MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Αφορμή έψαχνα και μου την έστρωσε τριζάτη και πάλλευκη η Magica de Spell στο τραπέζι μπροστά μου ρωτώντας αν το χτεσινό εργόχειρο αφορούσε τις γυναίκες ή τα κορίτσια .

Δυό μέρες πριν , το ίδιο πάνω-κάτω έκανε και ο (υποθέτω) getever επισημαίνοντας ορθότατα πως το βλογ θα έπρεπε να μετονομασθεί σε Cosmopolitan ή Vogue και όχι Men 24 με βάση την επαμφοτερίζουσα (αλλά βαραίνουσα προς τα οιστρογόνα) θεματολογία του.

Αυτή όμως δεν είναι εποχή που προσφέρεται για μετονομασίες και έτσι απέρριψα την – στέρεα δομημένη- πρότασή του με συνοπτικότατες διαδικασίες, δεν είναι να τραβιόμαστε σε διεθνείς οργανισμούς προσπαθώντας – ως 24- να κατοχυρώσουμε ονόματα όπως Vague Vogue ή The Northern Cosmopolitan γιατί εντάξει και χρόνο έχουμε και φράγκα για ξόδεμα έχουμε αλλά πόσο νομίζετε θέλει για να μας πιάσει στο στόμα του ο Νομάρχης  ; 

Με έχει ,ασφαλώς, προβληματίσει αρκετά αυτή μου η απόκλιση από τα πολιτικώς ορθά και τα ευλόγως εννοούμενα μιας 100% ανδρικής σελίδας όπως το Men 24.

Παρά τις εξαιρετικά ευγενείς – και διπλωματικά διατυπωμένες, ομολογώ- παραινέσεις του αρχισυντάκτη μου να του παραδώσω θέματα όπως  “ Χίλιες και μια στάσεις” ( και μάλιστα πληρώνοντας μόνο για τις τριάντα, είπαμε να πατήσει πάνω στην ανάγκη μας αλλά όχι να γίνουμε κι αρκουδοτόμαρα) , “ To γλυκό πουλί της νιότης” (δεν έχω ακόμη καταλάβει τι ακριβώς πουλί περίμενε από μένα να περιγράψω που δεν το περιέγραψε ο Γουίλιαμς ή η Ξαβιέρα Χολάντερ) , “ To άσχημο παπάκι “ ( θέμα παγίδα , είναι γνωστό ακόμη και στους τυφλούς πως όλα τα παπάκια σήμερα μπορούν να γίνουν όμορφα - σχετικό είναι αυτό-με τη βοήθεια των λέιζερ)  και “ Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά” ( στην οποία συμβαίνουν τα μύρια όσα μόλις τελειώνει η συγκομιδή του βαμβακιού, σιγά μην είχε η Λάρισα την πρωτιά στις γκαρσονιέρες)  , αρνήθηκα να ενδώσω. Με τεράστια οικονομική θυσία. 

Προτίμησα να πλατσουρίζω στο βλογ μου πιτσιλώντας μόνον όσους κολυμπάνε δίπλα μου (και δεν ξέρουν πόσο χαίρομαι γι αυτό) παρά να βουτάω από δεκάμετρο βατήρα κάνοντας λούτσα όλη την κερκίδα που- σε τελική ανάλυση- δεν πλήρωσε εισιτήριο για να δει την δική μου ανατριχιαστική πτώση αλλά απλά περίμενε να δει συγχρονικό μπούτι, στήθος, κώλο και αντ’ αυτών είδαν ένα μαντράχαλο να παριστάνει  τον Λουγκάνις του web (ιδού και η απαραίτητη gay friendly πινελιά, έντοκη κατάθεση στο λογαριασμό της πολιτικής ορθότητας που διατηρώ με νύχια και με δόντια). 

Ιt’s not about women only, it’s not about girls only, it’s not about men only either…. 

Είναι για όλα εκείνα που μου σήκωσαν έστω και κατά ένα χιλιοστό την τρίχα τη συγκεκριμένη μέρα που πήραν το δρόμο τους για το πληκτρολόγιο.Όποια κι αν είναι αυτά, γκρι, μαύρα, ροζ ή εμπριμέ. 

Δεν φταίω εγώ αν την άνοιξη έχω μια δερματική υπερευαισθησία στα οιστρογόνα των αληθινών γυναικών. Ας περιμένουν τα κορίτσια….

