μέσα έχω γονατίσει μπρος στο στρίφωμα της Μπελούτσι.Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είδα και τί κρύβεται από κάτω.Έτσι και με τα παπούτσια των JL. Ούτε τα κορδόνια μπορώ να αγοράσω.
Καλωσήλθατε.
(και μόνο που είδα εικονογράφηση Bacon στο βλογ σας , κερδίσατε extra credits).
5 Ιούνιος 2008 στις 3:31 μ.μ.
ποτέ δεν τα συμάθησα τα άτιμα τα πουκάμισα.
σαν εκείνα τα πέδιλα που μου φορούσε η μάνα μου με την αγκάφα στο πλάι, μου έμεινε κουσούρι να μην τα θέλω πάνω μου σε καθημερίνή βάση.
και το λευκό ποτέ δεν μ’ άρεσε πάνω μου. σε κανένα ρούχο.
μαύρο.
μαύρο κοστουμι με μαύρο πουκάμισο, χωρίς γραβάτα. κάτι αλήτικο, κάτι λίγο φευγάτο. σαν να ξεκινάς το βράδυ ήδη πιωμένος, με λυμένη την γραβάτα στην τσέπη, και το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου στο χέρι.
μικρός είμαι ακόμα, θα τα φορέσω στη ζωή μου, θα βρω χρόνο και αφορμές να τα αγαπήσω και να τα μισήσω, να τα νιώσω δέρμα μου και να τα σιχαθώ.
στα 26 μου ένα ρούχο αναγνωρίζω δέρμα μου. το μαύρο κοντομάνικο, χειμώνα, καλοκαίρι.
είναι αυτό που με δένει ακόμα με μια εφηβεία που δεν λέει να σιωπήσει, με μια μακρινή παιδική ηλικία, με αμμουδιές και φιλιά, και τραγούδια, και γέλια.
(πολύ ωραίο κείμενο πάντως. και τα τρία)
5 Ιούνιος 2008 στις 4:12 μ.μ.
@ morfeas , αν μου επιτρέπετε μια παρατήρηση μόνο : το αλήτικο και το φευγάτο δεν μισούν το λευκό.Αντιθέτως μπορούν να ζήσουν μια χαρά μαζί του, με την προυπόθεση πως δεν είναι αυτοσκοπός.
Για εικοσιέξη ωραία τα γράφετε, μη το εκλάβετε ως ηλικιακό ρατσισμό, απλά υπερτονίζω το ωραία και υποβαθμίζω το εικοσιέξη.
Το μαύρο τι-σερτ σας το ζήλεψα κι εγώ.
(ωραία ήταν τα δύο, οι επιβάτες…μην ασχολείστε σήμερα με το ταξί που τους μετέφερε)
5 Ιούνιος 2008 στις 4:35 μ.μ.
δεν εκλαμβάνω τίποτα άσχημα από ανθρώπους που η πένα τους γράφει τόσο όμορφα. τόσο ευγενικά αν θέλετε.
σίγουρα το αλήτικο πάει και με το λευκό, όπως πάει και με άλλα χρώματα. απλά αφού γράψατε για το λευκό, είπα να γράψω για το μαύρο. ίσως κάνω κι ένα ποστ, εν είδη (τώρα, αν και ορθογράφος δεν ξέρω αν το έγραψα σωστά), φιλικής και συμπληρωματικής αντιπαράθεσης.
σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. όπως είπα, έχω χρόνια να μάθω πολλά, και ο καλύτερος δάσκαλος είναι η συναναστροφή και η επαφή με τους άλλους.
ανοιχτά αυτιά να έχουμε…
5 Ιούνιος 2008 στις 6:11 μ.μ.
Οπς, επεστρεψα!
Σ’ ενα κειμενο απο το Εν λευκώ του Ελύτη αναφερόμουν..μονο μια φορα αναφέρει τη λέξη ασπρο στο συγκεκριμενο κείμενο, αλλά δεν γίνεται να το φανταστείς χωρίς λευκό πουκάμισο μέσα, απλά δεν γίνεται…μια δοκιμή θα σας πείσει..
Καλησπερες πολλες!
5 Ιούνιος 2008 στις 8:49 μ.μ.
@ morfeas , περιμένω να διαβάσω το ποστ σας.Eyes & ears wide open.
@ serifaki , θα δοκιμάσω λοιπόν.Φαντάζομαι θα μυρίζει ωραία.Καλό βράδυ πλέον.
3 Ιούλιος 2008 στις 3:36 μ.μ.
Ξέρεις, καμια φορά το λευκό , ας είναι κι ένα στυλιζαρισμένο , καλοσιδερωμένο πουκάμισο, σου δίνει την ψευδαίσθηση του ..εξαγνισμού. Ναι, ακούγεται υπερβολικά αφελές ή και ρομαντικό. Ξένο για τους ρυθμους της εποχής. Τί θα πει στο κατω κατω εξαγνισμός; Υποκειμενική είναι η προσέγγιση. Ομως τόχει αυτό το προτέρημα το λευκό. Και μιας και παραμυθιαζόμαστε όλοι, θα δεχτώ την εξαιρετικά περιγραφική ροή του ποστ και θα σπευσω να φορέσω ενα λευκό πουκάμισο απ αυτά που φτάνουν ως τους μηρούς της γυναίκας.
σε χαιρετω και καλοτάξιδο το μπλογκ σου.
3 Ιούλιος 2008 στις 3:48 μ.μ.
@ ριτσα μασουρα , σας ευχαριστώ για τα καλά λόγια, μετράνε διπλά, ειδικά αν φτάνουν ως τους μηρούς.
Ωραίο ακούστηκε και το “καλούς πλόες” αλλά ήδη είναι σαπάκι.Κάποια στιγμη πρέπει να βγει για επισκευή.