Perexsuctum *
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, men strictly, my own private hell
Η ευρύτατα διαδεδομένη post-φιλοσοφία πως ο άνδρας ωριμάζει όσο περνούν τα χρόνια είναι μια από τις κλασσικές απάτες πάνω στις οποίες πατούν χίλια δυό άλλοθι , καθώς τα αρσενικά (ράτσας η μή) δεν είναι ένα grand vin ή ένα χοιρινό μπούτι που περιμένουν τo ευεργετικό χάδι του χρόνου σε ελεγχόμενες και ιδανικές συνθήκες. Δεν ζούμε σε δοκιμαστικό σωλήνα ή σε θαλάμους ψύξης, στο δρόμο ζούμε και εκεί (τε)λειώνουμε μαζί του όπως ο ήρωας του ΜακΚάρθυ στο ομώνυμο βιβλίο.
Η ωριμότητα είναι μια κομψή στολή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα όσων δεν μπορούν να αποδεχθούν το βάρος των χρόνων που πέρασαν από πάνω τους. Εκτός κι αν είσαι πίσσα και χαλίκι για να περιμένεις με λαχτάρα τον οδοστρωτήρα σου, δεν θυμάμαι κάτι άλλο που να ζωντανεύει όταν μπαίνει στην πρέσσα. Ούτε καν τα παντελόνια, μετά από πέντε-δέκα στεγνά καθαρίσματα αρχίζουν οι ίνες να ψυχορραγούν και να εγκαταλείπουν έντρομες ακόμη και το το πιο ακριβό ύφασμα των Caraceni ή των Anderson & Sheppard.
Δεν θέλω να μιλήσω για γυναίκες, ούτε τις προδιαγραφές τους ξέρω για να ισχυριστώ μετά βεβαιότητος πως είναι ανθεκτικές στο as time goes by , ούτε κι έχω διάθεση αντιδικίας ελλείψει στέρεων επιχειρημάτων.
Για την πλειοψηφία των ανδρών, πάντως, είμαι βέβαιος πια. Όσο ικανοί κι αν είμαστε στο να χαϊδεύουμε εμείς οι ίδιοι τα αυτιά μας, όσο εφευρετικοί στην προσπάθειά μας να κατασκευάσουμε τον τέλειο καθρέφτη που καμιάν ατέλεια δεν αφήνει να περάσει από πάνω του, όσο δυνατοί κι αν θέλουμε να δείχνουμε άλλοι οχυρωμένοι πίσω από σκληρά κολλάρα και τέλειους κόμπους κι άλλοι –θλιβερά παγώνια-φορώντας όσα χρώματα δεν τόλμησαν να ρίξουν πάνω τους όταν ακόμη η στύση τους δεν χρειαζόταν τη συνδρομή της φαρμακολογίας. Eίμαστε ανοχύρωτοι. Τσαλακωμένοι ναι, με ωραίες ή άσχημες ουλές ναι , πιό υποψιασμένοι ναι, πιό κλειστοί ναι, πιό αντι- ναι , πιό δύσθυμοι ναι , πιό κουρασμένοι ναι, αλλά ωριμότεροι γιατί ; ποιός ταυτίζει την ωριμότητα με τόσες συσσωρευμένες ατέλειες ; και ποιός μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί πως οι παλαιωμένες ατέλειες είναι το κατώφλι της ωρίμανσης ; ας είμεθα σοβαροί και προπάντων ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.
