MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία 

Ίσως σε ξαναδιαβάσω-μου είπε- αν τύχει να γράψεις για τα άλλα δέκα καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο. Μετά από κείνη τη μέρα που έσβησες το δέκατο ασχολείσαι με ανοησίες, κοντεύεις να καταλήξεις η Γιουροβίζιον των βλογς. 

Διάθεση για πολλές κουβέντες δεν είχα. Άσε που από τότε είχα αερίσει τόσο καλά το βλογ ώστε ίχνος καπνίλας δεν έμεινε μέσα. 

Ο,τι καπνίσαμε καπνίσαμε , απάντησα. Έτσι μου ‘ρθε τότε, έτσι το ‘γραψα. Σαν το κατούρημα είναι αυτά τα πράγματα, δεν την πάς για άδειασμα την κύστη σου όποτε σου κάνει εσένα κέφι. 

Μετά είπε κι άλλα. Τα περισσότερα δεν τα θυμάμαι, κάτι για ελαφρότητα του βλόγιν, για ψύχωση , για πεταμένες ώρες , για μεγαλοϊδεατισμό , για στρεβλή κοινωνικότητα , τέλος πάντων επί της ουσίας ούτε όρεξη για διαφωνία βρήκα , ούτε είχα ανάγκη να υπερασπιστώ κάτι που – σε τελική ανάλυση- δεν περίμενε εμένα (που φημίζομαι για την αστάθεια των απόψεών μου) να του σταθώ συνήγορος. Mπορεί -άλλωστε- κάποια στιγμή να παρουσιαζόμουν οικειοθελώς σαν μάρτυρας κατηγορίας. 

Δεν έχει άλλα τσιγάρα Β. , ούτε κάφτρες, ούτε φίλτρα , ούτε πακέτα , ούτε καπνό, ούτε γεμάτα σταχτοδοχεία, ούτε στάχτες στο πάτωμα , ούτε στεγνά χείλια, ούτε υγρά μάτια, ούτε αίθουσες αναμονής, ούτε φτηνά ποτά , ούτε στάσεις ΚΤΕΛ στην ερημιά , τίποτε δεν έχει. Θα γράψει κι άλλος για τσιγάρα , θα βρει κι άλλος λέξεις για τα πέντε ακριβότερα γουίσκια στον κόσμο (μερικά απ’ αυτά θα τα πληρώνεις για μια ζωή), καθένας έχει τον τρόπο του, τον αναπτήρα του, τα παγάκια του , τις εμμονές του. Εγώ άδειασα. Αν δεν ξαναγεμίσω δεν έχω σκοπό να στέκομαι όρθιος με κατεβασμένο σώβρακο να παρατηρώ αφ’ υψηλού τη λεκάνη και να με παρακαλάω να τη γεμίσω. Ανακούφιση είναι, όχι καταναγκαστικά έργα. 

Διάθεση για κουβέντες δεν είχα αλλά ξανακύλησα. 

Στο λέω για πρώτη και τελευταία φορά Β. Όποιος δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και περιμένει magnum opus από κάποιον που απλά διασκεδάζει αδειάζοντας λέξεις όταν του γεμίζουν το κεφάλι, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Κι όποιος γράφει μόνο γιατί πιστεύει πως ο Θεός του χρωστάει να γεννήσει κάποια μεγάλη μέρα το χρυσό αυγό, ή αφελής είναι ή νάρκισσος του κερατά κι ας προσποιείται πως δεν το ξέρει.  

Ήθελα να συμπληρώσω “τώρα κάνε πιο πέρα γιατί θέλω χώρο να κλωσήσω” αλλά συγκρατήθηκα την τελευταία στιγμή. Ήταν τόσο θολωμένος  που μπορεί και να το ‘παιρνε στα σοβαρά….κουράστηκα με τους ανθρώπους που παίρνουν στα σοβαρά τα φαντάσματα.

Ξένη Δημοσίευση (δια της βίας)

Κ.Κ.Μοίρη, 

Στο έχω πει ίσα με τρεις χιλιάδες φορές ως τώρα : 

Το χέρι που σε ταΐζει μη το δαγκώνεις. 

Πάρ’το κι αλλιώς : 

Μη φτύνεις εκεί που θα γλύψεις μετά. 

