Δεν πολυκατάλαβα πώς κοντεύουμε να καταλήξουμε στο διόλου ενθαρρυντικό συμπέρασμα πως μέσα σε κάθε βλογ κρύβεται κι ένας αδικημένος σουπερσυγγραφέας , ένας εν δυνάμει εκβιαστής, ένας παραγνωρισμένος λόγιος ή κάποιος καλοεκπαιδευμένος λασπολόγος. Yποθέτω πως είναι “η παράκρουση της εβδομάδας” και όχι μόνιμη ψύχωση , καθώς μου φαίνεται νεκρικά χλωμό να κυκλοφορούν ανάμεσά μας τόσοι –δυνητικά- αμειβόμενοι ( υλικά ή ηθικά) hitmen.
Για να μη κρυβόμαστε πίσω από τα wordpress, yooblog, blogger και πάει λέγοντας , κάθε βλογ που σέβεται τον εαυτό του και την αδιευκρίνιστη ιδιότητά του, εκπέμπει τόσα μπεκερέλ λόγου & επιχειρημάτων όσα ούτε το Τσερνόμπιλ πρόλαβε να αφήσει ελεύθερα.
Μα αυτό είναι water under the bridge. Στην χώρα αυτή, η έλλειψη μέτρου και η παλίρροια απόψεων είναι το μέγα πρόβλημα, εκτός κι αν συνυπολογίσει κανείς και την έλλειψη πρόθυμων και διαθέσιμων θηλυκών της κλάσης 92-62-92 ή όμορών της.
Ενοχλούμαι από την υπεραπλούστευση και ευκολία της σκέψης όταν διαβάζω ή όταν ακούω τη γενίκευση περί βλόγιν, πως όλα κολυμπάνε στην ίδια χύτρα , θαρρείς και όλες οι πουτάνες απανταχού της γης βγήκαν από το ίδιο καλούπι.
Ξέρω μερικές (ανεξαρτήτως φύλου) που όχι μόνο δεν ψυχαναγκάζονται μα το διασκεδάζουν κιόλας. Γιατί δηλαδή να μην έχουν κι αυτές δικαίωμα στον σωματικό ή εγκεφαλικό οργασμό ; Τι σόι ρατσισμός είναι αυτός ; Μόνο pay & play ; Νo fun ;
Νομίζω πως κανείς δεν ξεκινά να χτίσει ένα βλογ για να στεγάσει μέσα του δια βίου τις σκέψεις του ή τα απωθημένα του. Εδώ ακόμη και ο Νικολάι Γκόγκολ αφού έγραψε όσα έγραψε για τον Τρελό, βαρέθηκε να του κρατάει ημερολόγιο εσαεί και έπεσε σε νευρική κρίση. Ποιος αφελής θα ζήλευε σήμερα την τύχη του ;
Κι από τη στιγμή που κανείς δεν επενδύει μακροπρόθεσμα σε κάτι εξ ορισμού εφήμερο, η συνάντηση με τη δόξα ή τα χρήματα (ή και – γιατί όχι ; - με το 92-62-92) δεν μπορεί παρά να είναι είτε αποτέλεσμα απύθμενης τύχης, είτε ικανότητας (γραφής ή διαχείρισης δημόσιων σχέσεων στο χώρο), ή σκέτο ,καθαρό κι ανόθευτο, σωστό timing.
Όσοι λίγοι, ελάχιστοι, βρισκόταν στο σωστό χώρο όταν ψιχάλιζε cash or glory –ας μη γελιόμαστε, ποτέ δεν έβρεξε- αγιάστηκαν. Οι υπόλοιποι μείναν στεγνοί, με το αιώνιο ερώτημα “τι παραπάνω έχει αυτός ο καργιόλης από μένα; “.
Συνήθως τίποτε.
Ενίοτε μερικά ευρώ.
Ίσως και μουράτη υπογραφή.
Άντε και τριάντα χειροκροτητές παραπάνω.
Όλα δοτά, εφήμερα, τονωτικά του “εγώ”. Ως εκεί όμως.
Επαγγελματίας βλόγερ στην Ελλάδα δεν γίνεσαι, που να χτυπιέσαι σαν τον Καψαμπέλη ή το Θέμο όταν τους αμφισβητούν την αγνότητα και ανιδιοτέλεια των προθέσεών τους (ή σαν το Μάκη, reverse model είναι κι αυτός).
Και - σε τελική ανάλυση- ένα ψωροδάσος όλο κι όλο είναι το ρημάδι το web, “Σκοτεινό Χωριό” ένα πράμα.Πόσοι Ρομπέν των Δασών μπορούν να χωρέσουν μέσα του; Mανιτάρια ή σαλιγκάρια είναι για να στριμώχνονται όλοι στο βλογοsherwood διεκδικώντας το δέντρο τους;
Ήθελα από καιρό να βρω λίγο χρόνο να γράψω δυό λέξεις για το μοντέλο του εκδιδόμενου βλόγερ και σήμερα –με τόσες λέξεις και λεφτά να κατρακυλάνε τριγύρω- μου δόθηκε η αφορμή.
Δεν βρίσκω κατ’ ανάγκη κάτι κακό στην παραγωγική αυτή διαδικασία. Ούτε πιστεύω πως η part time ιδιότητα του βλόγερ πρέπει να σκοτώσει τον Χέμινγουέι, την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Τσακ Πάλανιουκ, τον Μασκοφόρο Εκδικητή Lone Ranger ή τον Αρτέμη Μάτσα που καθένας –ίσως-πιστεύει πως φιλοξενεί εντός του.Απλά, χωρίς την παραμικρή υστεροβουλία (η ικανότητά μου περιορίζεται στο να γεμίζω μία σελίδα με πεντακόσιες λέξεις κάθε μέρα πλην αργιών και εθνικών επετείων), κάθε φορά που ακούω το “απόψε εκδιδόμαστε ή πληρωνόμαστε” , σκέφτομαι πως πάλι όταν ψιχάλιζε εγώ έκανα ελεύθερο κάμπινγκ καταμεσής της Σαχάρας.
Εδώ αραδιάζω δέκα μούτζες απανωτές στην εκτός τόπου και χρόνου έμπνευσή μου αυτή και σας αφήνω , πάω στην ταράτσα με την ωραία θέα για χιαστί ενδοσκόπηση.
Με τέτοιες αδιέξοδες σκέψεις μεροκάματο δεν βγαίνει.
…………………………………………..
Yπάρχουν και κάποιοι κακεντρεχείς ευφάνταστοι που ισχυρίζονται πως κάτι πήρε το αυτί τους για βλογς που εκβιάζουν επί χρήμασι και σοδομίζουν τη δεοντολογία (κάποια απ’ όλες τις δεοντολογίες, εν πάσει περιπτώσει). Αρνούμαι να συζητήσω τέτοια κατάπτυστα σενάρια που-εκτός των άλλων- ανατρέπουν τη συλλογιστική του πολιτικά ορθότατου ποστ μου το οποίο θα παραμείνει επίκαιρο ακόμη κι όταν το τελευταίο Μbit του Κ.Κ.Μοίρη ©® αναληφθεί με δόξες και τιμές (ειδικά αυτές) στην κόλαση των βλογς.
O παράδεισος μπορεί – αδίκως- να τον περιμένει.
Ή να “με” ;
Μπερδεύτηκα πάλι γαμώτη μου, πρέπει να βρω τρόπο να διαχειριστώ καλύτερα αυτή την επώνυμη ανωνυμία..
….…………………………………………..
* ένα παλιό ποστάκι που ήθελε να δει λίγο ήλιο σήμερα
Feed