Βγάζω τις σκέψεις μου να στεγνώσουν και αναρωτιέμαι : ποτέ κανείς δεν ένιωσε μέσα του σάπιος ; έστω ένα μικρό κομάτι του να πεθαίνει ; κι αν ναι, έστω για μια φορά , από τι σόι υλικό ήταν φτιαγμένος που κατόρθωσε την σήψη να την μετατρέψει σε ωρίμανση ; εγώ γιατί δεν μπορώ ; γιατί την “αρχόμενη νέκρωση” (είμαι καλός στην αυτοδιάγνωση) όσο κι αν την παλεύω καταλήγει μια γωνία από μένα μείον ;
Η ωριμότητα είναι ασπίδα. Σε κάποιους ελάχιστους , αυτούς που συνηθίσαμε να αποκαλούμε one of a kind, μπορεί και κρύβει κάποια από τα αδύνατα σημεία που καθείς τους κουβαλά -παράσημο- πάνω του.Στους περισσότερους από μας, τους εντελώς ordinary , είναι απλά ένα πρόσθετο βάρος. Ούτε να ελιχθούμε μπορούμε με αυτήν, ούτε από τα χτυπήματα που ματώνουν πολύ θα μας προστατεύσει.Την “φοράμε” όμως γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Σε ένα κόσμο γεμάτο μονομάχους ή μαζί τους θα είσαι, ή με τα θηρία. Στην κερκίδα οι θέσεις είναι από καιρό ρεζερβέ. Όλες οι άλλες θεωρίες είναι για τους αγρίους, που περιμένουν –κι αυτοί- τη σειρά τους έξω από την αρένα.
……………………………………………………………………………………………
* η λατινική λέξη-δάνειο για το prosciutto , δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά “thoroughly dried” ή –ακόμη χειρότερα- “very sucked out” (δεν ήταν διόλου τρελλοί αυτοί οι Ρωμαίοι τελικά)
…………………………………………………….
Αρθράκι γραμμένο για
1. τους άντρες (εξαιρετικό το άφτερ σέιβ του Ν.Γ.Ξυδάκη)
2. το GQ Magazine US (αλλά αυτό δεν το ξέρει)…καλά ντε, ένα σαχλό αστείο έκανα…
Feed
3 Ιούνιος 2008 στις 12:10 π.μ.
Σαπ’ιζουμε κ κκμοιρη μου σαπίζουμε…….
3 Ιούνιος 2008 στις 12:21 π.μ.
“η ωριμότητα είναι η αρχή της σήψης” που είπε κι ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. αλλά εσείς είστε εκείνο
το παιδί με τα γυαλιά και τη χωρίστρα, έτσι δεν είναι; ας μεγαλώνουμε όμορφα κι επώδυνα, χωρίς να
ωριμάζουμε. δεν πειράζει.
3 Ιούνιος 2008 στις 12:22 π.μ.
Κύριε Μοίρη, σας ξαναβρίσκω ολίγον μελαγχολικό, ως συνήθως αιχμηρό. Θα θυμίσω το κλισέ σαν το παλιό καλό κρασί, αλλά προτιμώ να πιω μόνος, απόψε! Θεέ μου, οποία ανωριμότης!
3 Ιούνιος 2008 στις 7:01 π.μ.
Εναλλακτικός τίτλος: “Γενναίες Παραδοχές”
Very Very good job , child…
3 Ιούνιος 2008 στις 7:50 π.μ.
κοίτα να δεις … σκεφτόμουν κι εγώ τα περί ωριμότητας, αλλά από την πλευρά του αντικατοπτρισμού της πάνω στις λέξεις, με το πέρασμα των ετών. ποιο νόημα είχαν μερικές από δαύτες όταν ήμασταν παιδιά και ποιο τώρα. για παράδειγμα : έρωτας, σεξ, λεφτά, μάγκας, δίκαιο, θεός, θεά, γεύμα, malt κλπ, κλπ. και είμαι βέβαιος, ότι σύντομα θα αλλάξει και το σημερινό νόημα πολλών από αυτών, λόγω ωριμότητος, βέβαια. εκείνη η πολύχρωμη hermes γραβάτα που είναι καταχωνιασμένη στη ντουλάπα, είναι καιρός να φορεθεί.
3 Ιούνιος 2008 στις 8:21 π.μ.