Τι είχες στο μυαλό σου όταν στρώθηκες να γράψεις τους “Πέντε λόγους για να μη τρώς καθημερινά λίστα”* δεν μπορώ να το ξέρω και δεν δίνω ούτε πεντάρα να μάθω (μη το πάρεις τώρα αυτό ανέμπνευστε άνθρωπε και το κάνεις ποστ, πρόλαβε άλλος και το ‘κανε όπερα). 

To θράσος σου όμως να μου το προτείνεις για κεντρικό-και πολύ περισσότερο να δυσανασχετήσεις όταν σου είπα “καν’ το ο,τι θες, κεντρικό δεν μπαίνει που να με φάνε ζωντανό οι λίστες”- ξεπερνά ακόμη και τα δικά σου ανήκουστα όρια. 

Παρ’ το απόφαση –επιτέλους- πως θα διαβάζουν αυτό που θέλουν και όχι αυτό που θέλεις. Το ότι δεν μας πληρώνουν δεν σημαίνει πως θα το κάνουμε καταφύγιο κατά φαντασίαν επαναστατών εδώ μέσα . Ποιος νομίζεις πως είσαι σε τελική ανάλυση ; Ο Ούγκο Τσάβες των βλογς ; Βάστα να σου κόψω το feed στα σχόλια να δεις για πότε σου χάνεται η μαγκιά. 

Κ.Κ.Μοίρη, 

από την πρώτη μέρα σου το είπαμε : δεν ψάχνουμε πρίμα μπαλαρίνα. Τσάμικο χορεύουμε αγόρι μου, όχι τη Λίμνη των Κύκνων. 

Τώρα στρώσου και γράψε εφτακόσες λέξεις για τους “Πέντε καλύτερους τρόπους για να ξαλαφρώνει κανείς χωρίς να κατεβάζει το παντελόνι”. Σάββατο πρωί στο μέιλ μου. Ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις. Εσύ το ‘χεις.  

Μίλτος Ε.

Ο αρχισυντάκτης (σου)

………………………………………………………

Απάντηση : δεν είναι να μαλώνεις με αρχισυντάκτες σήμερα.Το πολύ-πολύ να τους χαρίζεις κανένα τραγουδάκι για να μαλακώσει η σαν γρανίτης ψυχή τους και να περιμένουν ως το απόγευμα του Σαββάτου (μα πέντε ; πέντε ; χάθηκε να πεις τρεις που τους έχω και πρόχειρους ; ).

…………………………………………………………………………………

* η πέτρα του σκανδάλου κοντά σας σε πρώτη προβολή τη Δευτέρα

Είμαι πάρα πολύ απασχολημένος-και προβληματισμένος-γράφοντας ταυτόχρονα τρεις (3) διπλωματικές λίστες (όπως λέμε εργασίες) για το MEN24 University. 

1.      Οι πέντε (5) λόγοι για να μη τρως καθημερινά λίστα (anti-λίστα)     AΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ - ο αρχισυντάκτης

2.      Συμβουλές προς επίδοξους men-γραφιάδες (πατρική λίστα)      √  Ο.Κ.

3.      Προετοιμασία των θερινών διακοπών της G-700, άντε 800…(φτωχή λίστα)  √  Ο.Κ.

Fun & Play(list) με τα όλα του δηλαδή. 

Μέχρις ότου μπουν σε σειρά οι σκέψεις και οι λέξεις μου, δεν υπάρχουν περιθώρια για παράλληλη σχέση με το βλόγιν. Αυτά τα κάνουν μόνον οι πολύ παθιασμένοι, που τους τρέχει η τεστοστερόνη απ’τα μπατζάκια. 

Eάν –όμως- ο επιβλέπων καθηγητής (βλ.αρχισυντάκτης) μου επιστρέψει τις λίστες ως ανεπαρκείς επιστημονικά, θα έχουμε υλικό εδώ μέσα για ένα μήνα. 

See yu later και μην ξεχνιόμαστε

Θα μπορούσε να είναι τα σπιτάκια που φτιάχναμε με άσους μπαστούνια και τρία καρώ (σκεπή η ντάμα σπαθί) πάνω στα τραπέζια από φορμάικα. 

