MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Απέχω από το να χαρακτηριστώ πορωμένος φετιχιστής αλλά χωρίς αυτό το κομμάτι βαμβακερό πανί τολμώ να πω πως θα αισθανόμουν λιγότερο καθαρός. 

Γιατί για μένα αυτή είναι η ουσία του : να βγαίνεις από το μπάνιο στάζοντας λίγο –κι ας φωνάζει για τα πατώματα - , να πηγαίνεις στη ντουλάπα , να του ρίχνεις μια συνωμοτική ματιά “σε λίγο οι δυό μας” , να βάζεις μια μικρή πρέζα από τη D&G σου (σχωράτε με αλλά τίποτε δεν κάνει match up καλύτερα με το λευκό από δαύτην) ίσα για να ριγήσει από ηδονή η ψυχή του πουκάμισου που θα συναντηθεί μαζί της , να έχεις ήδη στεγνώσει-μόνο μια σταγόνα νιώθεις να κατρακυλά στην πλάτη σου, σημάδι πως το δέρμα σου είναι ζωντανό ακόμη-, να ντύνεσαι και να αφήνεις τελευταίο αυτό. 

Αυτό που είναι σιδερωμένο σαν πλατεία , τριζάτο σαν παπούτσι που μόλις βγήκε από του John Lobb , λευκό σαν το ποινικό μητρώο ενός βρέφους , χωρίς την παραμικρή παραφωνία πάνω του, ούτε καν αυτά τα –τόσο ματαιόδοξα- αρχικά στη θέση της καρδιάς. Για brand επάνω του ούτε λόγος, το λευκό πουκάμισο είναι δήλωση από μόνο του, μακριά από ξιπασιές και διαφημιστικές πινακίδες, ανεξάρτητα από βαριές υπογραφές. 

Σταματώ εδώ παρόλο που θα μπορούσα να του αφιερώσω δέκα χιλιάδες λέξεις. 

Ξεκίνησα να γράφω με άλλο σκοπό : να σας φέρω απέναντι σε δυό διαφορετικές ματιές , που ξεκινούν από αλλού η κάθε μια αλλά στο ίδιο σημείο καταλήγουν. Πάνω σε ένα γυμνό σώμα. 

Ένας άντρας και μια γυναίκα γράφουν για ένα λευκό πουκάμισο. Και τα γράφουν ωραία γιατί – είμαι βέβαιος- ωραίες ήταν και οι μέρες που πέρασαν μέσα του, έστω κι αν τέλειωσαν. Διαβάστε τα σαν ελάχιστο φόρο τιμής στις δικές σας στιγμές μαζί του, όσες φύγαν κι όσες θα ‘ρθουν.

Οι γυναίκες, που μ’αυτό τον φοράνε πάνω τους κι ας είναι μακριά. Και οι άντρες, που ακόμη και την τελευταία μας στιγμή με τούτο θα ταξιδέψουμε παρέα.

Cheers !