@ κυνική de Profundis , αλλά κατά ένα παράδοξο τρόπο ούτε μυρίζουμε, ούτε χρώμα αλλάζουμε.Τί σόι σήψη είναι αυτή τελικά, δεν μπορώ να καταλάβω.Μάλλον “κατά βούλησιν”.
(ελάτε τώρα, ένα ποστάκι ήταν, μια χαρά παιδιά είμαστε ακόμη)
@ βυτίο , μάλλον αυτό είμαι.Αν χτυπήσετε στο “about” της μαρκίζας,θα δείτε πως ενίοτε είμαι και κάτι άλλο.Δηλαδή τί ενίοτε, καθημερινή συνήθεια είναι.
Εϊπε τέτοιο πράγμα ο Β.Δ. ; είμαι διπλά ευτυχής που δεν νιώθω μόνος.
@ Photoreporter , καθόλου μελαγχολικός.Και ετυμολογικά να το δείτε-κατά την αρχαία ημών παράδοση- ως μέλας+χολή, η μεν δεύτερη με αποχαιρέτησε προ 4ετίας , το δε πρώτο αν και αγαπημένο δεν φτάνει για να αποκτήσω τις σωστές προδιαγραφές.Άρα κρατώ τα παλιά καλά κρασιά και πίνω εις υγείαν σας και εις υγείαν των χρόνων που έρχονται (σ’αυτά που έφυγαν κρατάω λίγα μούτρα σήμερα).
3 Ιούνιος 2008 στις 8:26 π.μ.
@ diVa , τώρα το μάθατε πως δεν χρειάζεται να με βασανίσουν με 12ποντα για να ομολογήσω.Κρατήστε το παραδοχές κι αφήστε στην άκρη το γενναίες.Αυτό θα φανεί τις ζόρικες ώρες, όχι γράφοντας ποστάκια και πληκτρολογώντας ωραίες λεξούλες.Thnx,anyway.
@ πολύβιος , εγώ για μια πορτοκαλί ήξερα, αυτή η πολύχρωμη από πού ξεφύτρωσε πάλι ; έπρεπε όμως να φανταστώ πως ποτέ η ντουλάπα σου δεν θα μπορούσε να είναι βαρετή.Όταν βρεις εκεί μέσα και μερικές απο τις παλιές συνήθειες που σήμερα δεν μας χωράνε με τίποτε, μάλλον θα είναι καιρός να αλλάξεις ντουλάπα (αυτό θα ήθελα να έκανα, κλασσική συμπεριφορά ανώριμου).
3 Ιούνιος 2008 στις 8:28 π.μ.
Ναι, εντάξει, αλλά στις ηλικίες σας (μας) το σεξ είναι μακράν καλύτερο!!!!
—————–
Ήταν η καλή πράξη του μήνα, από τη Nina C.
3 Ιούνιος 2008 στις 8:32 π.μ.
@ NinaC , είναι.Αλλά είναι μακράν.
……………………..
Ήταν η επαναφορά στην τάξη, απο τον Κ.Κ.Μ.
3 Ιούνιος 2008 στις 10:28 π.μ.
“Η ωριμότητα είναι ασπίδα”, νομίζω αυτή η φράση το λέει όλα. Πολύ ωραίο κείμενο.
3 Ιούνιος 2008 στις 10:38 π.μ.
κ. Κ.Κ.Μοίρη, θα ήθελα να θεσω υπ’ όψιν σας και την ανταγωνιστική θεωρία, την οποία μπορείται να επικαλεστείτε, και η οποία λέει ότι μετά τα σαράντα οι ανδρες εισέρχονται στη φάση του ατερμονος παλιμπαιδισμού. Από τη μεριά μου την υιοθετώ πλήρως αυτή την εκδοχή.
3 Ιούνιος 2008 στις 11:43 π.μ.
@ δείμος του πολίτη , πολύ ωραία ασπίδα.Να δούμε ως πότε.Καλωσήλθατε.