Από τα παιχνίδια μας με την τράπουλα θυμάμαι -μόνο- πως γλιστρούσε η φορμάικα. Aυτή η ρουφιάνα που κατέστρεψε τα υπέροχα βαριά τραπέζια από καρυδιά που κατέληξαν καυσόξυλα (να εκληφθεί ως συμβολισμός-αιχμή για πράγματα και καταστάσεις). 

Σήμερα δεν είναι παρά ένα απλό τραγουδάκι αγάπης (“silly love songs” τα βάφτισαν οι Άγγλοι, μια ζωή ενοχικοί) των Radiohead . Κολλητικό όσο η ασιατική γρίππη , φωτεινό όσο ένα ημιυπόγειο (να ξέρεις πως υπάρχει φως έξω αλλά να μη μπορείς να το χορτάσεις), τρυφερό όσο ένα παλιοκαιρισμένο γυαλόχαρτο , εύπεπτο όπως ένα σιρόπι για το βήχα. Μια μελανιά που δεν θέλεις ,όμως, να φύγει από πάνω σου γιατί είναι εκεί για να θυμίζει κάτι. 

Προτιμώ να κρατήσω το τραγούδι. Λέω να βγάλω μ’ αυτό όλο το καλοκαίρι. Αυτός ο Yorke είναι μεγάλη λέρα τελικά…πολύ μεγάλη… 

………………………………………………………………

μην ξεχνάτε αυτό, είπαμε

Χτες αποπειράθηκα να γράψω το πρώτο υπαίθριο (μπαλκονάτο) ποστ του 2008.

Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή των όσων (νομίζω πως) συνέβησαν.

………………………………………………………………………………………………………….

Dear diary ,

παρά τις καλές προθέσεις μου, δεν μπόρεσα να διαβάσω όλα τα mails.Δάκρυσα στο δεύτερο, έβρεξα άσχημα το shift στο τρίτο και εγκατέλειψα την προσπάθεια στο τέταρτο. Το πρώτο έλεγε Your sausage is set to grow αλλά δεν το άνοιξα. Με τέτοια στροφή στη χορτοφαγία σήμερα, ποιος ο λόγος να χρεώνεις τσάμπα πιστωτικές ; 

Σταμάτησα για πέντε λεπτά, μπήκα μέσα και ξάπλωσα στον καναπέ. Μέσα στα μάτια μου έκανε βόλτα η μισή Σαχάρα. Η άλλη μισή με περίμενε να ξαναβγώ στο μπαλκόνι. Η ύπουλη καργιόλα. 

Πρέπει να αποκοιμήθηκα γιατί ενώ ξάπλωσα μόνο με το σώβρακο, ξύπνησα σκεπασμένος με μια κουβέρτα. Υπάρχουν και πονόψυχες κουβέρτες σήμερα (γιατί αν περιμένεις συμπόνια από άλλον στο σπίτι….) 

Bγήκα στο μπαλκόνι ξανά αφού ξέπλυνα την τελευταία (νόμιζα) άμμο από τα μάτια μου.Δεν είχα κλείσει το notebook για οικονομία χρόνου, μεγάλο πράμα η εμπειρία σε έναν βλόγερ.Πήγα κατευθείαν στο βλογ και βρήκα εννιά σχόλια. Απάντησα στα δύο και επέστρεψα στον καναπέ σχεδόν τυφλός. Όσην αυταπάρνηση και να έδειχνα, δεν θα μπορούσα καν να διαβάσω το τρίτο. Ούτε λόγος για απάντηση. 

Μετά από μισή ώρα ξαναβγήκα δειλά δειλά. Απάντησα στο τρίτο σχόλιο. Όσο πληκτρολογούσα, η νεαρά από το απέναντι μπαλκόνι με κοιτούσε με διακριτικόν οίκτο. Φώναξε και τον άντρα της να μοιραστούν το θέαμα ενός παλαβού που χτυπούσε λέξεις με ένα χαρτομάντιλο στουπωμένο σε κάθε ρουθούνι, μάτια πιο υγρά κι από της Μάρθας Βούρτση κι αγχωμένες αναπνοές από το στόμα. Θα υπέθεσαν, φαντάζομαι, τα χειρότερα. Τα χειρότερα δεν τα ‘χα(ν) δει ακόμη και έτρεξα στον καναπέ. 