………………………………………………..

χτες έβαλα τη λάθος Bellucci , σήμερα εξιλεώνομαι για να κόψουμε κανένα παραπάνω εισιτήριο (δύσκολο πράγμα να γράφεις σε Men only, ο αθέμιτος  ανταγωνισμός τσακίζει κόκκαλα)

Βράδυ Σαββάτου , επίλογος μιας πολύ μακρόσυρτης εβδομάδας (η Κυριακή δεν πιάνεται, είναι η νεκρή ζώνη ανάμεσα σ’αυτήν που τέλειωσε και σ’ εκείνη που έρχεται), φιλοξενούμενος σε γνώριμο κουδούνι. 

Aνάμεσά μας παρεμβάλλονται δυό πιάτα bavette με σολωμό και άνηθο, σπαράγγια από το γειτονικό κάμπο και όχι αυτά που μάζεψε ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν, ολοζώντανα φύλλα από σπανάκι με ψημένο πορτοκάλι, ροδοκοκκινισμένα μανιτάρια και – αν δεν με απατά η αδύνατη γευστική μνήμη μου- ένα τραγανό έξω και να-σου-τρέχουν-όλα-τα-σάλια από μέσα ανθότυρο, μύδια αχνιστά με τζίντζερ , κόλιανδρο και μιαν ανάσα chilli , ένα τριποικιλιακό λευκό από την – επίσης γειτονική- Χιλή και αντί καφέ (τι καφέ να χαρείς στις εντεκάμιση τη νύχτα ;  είναι πολύ μακρινές οι εποχές που ξενυχτάγαμε για ένα 5ρι) ακόμη ένα λευκό από τη μακρινή Κορινθία.

Πρακτικά τίποτε δεν μπορεί να παρεμβληθεί ανάμεσά μας, ακόμη κι αν καθόμασταν πίσω από τεράστιες μαρμίτες σε ένα σαραντάμετρο μοναστηριακό τραπέζι, όχι εδώ που μας χωρίζουν δεν μας χωρίζουν δυό σειρές πιάτα και ενενήντα εκατοστά μάρμαρο στρωμένα με κολαριστό λινό. 

Μιλάμε για τα δράματα των ανυποψίαστων βλόγερς στην Καβάλα, για την ανίατη ελληνοπάθεια του να πιστεύεις στη μία και μοναδική αλήθεια (σου) , την Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου και τα όσα ακολουθήσουν το Μακεδονικό (εδώ που ‘μαστε έχουν ζουμί οι παρενέργειες) , τις λεπτεπίλεπτες διαφορές ανάμεσα στο παραδουνάβειο ψυχικό και σωματικό σεξ ( μιαν άλλη φορά αυτά) , την βιομηχανία του ουγγρικού πορνό και πόση σιλικόνη κρύβει εντός της, το πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει σήμερα για τα καλομαθημένα αυτιά μας και το ελάχιστο του χρόνου μας ένα τοσοδούλικο σιντάκι με Weather Report και Return to Forever (έχει) , αν ο Κρόνεμπεργκ του Dead Ringers και του Eastern Promises είναι το ίδιο πρόσωπο, πόσο εξαιρετικός ηθοποιός είναι ο Armin Mueller-Stahl , αν η κινηματογράφηση στο νυχτερινό Λονδίνο ήταν αντάξια ενός Oliver Twist  - όχι του Πολάνσκι αλλά του Ντέιβιντ Λυν (ποιος θυμάται τον Άλεκ Γκίνες ; )- , πώς θα υποδεχθούν οι Αμερικανοί τον Μίκαελ Χάνεκε και τα φρέσκα Funny Games U.S. του , εμείς αποφασίσαμε – τρώγοντας τα δυο τελευταία μύδια- πως μόνον η ορίτζιναλ έκδοση μας αφορά όπως κι ο μακαρίτης ο Ulrich Mühe που πρόλαβε και τέλειωσε τις Ζωές των Άλλων και μαζί κι εμάς , αν ο Βενιζέλος είναι ειλικρινώς στραπατσαρισμένος ή αν απλά βαρέθηκε την ηλιθιότητα των μετρίων, αν ο Τσίπρας έχει προδιαγραφές καθαρόαιμου ή αν δεν είναι παρά ένα Φιατάκι βαμμένο testa rossa (τι ιερόσυλη σκέψη Θεέ μου εξαιτίας ενός Τσίπρα) , την ώρα που προσγειώθηκε μπροστά μας ο ψητός χαλβάς με το πορτοκάλι και την κανέλλα - και μου ‘ρθαν στο νου ρετσίνες, τα παιδιά απο την Πάτρα, τζάκετ, ο 815, η Γλυκερία και το ΚΕΒΟΠ αλλά τα έδιωξα γρήγορα πριν διεκδικήσουν μερίδιο από τον χαλβά- ξεκαθάρισα πως το Bella Martha είναι εφτά κλάσεις πάνω από το ριμέικ του αλλά η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς εξακολουθεί να παραμένει ένα από τα φετίχ-απωθημένα μου κι ας είναι Ιρλανδή και όχι ουγγαρέζικο άλογο, κοντεύαμε να καταπιούμε ακόμη και το αλουμινόχαρτο όταν κάναμε μια τελευταία πρόποση εις υγείαν των στρατευμένων βλόγερς με την ευχή να αποστρατευθούν και να βρουν το δρόμο τους, είτε στην Καβάλα βρίσκονται είτε στην Ιεράπετρα (όχι, υπεραστικούς βλόγερς δεν βάλαμε στο στόμα μας , όσα τρώγαμε επί δυόμιση ώρες ήταν ήδη αρκετά). Εγώ αυτό που ήθελα το βρήκα και καθόμουν απέναντί του και τώρα πια δεν μας χώριζαν παρά δυό άδεια πιάτα, δυό άδεια ποτήρια και δυό χαρτοπετσέτες με δάκρυα από τα γέλια.Πολλά γέλια. Η γνάθος μου πονούσε, να κι ένας γλυκός πόνος -σκέφτηκα-, σπάνιος αλλά τόσο ευπρόσδεκτος. 