@ cynical , θα ήθελα να θέσω υπ’ όψιν σας πως η ανεπιφύλακτη αποδοχή της θεωρίας αυτής, φαίνεται εύγλωττα στη δεξιά πλευρά της μαρκίζας πίσω απο ένα καρύδι.
3 Ιούνιος 2008 στις 12:16 μ.μ.
Εμένα μου αρέσει που γράψατε “είμαστε ανοχύρωτοι”. Δεν ξέρω τί εννοεί καθένας με την λέξη “ωριμότητα”, αλλά μου φαίνεται ότι απλώς γινόμαστε άνθρωποι όταν παραδεχτούμε ότι (και καταφέρουμε να) είμαστε ανοχύρωτοι.
3 Ιούνιος 2008 στις 12:23 μ.μ.
Αν συμπεριφερθώ παιγνιωδώς,με διάθεση χιούμορ και ελαφρότητα , είμαι ανώριμος και παλιμπαιδίζω.Αν πάλι συμπεριφερθώ με σταθερότητα , περίσκεψη και προσήνεια , είμαι γέρων και σάπιος.Αν ερωτευτώ είναι γεροντοέρωτας.Αν δεν ερωτευτώ είμαι παροπλισμένος.
Αυτή η γκρίνια μου θυμίζει μια θεία μου , που πέθανε ανύπαντρη 80 χρονών και μέχρι το τέλος θεωρητικολογούσε για τη λίμπιντο.
Προτιμώ να βιώνω αυτή την “ωριμότητα”-ή τέλος πάντων αυτό που τόσο ωραία περιγράφετε στο ποστ σας-όπως έρχεται.Και η καθημερινότητα δεν τσιγκουνεύεται εκπλήξεις.
(Πολύ σοβαρό μου βγήκε!Τσούζει το αφτερσέιβ φαίνεται….).
3 Ιούνιος 2008 στις 12:41 μ.μ.
Η ωριμότητα μπαίνει στη συντήρηση;
3 Ιούνιος 2008 στις 12:55 μ.μ.
εφευρεσεις για λογικοποιηση καταστασεων, τουτο θαρρω οτι ειναι… η λεγομενη “ωριμοτητα”…
αλλα και παλι ισως λαθος να κανω…
δεν ξερω…
παντως πολλες απο τις αποψεις σας τις συμμεριζομαι…
3 Ιούνιος 2008 στις 1:03 μ.μ.
@ Athanasia , μα αυτό ακριβώς είμαστε. Τι πρέπει δηλαδή; Να βαυκαλιζόμαστε για το απόρθητο του σαρκίου μας και των συναισθημάτων μας ;
Oύτε κι εγώ ξέρω τι εννοεί καθείς με το “ωριμότητα”.Mεταξύ υλικών και άυλων όλοι χάνουν το μπούσουλα.
@ Σελιτσάνος , έτσι ακριβώς.Μα ακριβώς.Take it as it comes που λέει κι ο ποιητής, όχι ως κισμέτ αλλά ως συμφιλίωση με το αύριο που δεν μπορείς να το νικήσεις.
Να μου πείτε τί άφτερ-σέιβ βάζετε.Τσούζει πολύ ωραία.
(ανύπαντρη ναι αλλά και virgin ; χρήζει διευκρίνισης αυτό, με όλο το σεβασμό στην εκλιπούσα)
@ kopoloso , εγώ προφασίζομαι πως είναι γεμάτο το ψυγείο και την καταναλώνω σε καθημερινή βάση. Ή που θα την βαρεθώ ή που θα με σιχαθεί και θα χωρίσουν μια μέρα οι - υποτιθέμενα συγκλίνοντες-δρόμοι μας.
3 Ιούνιος 2008 στις 1:08 μ.μ.
“NinaC , είναι.Αλλά είναι μακράν”.
———-
Να ομιλείτε δια λογαριασμόν σας, αγαπητέ. Εμένα μου βάζουν λάδι στην πλάτη πλειστάκις της εβδομάδος! Τς!