Προσπάθησα να πάρω μια βαθιά ανάσα αλλά ούτε προκαταβολή αέρα  μπήκε. Την άνοιξή της μέσα…. 

Δεν ήθελα να αφήσω τα γειτόνια να περιμένουν πολύ και επέστρεψα σε ένα τέταρτο στο μπαλκόνι. Ήταν πράγματι απέναντι αλλά όχι μόνοι. Φώναξαν κι άλλο ένα ζευγάρι από τον πρώτο όροφο που δεν είχε καλή ορατότητα. Νομίζω πως κρατούσαν κι από ένα φραπέ στο χέρι.O ένας είχε ανάψει και τσιγάρο.Τους αγνόησα και με μιαν ανάσα διάβασα και απάντησα στο τέταρτο σχόλιο, πράξη ανάλογου ηρωισμού με του Δαβίδ απέναντι στον σαπιοκοιλιά τον Γολιάθ. Έτρεξα γρήγορα μέσα , αν συνέχιζα με τέτοιο ρυθμό θα τέλειωνα πριν τα μεσάνυχτα, εξαιρετική επίδοση για την κατάστασή μου. 

Αποφάσισα να ντοπαριστώ. Αυτός ο αγώνας δεν έβγαινε χωρίς ουσίες. Κατέβασα δυό κουταλιές της σούπας ψευδοεφεδρίνη με καρβινοξαμίνη και ξάπλωσα να χαλαρώσω. 

Πρέπει να αποκοιμήθηκα γιατί ενώ ήμουν σκεπασμένος με την κουβέρτα, ξύπνησα ξεσκέπαστος. Τελικά δεν υπάρχουν πονόψυχα θηλυκά. 

Ξανά έξω.Οι απέναντι πρέπει να γιόρταζαν κάποια γενέθλια γιατί οι τέσσερις είχαν γίνει εννιά, όλοι ακουμπισμένοι στα κάγκελα, φάτσα-κάρτα απέναντί μου.Μόλις πάτησα το πόδι μου στο μπαλκόνι , νομίζω πως άκουσα έναν μακρόσυρτο ψίθυρο και μερικά πνιχτά γελάκια. Δεν έδωσα σημασία. Φταρνίστηκα δεκατρείς απανωτές φορές στα μούτρα τους για να τους κόψω το βήχα και χωρίς να βλέπω που πατώ, τι διαβάζω και τι γράφω (σύνηθες, έτσι κι αλλιώς), απάντησα σε τρία σχόλια μονοκοπανιά. Η ντόπα είχε αρχίσει να επιδρά γιατί σαν να άκουσα το ένατο σχόλιο να μου λέει “κι εγώ ρε μάστορα στο πηγάδι κατούρησα ;” αλλά δεν έδωσα σημασία.Ένιωθα σαν τον Τίμοθυ Λήρυ των βλόγερς, ήθελα να πληκτρολογώ πίσω από την πλάτη, όπως ο σχωρεμένος ο Hendrix. Ωραίο σναπ κατέβασα, αν δοκίμαζα μια δόση ακόμη θα μπορούσα να γράψω ίσα με δέκα ποστ με τυφλό σύστημα (= δεν έχω ιδέα για το θέμα αλλά γράφω τρεις χιλιάδες λέξεις απνευστί).

Ξαναμπήκα μέσα και γέμισα ένα σφηνάκι από το ίδιο. Πήγα για ψυχεδελικό κατούρημα, η ψευδοεφεδρίνη είχε αρχίσει να επιδρά.Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπο, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, αηδίασα αλλά σκέφτηκα και το ορφανό ένατο σχόλιο που περίμενε, ο πόνος πόνος αλλά το καθήκον καθήκον. Στη διαδρομή για το μπαλκόνι έκανα μια στάση στον καναπέ. 

Πρέπει να αποκοιμήθηκα γιατί ενώ ξάπλωσα μόνος, ξύπνησα με το γεμάτο σφηνάκι στο χέρι. Αν σε πληγώνουν τα θηλυκά, μια παρηγοριά μόνον υπάρχει. 