Για να μου κοπεί το γέλιο μαχαίρι φεύγοντας μου ‘δωσε το καθιερωμένο δωροδάνειο, τον “Δρόμο” του Κόρμακ ΜακΚάρθυ που το ρούφηξα μονοκοπανιά (253 σελίδες) το πρωί της Κυριακής μετά από έναν περίεργον ύπνο αφού είχε αλλάξει ήδη η ώρα αλλά όχι και η βαθιά ριζωμένη μου εμμονή πως οι Κυριακές είναι οι πιο άχρηστες μέρες που υπήρξαν ποτέ από καταβολής κόσμου (έστω κι αν σήμερα παίζει ο Κωνσταντίνος Βήτα 230 χιλιόμετρα μακριά μου, αυτά μου φαίνονται σαν 230 έτη φωτός ), εφόσον ακολουθούνται πάντα από μια σιχαμερή Δευτέρα αλλά ευτυχώς υπάρχουν πάντα αυτά τα Σάββατα κι αυτοί οι φίλοι και το καλό ουγγρικό σινεμά ελαφριά – έως καθόλου- ντυμένο….. 

………………………………………………………………………….. 

ποζάρει για τα ματάκια σας και μόνο η Niki Belucci , νεανίς εξ Ουγγαρίας , νυν DJ και πρώην δαμαστής σπέρματος, που ποτέ δεν θα παίξει στα ντεκς Giorgos Dalaras & Dulce Pontes όπως κάνει αυτή τη στιγμή το Radio 24, να ‘ναι καλά το κορίτσι….

μετά τις φράουλες είναι εντελώς αδύνατον να συγκεντρωθώ και να γράψω έστω ένα “και” , άλλωστε δεν βρίσκω και το λόγο να το κάνω 

κινούμαι με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των τριών βημάτων ανά δέκα δευτερόλεπτα μεταξύ του διθέσιου και του τριθέσιου (δεν τις παίζω τις πολυθρόνες σήμερα) 

γράψτε εσείς λέξεις  , βάζω τις εικόνες  

ήδη έκανα ρεκόρ, τέσσερα βήματα στα δέκα δευτερόλεπτα…..νομίζω πως πρέπει να βάλω φρένο…αυτές οι φράουλες με εξάντλησαν