3 Ιούνιος 2008 στις 1:08 μ.μ.
Τί είναι ωριμότητα κύριε Μοίρη;Ή πιό σωστά τί είδους άφτερ σέιβ είναι η ωριμότητα;Κάποιες γυναίκες θεωρούν ωριμότητα το να πιάσει ένας άντρας την πέτρα και να την στίψει.Κάποιες άλλες το παρατραβάνε λέγοντας ώριμο και σέξι άντρα τον ήδη πετυχημένο σαραντάρη τουλάχιστον,με πέος που να ξυπνά σε κάθε διάθεση των γυναικών,να οδηγεί κάμπριο των 30.000 και βάλε,να κάνει ευχαρίστως κατάδυση στα 30 μέτρα χωρίς μάσκα και αναπνευστήρα,να είναι γελαστός και σοβαρός,νούμερο 1 αστείος στην παρέα και νούμερο 25 στο κρεβάτι,να παίζει τον Ζαρατούστρα στα δάχτυλα,να είναι ποιητής αλλά να μην έχει πρόβλημα να κυκλοφορήσει στα καλύτερα σκυλάδικα,απόμακρος σκληρός αλλά και τρυφερός,ψηλός με γκρίζους κροτάφους,σώμα γραμμωμένο να παίζει σκάκι η κάθε κορασίδα στους κοιλιακούς του,αναρχικός στην ιδεολογία με δεξιές βλέψεις και άλλα όμορφα τέτοια που δεν έχουν σταματημό.
Προσωπικά δεν ανήκω σε αυτό το είδος μα ούτε και στο είδος του ώριμου.Γιατί δεν έχω χρήματα να αγοράσω τέτοιο άφτερ σέιβ.Η ερώτηση που έχω όμως είναι ποιός στα αλήθεια ξυρίζει τον γαμπρό;
Υπέροχο κείμενο αγαπητέ καθώς και η παράθεση του ψυχαναλιτικού συνεδρίου.
Την καλημέρα μου
3 Ιούνιος 2008 στις 1:42 μ.μ.
Γιατί?
Είναι η ωριμότητα ζητούμενο?
Ποια ωριμότητα?
Η ωριμότητα είναι απάτη.
3 Ιούνιος 2008 στις 1:45 μ.μ.
Μια άξιοπρόσεκτη, αλλά παραγνωρισμένη μέθοδος συντήρησης ή διατήρησης είναι και η αποξήρανση. Ζαρώνει και μαζεύει η ύλη, αλλά κρατά μέσα της ουσίες και αρώματα. Αν το ίδιο θελήσεις να το χρησιμοποιήσεις φρέσκο και νιο, θέλεις πολλαπλάσια ποσότητα για τις ίδιες ουσίες και τα ίδια αρώματα. Έτσι λέει ο σεφ. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά. Μετακλιμακτήριες σκέψεις από το είδος που δεν έχει κλιμακτήριο. Πίνω τσάι( προφανώς αποξηραμένο). Το διαλέγω και πράσινο, για να είμαι σε όλα μέσα. Άσε που ανακάλυψαν τις “κατεχίνες” για να διαφημίζονται οι κατέχοντες. Πάει καιρός που έχω πιστέψει ότι το τσάι φύεται στα παρτέρια του Λονδίνου. Και το φασκόμηλο. όπως είπαμε. ( Οι κινέζοι του μεσαίωνα έδιναν τρία δικά τους τσάγια, για να έχουν ένα φασκόμηλο. Αποξηραμένο, βέβαια. Δεν έχει γούστο φρέσκο, νιό και ανθισμένο. Εκείνη είναι η ώρα που το κόβεις).
3 Ιούνιος 2008 στις 1:48 μ.μ.
Ας “αποξηρανθούμε, κύριοι. Θα έχουμε ζήτηση και με μικρότερες δόσεις. Θα μας δίνουν τρία και θα δίνουμε ένα.
3 Ιούνιος 2008 στις 2:16 μ.μ.