Βγήκα στο μπαλκόνι κρατώντας το σφηνάκι.Οι απέναντι ήταν ακόμη πιό πολλοί τώρα. Θα γιόρταζαν διπλά γενέθλια, φαίνεται.Μερικοί χειροκρότησαν δειλά με το που με είδαν να ξεπροβάλλω.Σήκωσα το σφηνάκι νεύοντας “εις υγείαν, μαλάκες”. Αμέσως χειροκρότησαν κι άλλοι.Νομίζω πως άκουσα πολλά γέλια.Δεν έδωσα σημασία.Έστρωσα κώλο, βρήκα το ένατο σχόλιο και του  ‘δωσα να καταλάβει. Είδα πως εν τω μεταξύ είχαν έρθει άλλα έξη. Δεν έδωσα σημασία, δεν ίδρωσε το αυτί μου. Κατέβασα το σφηνάκι με το Rondec και πήγα μέσα για άλλο ένα. Στη διαδρομή το ξανασκέφτηκα και είπα  “δε γαμιέται, μια ζωή την έχουμε , θ’ ανοίξω μπουκάλι”.  

Χλίδα…..….αν είσαι αλλεργικός βλόγερ, να είσαι……

………………………………………………………………………………………………….

Παρακαλώ σας μην ξεχνάτε αυτό!

Λεπτομέρειες εδώ.

Σας περιμένουν.

Καθισμένοι σαν συνεσταλμένα αρπακτικά πάνω από μια πιατέλα με nachos που μόλις ξεφουρνίστηκαν (ίσα που κρατήθηκα να μη κάνω βουτιά μέσα στο cheddar) κι άλλη μια με not-so-chilli-beans (έχουμε κι ευαίσθητα θηλυκά στην παρέα), συνεχίσαμε τη συζήτηση του καναπέ η οποία κάποια στιγμή έφτασε να περιστρέφεται γύρω από όσα διαβάσαμε, είδαμε κι ακούσαμε τη βδομάδα που πέρασε. 

Το “του καναπέ” ετέθη χωροταξικά και ουδόλως υποτιμητικά καθώς είναι γνωστό πως το 50% από τις σοβαρότερες κουβέντες ever εκτυλίχθηκαν πάνω, τριγύρω ή –ακόμη και-πίσω από καναπέδες, μπράτσων συμπεριλαμβανομένων. 

Το θέμα ήταν αν υπάρχει όντως ελιτισμός (και ως εκ τούτου ρατσισμός) γύρω από την λεγόμενη –ή και υπαρκτή, όχι “κατά δήλωσιν” ή “κατ’επιταγήν” όμως- “υψηλή εστίαση” , ότι κι αν αυτός ο grande όρος συνεπάγεται. 

Ο προβληματισμός μας είχε να κάνει με την ραγδαία ( εδώ και μια δεκαετία, ήταν άραγε τυχαία η χρονική συνύπαρξη με το χρηματιστηριακό κλέος ; ) επαγγελματική απενοχοποίηση της ευζωίας που έχει-με τη σειρά της- να κάνει μεταξύ άλλων και με την προσφορά υπηρεσιών στα κλασάτα εστιατόρια (δικός μου ο –διόλου ειρωνικός- χαρακτηρισμός, άλλωστε το class είναι τόσο υπεράνω καλουπώματος, έκαστος μπορεί να θεωρεί ως δείγμα class ακόμη και την κατοχή ενός γερμανικού σεντάν της σειράς αγορασμένου με 72 δόσεις) σε συνδυασμό με το σμάρι όσων δικαίως ή μη δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη επί παντός θέματος που άπτεται της ηδονής του γαστήρος και να πληρώνονται γι αυτό, ως –γνώστες. Βάλτε μπροστά τη λέξη που λείπει και έχετε έναν ειδικό. Ή πολλούς ειδικούς, στην Ελλάδα ζούμε. 