- θέλεις να γράψεις για τις φράουλες ;  με ρώτησε

- ούτε λέξη, εγώ τις θυμάμαι που μοιάζαν με φραουλορόζ κλειτορίδες και τώρα είναι σαν μπανάνες που ντρέπονται

- είσαι χυδαίος αγόρι μου

- εγώ ; εσύ είπες “φράουλες”

- γράψε τότε για μυρωδιές που σε άναβαν όταν ήσουν αρτιμελής, τι λες για Chanel No 5 ;

- τρελλή είσαι ; θα δουν νούμερο και θα νομίσουν πως ξανακύλησα στις λίστες

- γράψε για τα φετίχ της άνοιξης λοιπόν

- η άνοιξη δεν έχει φετίχ μετά τα σαράντα καλή μου, μόνον αλλεργίες έχει , βαλτή είσαι να με ξεφτιλίσεις ;

- γράψε ο,τι θες τότε, σταμάτα μόνο να γράφεις για μομφές, δημοψηφίσματα και κομματικές αναπηρίες , αυτά δεν είναι θέματα που ενδιαφέρουν το κοινό σου, σε λίγο θα αναγκαστείς να σε σχολιάζεις με ψευδώνυμο για να μη βλέπεις “μηδέν σχόλια”, τα νούμερά σου πέφτουν , μετρημένες οι ώρες σου

- δεν έχω κοινό καρδιά μου, είκοσι αναγνώστες έχω στο βλογ που φροντίζω και τους στέλνω κάρτες Χριστούγεννα και Πάσχα και ένα κουτί καργιόκες στα γενέθλιά τους , ένας καλός άνθρωπος βολεύεται με δυο-τρεις λυκουρίνους,  αν κάνω πως τους ξεχνάω κάηκα , μετά πρέπει να ειδοποιήσω τη μάνα μου να με διαβάζει και δεν είμαι σίγουρος πως θα το αντέξει αυτό το ξαφνικό

- κάνε ο,τι θες με τη μάνα σου μαμάκια , εμένα μην ανακατεύεις μόνο

- είσαι χυδαία και πρόστυχη και σιχαμένη κορίτσι μου

- εγώ ; εσύ είπες “βλογ”

- …………………………

- στρώσου τώρα…κοίτα τες… περιμένουν καινούριο ποστ κι αυτή τους η ησυχία πολύ με τρομάζει  

Δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό λοιπόν… 

…και – βάσει δημοκρατίας- θα βαραίνει το ίδιο το δικό μου ναι ή το δικό μου όχι  με του υπάλληλου της ΔΕΚΟ , του καθηγητή ή του δάσκαλου με τις δεκάξη άντε είκοσι ώρες εργασίας τη βδομάδα , του εφοριακού , του τελωνειακού , του μεγαλοστέλεχους , του μαύρου υποτραπέζιου δημόσιου εισπράκτορα, του εργοδότη των χιλίων υπαλλήλων ή αυτού των δέκα , του βιοτέχνη που ετοιμάζεται να την κάνει για βορειότερα , του απόστρατου ταξίαρχου , του συνδικαλιστή ανθυπαστυνόμου , του κούριερ μπόυ , της πωλήτριας στα Zara στα Μara και στο κακό συναπάντημα των κιρσών και της φλεβίτιδας , του δημοσιογράφου των πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ και του δημοσιογράφου των εξακοσίων (σκέτων) , της πενηντάχρονης που ήδη μετρά δέκα χρόνια στη σύνταξη και της πενηντάχρονης που θέλει άλλα δέκα για να βγει στον αφρό , του τμηματάρχη άλφα στο Δήμο Κωλοπετινίτσας , του σκληρά χειμαζόμενου διευθυντή της πολεοδομίας στο μεγάλο μου χωριό , του μόνιμου τιτλούχου ανεργίας του ΟΑΕΔ , του με βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα εργατοπατέρα , του μεγαλοαγρότη βαμβακά ή αυτού που με δυόμιση στρέμματα παλεύει να μη πεθάνει στα χρέη , του συνταξιούχου πατέρα του έθνους ή του επαγγελματία πολιτευτή , του ισόβιου (εκλεγμένου βεβαίως) δήμαρχου και του εντεταλμένου νομάρχη και πάει λέγοντας μέχρι να βαρεθώ εγώ να γράφω κι εσείς να διαβάζετε. 