Ο παππούς μου ,μου είχε δώσει λίστα με πράγματα που ένας άντρας δεν πρέπει ποτέ να δανείζει ,μεταξύ άλλων η λίστα περιελάμβανε την πέννα μας, την γυναίκα μας (εκτός αν πρόκειται για συμφέρουσα ανταλλαγή, η αν άλλος θέλει να την κράτηση για πάντα, όποτε δεν θεωρείται δανεισμός αλλά απόσυρση) το αυτοκίνητο μας τα βιβλία μας και τους δίσκους μας (γιατί αυτά τα τελευταία σπάνια επιστρέφονται) κλπ.
Λόγω εποχής η λίστα δεν συμπεριλάμβανε τα LAP-TOP με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παρεξηγήσεις που φτάνουν σε σημείο απίστευτης κυνικότητας.
3 Ιούνιος 2008 στις 2:22 μ.μ.
@ Bασιλική , μάλλον είστε πιό κοντά στο “σωστό” παρά στο λάθος.Αλλά και πάλι ίσως κι εγώ να μετρώ λάθος τις αποστάσεις.
@ NinaC , είστε τυχερή.Εμένα με βάζουν στο λάδι ολόκληρο καθημερινά.Και καίει το άτιμο…
@ island , αυτό το είδος του άντρα που γλαφυρότατα περιγράφετε δεν υπάρχει.Κι όσες περιμένουν στη σειρά για να συναντηθούν μαζί του και μόνο, πολύ φοβάμαι πως θα έχουν την τύχη της θείας του κυρίου Σελιτσάνου.
Μετά από όσα διαβάσατε πάντως, απορώ με το κουράγιο σας να με ρωτάτε τί είναι η ωριμότητα.Ούτε ως ρητορική μπορώ να εκλάβω την ερώτηση στην οποίαν απάντηση άλλην δεν έχω πλην αυτής που έκαστος επιλέγει να ρίξει ως πουλοβεράκι πάνω του όταν πιάνουν οι πρώτες αληθινές ψύχρες.
3 Ιούνιος 2008 στις 2:27 μ.μ.
το βρήκα και νομίζω ότι κάνει σαν σχόλιο, στην “αντικαπνιστική” ανάρτηση σας και στο γιατί μπλογκάρουμε μυαλά και χρόνο στα κάγκελα μιας οθόνης.
Είμαστε όλοι για “δέσιμο”;
Blogging: Φάρμακο για τη ψυχή
http://news.pathfinder.gr/periscopio/blogging.html
3 Ιούνιος 2008 στις 2:37 μ.μ.
@ Magica dS , απάτη ίσως όχι αλλά υπερτιμημένη ναι.Καθένας με τη δική του κατά φαντασίαν χρηματιστηριακή αξία.Πολύ κουραστικό.
@ Οdyssey , εκείνο που με φοβίζει στην αποξήρανση - παρά τις περί ουσιών & αρωμάτων διαβεβαιώσεις σας- είναι πως ούτε ιδρώτα, ούτε σπέρμα έχει. Και θα μου πείτε-δικαίως- “μα εκεί καταλήγουν όλα;”. Και θα σας πω-εντίμως-όχι αλλά αυτό θα μας λείψει ίσως περισσότερο.Μια ανατριχίλα ρε αδερφέ.Πού να τη νιώσεις όταν αφυδατωθείς ; Eκεί είναι που το fair trade (3 προς 1 , 1 προς 3 ή ο,τι άλλο) στερείται πλέον νοήματος.
@ de profundis , αναλαμβάνω να μεταφέρω δωρεάν το σχόλιό σας στον σωστό τελικό προορισμό (=list eating).Αν θέτε πείτε μου.Εκτός κι αν το σχόλιό σας αποτελούσε μια κυνική νύξη για την ωριμότητα του παπού σας, οπότε υποκλίνομαι για το ιντεράκτιβ της σκέψεώς σας.