Αν υποθέσουμε πως υπάρχουν δυό στρατόπεδα, των οπαδών και των απέναντι, η άμυνα και των δύο είναι διάτρητη στα εκατέρωθεν επιχειρήματα. Από τη μια παρατάσσονται οι επενδύσεις, το μεράκι , το καλό γούστο, οι γνώσεις, η μαθητεία δίπλα στους καλύτερους , τα χρόνια σκληρής δουλειάς , η έρευνα , τα ξενύχτια , η αναζήτηση του αυστηρά πρώτης τάξης υλικού, το άγχος της καθημερινής επιβεβαίωσης , μια ολόκληρη βιομηχανία μπρος και πίσω από ένα – φαινομενικά τίποτε άλλο παρά- πιάτο. Που ίσως χρειάστηκε χρόνια σκυλίσιας επιμονής και αφοσίωσης, ως και έναν ιδιότυπο ασκητισμό σε κάποιες περιπτώσεις, για να βγει μπροστά σου.Κι από την άλλη ο σκεπτικισμός για το αν και κατά πόσον όλα αυτά στις σημερινές οικονομικές και διατροφικές συνθήκες –και πολύ περισσότερο σ’αυτές που μελανά διαγράφονται ως εξαιρετικά πιθανές τα επόμενα χρόνια- αποτελούν ή όχι μια πρόκληση, τόσο για την αφθονία όσο και για την (λογική ή όχι, δεν έχει σημασία από ένα point blank και μετά) κοστολόγηση που λίγοι μπορούν να πληρώσουν και ελάχιστοι να απολαύσουν κατανοώντας παράλληλα στην εντέλεια τις επί μέρους παραμέτρους του κόστους αυτού. Σκέψεις και  ενστάσεις όχι εξ ανάγκης από ιδεολογική αντίθεση στον ελιτισμό της μειοψηφίας αλλά από καθαρά πρακτική σκοπιά : μήπως η – θεμιτή- αναζήτηση της ευζωίας μας (πρέπει να) έχει κάποια όρια πριν διασταυρωθεί με την ανέχεια των άλλων ; 

Μπορώ να μεταπηδώ με σχετική ευκολία (και καμία τύψη) από το ένα στο άλλο στρατόπεδο κάνοντας τον συνήγορο-μπαλαντέρ. Κι εδώ κι εκεί βρίσκω ελαφρυντικά στοιχεία ικανά να πείσουν και τον πιο ξινό δικαστή και το πιο προκατειλημμένο σώμα ενόρκων. Άλλες τόσες όμως είναι και οι ενδείξεις – για αποδείξεις μπορούν να μιλήσουν μόνον οι αναμάρτητοι, εγώ δεν ανήκω στο αξιολάτρευτο αυτό τιμ- για να μη μπορεί κανένα λαϊκό δικαστήριο να αποφύγει τον σκόπελο του “λόγω αμφιβολιών”. 

Bάζοντας μια γερή δόση sour cream πάνω από τα tacos, μας πέρασε –ασφαλώς – από το μυαλό πως το ζήτημα που σύραμε ερήμην του από τον καναπέ ως το τραπέζι, είναι πρωτίστως φιλοσοφικό και δευτερευόντως οικονομικό. Ή μάλλον θέμα ηθικής, άρα αδύνατον να επιλυθεί με τις συνοπτικές διαδικασίες που ορίζουν οι αντοχές ενός σαββατόβραδου. Είναι σίγουρο πως θα μας απασχολήσει ξανά και ξανά (καμία πρωτοτυπία) χωρίς όμως να ξεκαθαρίσουμε ποια από τις δυό θεωρίες θα πρέπει να υποταχθεί στην άλλη γιατί είμαστε ενοχικοί με αρχές. 

Kάποια στιγμή γύρω στις 11 συλλάβαμε τους εαυτούς μας να προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε τα μυστικά μιας γουλιάς κρασιού (δεν μπορεί, άλλοι αραδιάζουν τριανταπέντε αρωματικούς χαρακτήρες κι εμείς δεν μπορούμε ούτε έναν να στριμώξουμε στη γωνία) αλλά ως ουδέποτε εντρυφήσαντες στην Τέχνη των 5S καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα που μας βολεύει για να αποφύγουμε τον δημόσιο εξευτελισμό μπροστά σε όσους μας θεωρούν (μετά από σειρά τραγικών παρεξηγήσεων) ως μετρίως γνώστες (να το πάλι ! ) : λέμε πως ο χαρακτήρας της μύτης του κρασιού είναι τόσο πολύπλοκος που τα αρώματα είναι αδύνατον να περιγραφούν. Συνήθως βγαίνουμε με πιο ανίδεους από μας, οπότε πιάνει. 