Ίσα που κρατιέμαι να μην απαντήσω με μια all time classic έκφραση του βλογ αυτού : “πλάκα μας κάνεις Αλαβάνε, έτσι ; “ (το είπα, δεν άντεξα). 

Kαι σε ποιο ακριβώς δίλημμα θα κληθούμε να απαντήσουμε στο δημοψήφισμα ετούτο ; 

“συμφωνείτε με τα μέτρα της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό; “

“θέλετε να βγαίνετε στη σύνταξη πριν ή μετά την εμμηνόπαυση;”

“θέλετε συντάξεις ή θα τις χαρίσετε στους απογόνους σας , αν προλάβετε και σπείρετε τέτοιους ; “

“συμφωνείτε με το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ κράτους, ιδιωτών και εργαζομένων ; όποτε θέλουμε σας παίρνουμε, όποτε γουστάρουν σας αφήνουν”. 

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εσκεμμένα (κάνει πως) αγνοεί ότι υπάρχουν φορές που τα όχι και τα ναι δεν έχουν την ίδια βαρύτητα ή – για να ακριβολογώ- έχουν την βαρύτητα αυτού που τα ξεστομίζει όταν καθένας μιας κάστας (κλειστής ή μισάνοιχτης)  θεωρεί εαυτόν βαρύτερον ή σκληρότερα εργαζόμενο από τον άλλον. Πού είναι η γαμημένη δημοκρατία της ισονομίας, του δικαιώματος στην απασχόληση και της αξιοπρέπειας ; Θαμμένη κάτω από σκουπίδια, κρυμμένη στο σκοτάδι μετά από διακοπή ρεύματος ή οχυρωμένη πίσω από το “εμείς καλά είμαστε, μην αγγίζετε, μη μας λοξοκοιτάτε , μη μας ματιάζετε και μη περνάτε τα οδοφράγματα που με ιδρώτα, αγώνες και κάθε χρώματος πολιτικά αλισβερίσια κατακτήσαμε” ; Με άλλους το είχαν συμφωνημένο το “look, don’t touch” , όχι μαζί μου.

Εγώ όλες αυτές τις υπογραφές δεν τις βλέπω να ζυγίζουν το ίδιο και τέτοια flexible ισοπεδωτική δημοκρατία μεταξύ εντίμων και εντιμοτάτων (στην οποίαν οι αδέσποτοι είναι προφανώς περιττοί) έπαψε προ πολλού να με συγκινεί γιατί είναι 100% virtual. 

Eίναι εύκολη η επίκληση πως ο ταξικός εχθρός είναι ένας και πως είναι μέγα λάθος η αντιπαλότητα μεταξύ της εργατικής τάξης (στην οποία υποτίθεται ανήκω και εγώ και ο pizza boy και ο προϊστάμενος της εφορίας και η ψιλικατζού της γωνίας και ο υποδιευθυντής της ΔΕΗ και και και και…) και πως στόχος δεν είναι να αμβλυνθούν οι διαφορές μεταξύ προνομιούχων και μη αλλά να γίνουμε όλοι προνομιούχοι πιέζοντας την κυβέρνηση πάνω στον τοίχο που την κολλήσαμε ( τι Μαρξ και μαλακίες ) αλλά με τέτοιο ρεπερτόριο δεν βλέπω να τη βγάζει τη σαιζόν ο crooner Aλέξανδρος και ο backing vocals Αλέξης (μα ούτε ένας τους να μη λέγεται Μπάμπης ή Τάκης ; ). 

Σε πρώτο πρόσωπο τα γράφω όλα , δεν δικαιούμαι να μιλώ εκ μέρους οποιουδήποτε άλλου. 

Δεν είναι εμπάθεια, δεν είναι πικρία, δεν είναι στρεβλή ιδεολογία, δεν είναι αντιπαλότητα, δεν είναι ζήλια , δεν είναι φτηνή εκ του ασφαλούς εξυπνάδα, δεν είναι άρνηση χωρίς θέση (έχω και τέτοιες αλλά σιγά μη τις βγάλω στον ήλιο να ψοφήσουν , άλλωστε ακόμη περιμένω να διαβάσω τις δικές τους με τις οποίες- think tanks τα αγόρια μου- γαλουχούνται και για τις οποίες πληρώνονται από όλους εμάς). 

Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι. 