3 Ιούνιος 2008 στις 2:43 μ.μ.
Χαίρομαι που σας βρήκα.
3 Ιούνιος 2008 στις 2:49 μ.μ.
@ Odyssey , μη με τρελλαίνετε τώρα. Μια χολή έβγαλα όλη κι όλη και άνοιξα βλογ. Δηλαδή αν είχα το εξαποδώ τί θα έκανα ; θα έγραφα τα Δώδεκα Ευαγγέλια ;
(έχει μια δόση αληθείας πάντως το σκεπτικό που λινκάρατε)
@ δείμος του πολίτη , αυτό θυμηθείτε το να το πείτε κι αργότερα.You had the right to remain silent αλλά εσείς….
3 Ιούνιος 2008 στις 3:28 μ.μ.
Κύριε Μοίρη είστε απίστευτα σκληρός.
(Αυτό αν σας το έλεγε μία πιτσιρίκα θα ήταν κομπλιμέντο.)
Εγώ θέλω απλά να πω πως καλά είχα βολευτεί γιατί με ξυπνάτε με αυτό τον τρόπο;
Ευτυχώς που ο καιρός τις σηκώνει τις ψυχρολουσίες.
Σας ευχαριστώ anyway που γράφετε αυτά που σκέφτομαι-νιώθω όπως δε μπορώ να τα γράψω εγώ.
3 Ιούνιος 2008 στις 5:28 μ.μ.
Τέλος
Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου ‘ρθαν όλα όπως τα ‘θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.
Ντίνος Χριστιανόπουλος
(Ωριμότητα λέγεται και η συνείδηση της ανεπάρκειας μας κΚΚΜοίρη μου)
3 Ιούνιος 2008 στις 5:37 μ.μ.
Virginότατη , βεβαίως βεβαίως.(Συγγνώμη για την καθυστέρηση αλλά άφησα τις σκέψεις μου να… ωριμάσουν).
@Island
Δείξε μου αυτόν τον τύπο και θα πάρω εγώ τηλέφωνο τον αρχισυντάκτη του κ.Κ.Κ.Μοίρη και θα δούμε μετά πόσα απίδια πιάνεο ο σάκκος.
3 Ιούνιος 2008 στις 6:29 μ.μ.
@ stixakias , πρώτον δεν συναναστρέφομαι πιτσιρίκες , δεύτερον δεν είμαι απίστευτα (μπορώ και καλύτερα) και τρίτον μιλάτε κι εσείς ; εκείνο το “ανάμεσα στα μπούθια σου να χαρχαλέψω λίγο” έχει αναστατώσει το μέσα μου και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ από το πρωί.
@ nomad , με στείλατε κυριολεκτικά αδιάβαστο.Το αγνοούσα.Τώρα μπορώ να σαπίζω με την εγγύηση της ποίησης του Θεσσαλονικέως.
(πόσο ωραία το θέσατε, νομίζω πως ήρθε επιτέλους η ώρα για μια mano-a-mano συζήτηση με την ανεπάρκειά μου)
@ Σελιτσάνος , πρέπει λοιπόν να ήταν άριστα διαβασμένη στη θεωρία.Ας είναι ευτυχισμένη εκεί που βρίσκεται τώρα,άνευ άγχους για το βαθμό στην πρακτική εξάσκηση.
Τί δουλειά έχουν τα απίδια με τον Μίλτο ; σεμνότερα σας παρακαλώ, τουλάχιστον αφήστε το σάκκο…
3 Ιούνιος 2008 στις 7:36 μ.μ.
Τώρα εγώ πρέπειναωριμάσω;!!
τσουκατου τσουκατου
δενμπορώσου λέω
είναι υπεράνω των δυναμεων μου
4 Ιούνιος 2008 στις 9:11 π.μ.
@ sardonian , προαιρετικό είναι.Μείνετε όπως είστε, δεν θα διαμαρτυρηθεί κανείς.Καλωσήλθατε.