Όταν τρώμε έξω με διευρυμένη σύσταση παρέας αποφεύγουμε τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις παραγγέλνοντας μπύρες αλλά στο σπίτι που είμαστε εμείς κι εμείς , η απόφασή μας , πριν στρώσουμε κώλο για τα περαιτέρω, ήταν όχι άλλες μπύρες αλλά ένα κόκκινο Αργεντίνικο και ένα πιό κόκκινο Σιτσιλιάνικο, stand by σε περίπτωση που η συνεδρίαση τράβαγε σε μάκρος. Πρακτικά με την επονείδιστη στάση μας αυτή,  να μη τρώμε δηλαδή αβγά μάτια ή πίτσα τέσσερα τυριά (που επαναλαμβάνεται με συγκινητική συνέπεια σχεδόν κάθε Σάββατο) αυτοκαταργηθήκαμε , δεδομένου ότι είχαμε κατ’ αρχήν συμφωνήσει πως αν χρειαστεί να φορέσουμε στολή θα είναι αυτή των αντιρρησιών. Γεγονός που αποδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πως ανέκαθεν οι γκουρμέδες γενίτσαροι ήταν ο πιο σκληρός αντίπαλος που γέννησαν τα σπλάχνα του αντιπάλου. 

Αν και –εδώ που τα λέμε- σιγά το γενίτσαρο , η μάνα μου με μια φέτα ψωμί και έναν κρύο κεφτέ με έστελνε να ματώσω γόνατα στη γειτονιά και όχι με δύο ψητά πράσινα σπαράγγια ραντισμένα με τρουφόλαδο. 

Αυτό όμως είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία , που ίσως μας απασχολήσει εν καιρώ (αν ορθολογικοποιηθεί περισσότερο η τιμή του τρουφόλαδου). 

 Υ.Γ. οι σκέψεις και οι κρίσεις αφορούσαν τα καθ’ ημάς και μόνον. Ποταμοί δακρύων θα κυλούσαν πάνω από τα ζεστά tacos (δεύτερη φουρνιά) αν επιχειρούσαμε να συνδέσουμε τα εγχώρια με τα τεκταινόμενα εκτός Ελλάδος. Αλλά κι αυτό είναι μια εντελώς (μα εντελώς) διαφορετική και πολύ πονεμένη ιστορία.

Γράφεις πεντέξη ποστάκια τη βδομάδα , κάθε βδομάδα , για κοντά δυό χρόνια , πάνω κάτω 400 λέξεις το καθένα , αν έχεις το κουράγιο να τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο σου βγάζουν γύρω στις εκατονείκοσι χιλιάδες λέξεις. 

Και σου ‘ρχεται ο άλλος με τριαντατρείς και σε κάνει να θες να σκίσεις το βλογ στα δύο : 

“Το θέμα είναι αν θα βρεις ή όχι το σωστό χτύπο για να ανοίξει μια πόρτα.

Αν δεν τον βρεις , ποτέ δεν θα μάθεις.

Αν τον βρεις, ποτέ δεν θα ξεχάσεις”. 

John W. Brise , 1883-1917

……………………………………………………………………..

τα λόγια του John , η εικόνα με τα χεράκια μου , κοντά στο σταθμό του St-Lazare (κάθε Κυριακή χειροποίητες εικόνες)

Από δω και στο εξής, κάθε σαββατοκύριακο θα τρώμε –με το ζόρι- art. All kinds και παντοιοτρόπως . Αν θέτε αφήνετε σχόλια, αν δεν θέτε παραμερίζετε για να σχολιάσει ο επόμενος. Δείξτε την σπάνια αγωγή και το απαράμιλλο αισθητικό σας κριτήριο (ως μέλη του συγκεκριμένου club) αποφεύγοντας τους διαξιφισμούς στην είσοδο του βλογ. Για όλους έχει ο  bahçe. Η τέχνη με τη σέσουλα είναι πλέον γεγονός.

Ξεκινάμε. Με bold ο καλλιτέχνης,  με casual γραμματοσειρά ο βλόγερ. 