Οργή είναι που εξακολουθούν να με θεωρούν ανίατα μαλάκα ή de facto δικό τους επειδή απλά δεν είμαι “των άλλων”. Οργή που όταν με πετάξουν έξω από τη δουλειά που – ίσως όντας τυχερός, όχι απαραίτητα ικανότερος άλλων- έχω σήμερα , όλοι αυτοί οι χορηγοί της εργατικής τάξης θα μου έχουν έτοιμο και το σακ βουαγιάζ με μια αλλαξιά καθαρά βρακιά , μη τυχόν και χάσω δευτερόλεπτο πριν με χώσουν στο -πλερωμένο- ταξί που θα με αφήσει έξω απ’ τον παράδεισο (όλη η εργατική τάξη εκεί έχει κάνει κράτηση).

Ένα κάρο λέξεις χρειάστηκα για να το σηκώσω το ποστίδιο δέκα πόντους απ’ το χώμα κι άλλος το σήκωσε από το αεροπλανοφόρο στο θεό με τη μια. Ίσα κι όμοια σου λένε ύστερα….. 

Είναι φτηνό να πεις – ή έστω να υπονοήσεις- πως η πολιτική σχεδιάζεται, αποφασίζεται κι ενδεχομένως ασκείται στα πίσω καθίσματα μιας μαύρης limo, που μυρίζουν δέρμα, άυλο σπέρμα και καύλα για εξουσία.Είναι όμως υγιέστερο να την βρίσκω πεταμένη εκεί πίσω, ιδρωμένη, με σκισμένα καλσόν, με ανοιχτά πουκάμισα (μπορεί και ματωμένα) , ανακατωμένα μαλλιά και υγρά μάτια παρά πίσω από κλειδαμπαρωμένες πόρτες, στραβοδεμένες γραβάτες και υπουργικά μασαζοκαλσόν με business ημιτάκουνο, πάντα ερήμην μας γιατί εμείς “δεν ξέρουμε”.Όχι πως έχω και καμιά πρεμούρα να δώ τι γίνεται μέσα στο μασαζοκαλσόν δηλαδή. 

Μπορεί να ‘χω δίκιο , μπορεί να τους αδικώ τους ανέραστους , τι να σας πω….δεν ξέρω.

Αν όμως αντέχει το στομάχι σας , το ψάχνουμε στο google.

Αυτό που κρατάω από τη σημερινή μέρα είναι πως η εγχώρια επανάσταση του 1821 ήταν αυτή που- ουσιαστικά- υπονόμευσε το κύρος και την δύναμη της Ιερής Συμμαχίας του Μέττερνιχ. Οι μείζονος και ελάσσονος κατηγορίας επαναστάσεις μέσα στα ευρωπαϊκά σύνορα που ακολούθησαν χρονικά , μέχρι το 1834 , απλά ολοκλήρωσαν μια προδιαγεγραμμένη πορεία κατάρρευσης του πιο καταπιεστικού , απολυταρχικού και ανελεύθερου ευρωπαϊκού θεσμού την περίοδο εκείνη.

Το history repeating , ως συνήθως, αποδείχθηκε ανθεκτικότερο του χρόνου και από κλώνους του αυστριακού καγκελάριου και του οργάνου του (σ.σ. να ερμηνευθεί με την δέουσα διασταλτικότητα) είμαστε χορτασμένοι ως και σήμερα αλλά βαριέμαι να γράφω για συνάφειες, συμβολισμούς και πανηγυρικούς της ημέρας καθώς εκ του ασφαλούς θα παρεκτραπώ ως μη officially certified πανηγυρτζής. 

Κρατάω – όμως- κι αυτό.  

Ποιος είπε άλλωστε πως η Ιστορία είναι μονοδιάστατη και οτι όλα τα κομμάτια της αλυσσίδας βγήκαν απ’ το ίδιο καλούπι ; 

Τώρα με συγχωρείτε αλλά θα σας αφήσω , πρέπει να βγάλω το εγώ μου για παρέλαση. 

 ……………………………………………………………………………………………………….

* μπαμπά, τι έγινε στις 25 Μαρτίου ;

Δεν σκόπευα να το βαρύνω δευτεριάτικα αλλά πριν λίγο διάβασα κάτι που μου σήκωσε την τρίχα και κατέστρεψε την δημιουργική ενατένιση οροφής από καναπέ, extreme sport στo οποίo εξασκούμαι επί σαράντα λεπτά δυό με τρεις φορές κάθε εβδομάδα (δεν συνιστώ υπερβολική άθληση, ελλοχεύουν κίνδυνοι τραυματισμού των βλεφάρων). 

