MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Η ευρύτατα διαδεδομένη post-φιλοσοφία πως ο άνδρας ωριμάζει όσο περνούν τα χρόνια είναι μια από τις κλασσικές απάτες πάνω στις οποίες πατούν χίλια δυό άλλοθι , καθώς τα αρσενικά (ράτσας η μή) δεν είναι ένα grand vin ή ένα χοιρινό μπούτι που περιμένουν τo ευεργετικό χάδι του χρόνου σε ελεγχόμενες και ιδανικές συνθήκες. Δεν ζούμε σε δοκιμαστικό σωλήνα ή σε θαλάμους ψύξης, στο δρόμο ζούμε και εκεί (τε)λειώνουμε μαζί του όπως ο ήρωας του ΜακΚάρθυ στο ομώνυμο βιβλίο. 

Η ωριμότητα είναι μια κομψή στολή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα όσων δεν μπορούν να αποδεχθούν το βάρος των χρόνων που πέρασαν από πάνω τους. Εκτός κι αν είσαι πίσσα και χαλίκι για να περιμένεις με λαχτάρα τον οδοστρωτήρα σου, δεν θυμάμαι κάτι άλλο που να ζωντανεύει όταν μπαίνει στην πρέσσα. Ούτε καν τα παντελόνια, μετά από πέντε-δέκα στεγνά καθαρίσματα αρχίζουν οι ίνες να ψυχορραγούν και να εγκαταλείπουν έντρομες ακόμη και το το πιο ακριβό ύφασμα των Caraceni ή των Anderson & Sheppard. 

Δεν θέλω να μιλήσω για γυναίκες, ούτε τις προδιαγραφές τους ξέρω για να ισχυριστώ μετά βεβαιότητος πως είναι ανθεκτικές στο as time goes by , ούτε κι έχω διάθεση αντιδικίας ελλείψει στέρεων επιχειρημάτων. 

Για την πλειοψηφία των ανδρών, πάντως, είμαι βέβαιος πια. Όσο ικανοί κι αν είμαστε στο να χαϊδεύουμε εμείς οι ίδιοι τα αυτιά μας, όσο εφευρετικοί στην προσπάθειά μας να κατασκευάσουμε τον τέλειο καθρέφτη που καμιάν ατέλεια δεν αφήνει να περάσει από πάνω του, όσο δυνατοί κι αν θέλουμε να δείχνουμε άλλοι οχυρωμένοι πίσω από σκληρά κολλάρα και τέλειους κόμπους κι άλλοι –θλιβερά παγώνια-φορώντας όσα χρώματα δεν τόλμησαν να ρίξουν πάνω τους όταν ακόμη η στύση τους δεν χρειαζόταν τη συνδρομή της φαρμακολογίας. Eίμαστε ανοχύρωτοι. Τσαλακωμένοι ναι, με ωραίες ή άσχημες ουλές ναι , πιό υποψιασμένοι ναι, πιό κλειστοί ναι, πιό αντι- ναι , πιό δύσθυμοι ναι , πιό κουρασμένοι ναι, αλλά ωριμότεροι γιατί ; ποιός ταυτίζει την ωριμότητα με τόσες συσσωρευμένες ατέλειες ; και ποιός μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί πως οι παλαιωμένες ατέλειες είναι το κατώφλι της ωρίμανσης ; ας είμεθα σοβαροί και προπάντων ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.

Βγάζω τις σκέψεις μου να στεγνώσουν και αναρωτιέμαι : ποτέ κανείς δεν ένιωσε μέσα του σάπιος ; έστω ένα μικρό κομάτι του να πεθαίνει ; κι αν ναι, έστω για μια φορά , από τι σόι υλικό ήταν φτιαγμένος που κατόρθωσε την σήψη να την μετατρέψει σε ωρίμανση ; εγώ γιατί δεν μπορώ ; γιατί την “αρχόμενη νέκρωση” (είμαι καλός στην αυτοδιάγνωση) όσο κι αν την παλεύω καταλήγει μια γωνία από μένα μείον ;  

Η ωριμότητα είναι ασπίδα. Σε κάποιους ελάχιστους , αυτούς που συνηθίσαμε να αποκαλούμε one of a kind, μπορεί και κρύβει κάποια από τα αδύνατα σημεία που καθείς τους κουβαλά -παράσημο- πάνω του.Στους περισσότερους από μας, τους εντελώς ordinary , είναι απλά ένα πρόσθετο βάρος. Ούτε να ελιχθούμε μπορούμε με αυτήν, ούτε από τα χτυπήματα που ματώνουν πολύ θα μας προστατεύσει.Την “φοράμε” όμως γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Σε ένα κόσμο γεμάτο μονομάχους ή μαζί τους θα είσαι, ή με τα θηρία. Στην κερκίδα οι θέσεις είναι από καιρό ρεζερβέ. Όλες οι άλλες θεωρίες είναι για τους αγρίους, που περιμένουν –κι αυτοί- τη σειρά τους έξω από την αρένα. 

……………………………………………………………………………………………

* η λατινική λέξη-δάνειο για το prosciutto , δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά “thoroughly dried” ή –ακόμη χειρότερα- “very sucked out” (δεν ήταν διόλου τρελλοί αυτοί οι Ρωμαίοι τελικά)

…………………………………………………….

Αρθράκι γραμμένο για

1. τους άντρες (εξαιρετικό το άφτερ σέιβ του Ν.Γ.Ξυδάκη)

2. το GQ Magazine US (αλλά αυτό δεν το ξέρει)…καλά ντε, ένα σαχλό αστείο έκανα…