“Στο ρολόι ήμουν 1 παρά τέταρτο, ντυμένος πολύ σπορ. Eπήρα και ολίγους σπορ, πτύων τας φλουδ, και χαζεύων τα βαπόρ”.  

 Μποστ «Αιγαίον: Αφτό το άγνοστον». Πεζά Κείμενα 1960-1965. Ερμής, 1998. 33. 

Μας πήραν χαμπάρ

…………………………………………………………………………………………………………………

Ωραία εικών : κλικ εντ πλέι ( νο πέι , νο πλέι )

Αυτή την εποχή οι μουσικές το σκάνε τις νύχτες από ανοιχτά παράθυρα 

κάποιες κατορθώνουν και φτάνουν ως το δρόμο αρτιμελείς , μετά από λίγην ώρα κανείς δεν ασχολείται μαζί τους , συνήθως άδικα, τόσος ιδρώτας , τέτοια τόλμη αξίζει να επιβραβεύονται

άλλες τσακίζονται πάνω στα κάγκελα του κάτω ορόφου (σε πολλές, σε πάρα πολλές αξίζει ένας τέτοιος θάνατος, ούτε καν γυρίζω να τις κοιτάξω όσο ψυχορραγούν) 

είναι μερικές που αυτάρεσκα γαντζώνονται στο περβάζι και κάνουν πως δεν το λέει η καρδιά τους να εγκαταλείψουν το σπίτι αλλά κατά βάθος γι αυτό ζουν, να περπατήσουν σαν ντίβες έξω και να τραβήξουν όλα τα αυτιά πάνω τους (τούτες τις πριμαντόνες τις αγαπώ αλλά δεν τις αντέχω, φωνάζουν πολύ ενώ ένας ψίθυρος θα ήταν αρκετός για να μαζευτούμε όλοι μαγεμένοι τριγύρω τους) 

καναδυό βρίσκονται το επόμενο πρωί κολλημένες στο τζάμι, αυτές τις χρωματιστές μυωπικές μουσικές ποτέ δεν μπόρεσα να τις καταλάβω, κάτι θα είχαν ασφαλώς στο μυαλό τους , μάλλον να γίνουν 747 ή-έστω-πεταλούδες αλλά σίγουρα δεν θα ζήλεψαν ποτέ το τέλος μιας μύγας 

πολύ μου αρέσουν εκείνες που φεύγουν, πηγαίνουν στο σωστό ξένο παράθυρο και –σαν πιστά σκυλιά- επιστρέφουν πάλι πίσω για να πάρουν μιαν ανάσα, να δροσιστούν με μια γουλιά μπύρα και να το επαναλάβουν (μου αρέσουν αλλά δεν έχω πιά λόγο και κουράγιο  να τις εκπαιδεύσω, χώρια που δεν θέλω να θεωρηθώ ηθικός αυτουργός της μεθυσμένης πτήσης τους που-υπό προυποθέσεις-μπορεί να οδηγήσει σε οικογενειακά δράματα) 

κάποτε πέτυχα μία που βγήκε από το ένα παράθυρο και αμέσως τρύπωσε στο ακριβώς διπλανό  

υπέθεσα πως θα αγαπούσε μιαν άλλη μουσική που εκείνο το βράδυ κουρασμένη ή απλά αφηρημένη αποφάσισε να μη βγει έξω και σκέφτηκε πως θα ήταν ίσως μια τρυφερή χειρονομία εκ μέρους της να της κάνει παρέα 

αυτές οι μουσικές που σκέφτονται με αλτρουισμό και ανιδιοτέλεια, είναι οι αγαπημένες μου 

πριν με ρωτήσει κανείς, σας βεβαιώνω πως δυστυχώς δεν ζω μέσα από τέτοια παράθυρα και πως οι δικές μου βγαίνουν εξ ανάγκης από τις μπαλκονόπορτες που είναι μόνιμα ανοιχτές από Μάιο ως το Σεπτέμβρη γιατί δεν είναι πρέπον να παίζει κανείς με την σωματική ακεραιότητα μιας μουσικής, καθώς πο-τέ δεν ξέρει ποιά στιγμή και κάτω από ποιες συνθήκες θα την ξαναβρεί μπροστά του

………………………………………………………………..

στον Όνειρο και στο Βυτίο που κασέτα περίμεναν, παράθυρο πήραν