Ένας ονόματι Jeremy Taylor έγραψε πως “είμαστε νεκροί για το χθες και αγέννητοι για το αύριο” και νομίζει πως έπιασε το σήμερα από τ’ αρχίδια τα testacles (μιαν εμπεριστατωμένη μελέτη περί του αντικειμένου θα βρείτε εδώ)

Tέτοια φληναφήματα, νόθα του seize the day δεν με πτοούν πλέον αλλά εξακολουθούν να αναστατώνουν το μέσα μου. 

Δεκάρα δεν δίνω τι σκέφτεται το χτες για μένα, το ζήτημα είναι πόσα του χρωστάω εγώ. Αν δεχθεί πως οι οφειλές μου παραγράφονται δεν θα νιώσω ξαναγεννημένος αλλά όσο να ‘ναι μιαν ανάσα θα την πάρω αφού μηδενίζει το ταξίμετρο. 

Ομοίως και για το αύριο. Σύμφωνοι, αγνοώ τι μου ξημερώνει αλλά νεοσύλλεκτος δεν είμαι, τόσα χρόνια με έπηξε στην εκπαίδευση, στο καψώνι και στο περίμενε. Ίδρωσα, έκανα αιμόπτυση, έπαιξα, λίγα κέρδισα, λίγα έχασα, περπάτησα σε χαλιά αλλά και λάσπες και τώρα που είναι η ώρα να χτυπήσει το ρολόι δώδεκα, θα μου πάρουν και τον κούκο και το βόδι ; 

Nα είμαστε εξηγημένοι : αυτόν τον Taylor δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει. Καλά θα κάνει από δω και στο εξής να ασχολείται μόνο με το δικό του σήμερα, το δικό του χτες, το δικό του αύριο. Εγώ μπορώ, αν θέλω, να είμαι νεκρός και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο. Λογαριασμό σε άγνωστους δεν θα δώσω. 

Με φωνάζουν. Πάω ξανά στον καναπέ, έχω πτήση σήμερα…

Hrundi V. Bakshi is my hero !

(αυτές οι Κυριακές αρχίζουν να με εκνευρίζουν)

Tο λιγότερο που της χρώσταγα ήταν αυτό το ποστ, τελευταίος, καταϊδρωμένος αλλά ευθυτενής ψυχικά καθώς ουδέποτε ξέχασα το χρέος μου. 

Το Σαμποτάζ ήταν ο,τι ερωτικότερο είχα ακούσει μετά το Χαμόγελο της Τζοκόντας (έτσι είμαι εγώ, βρίσκω ερωτισμό και στα καμένα στον πάτο της χύτρας και του ταψιού κι όχι μόνο στο αβγολέμονο ή στην μπεσαμέλ). 

Mια που το ‘φερε ο λόγος, οι διασκευές της στα Χατζιδακικά (το ’62 του Μάνου Χατζιδάκι) ήταν μακράν τα καλύτερα cover songs – πάω για προφίσιενσυ- που θα μπορούσε να ευχηθεί ο διασκευασθείς. 

Επιστροφή στο Σαμποτάζ : εκείνη η Πτήση 201 από Βουδαπέστη ακόμη με κρατάει με μιαν ανατριχίλα ναααα (με το συμπάθιο) στις Αναχωρήσεις και το Κοπερτί ήταν ο ορισμός της φθοράς, του “μεγάλωσα και σε έχασα ρε γαμώτο μου”. Ένα εκατομμύριο λέξεις να γράψω, ούτε σταγόνα από την πικράδα του θα μπορέσω να σας μεταγγίσω. 

200 μπλε φωτάκια κι ένα πορτοκαλί, αυτά ήθελα να έχω πάνω μου στο Ηρώδειο αν δεν φοβόμουν πως θα με περάσουν για χριστουγεννιάτικο δένδρο εν μέσω κατακαλόκαιρου. 

Κύριε Ν.Γ.Ξυδάκη με φτιάξατε…εικοσιοκτώ Ιουλίου είπαμε , έ ;….