MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Tι Kαλουτάκια , Pointer & Andrew Sisters , Αδερφές Μπροντέ και Sisters of Mercy….

Τα Μαγγιράκια είναι η πρέζα του βορά….(πρώτο πράμα)

Αν δεν τις ψηφίσω για δήμαρχο (2 σε 1) να μη με λένε Κ.Κ.Μοίρη.

……………………………………………………………………………

από το πρωί διαβάζω κι ακούω αυτό , ούτε διπλωματική εργασία να ‘τανε ……μετά λέω κι εγώ πως ανεβάζω ποστ….πφφφφ…

Αυτό το ποστ ξεκίνησα έξη φορές να το γράφω και το έσβησα εφτά. Από συνήθεια την έβδομη. Δεν προλάβαινα να χτυπήσω πάνω από τρεις λέξεις κάθε φορά και δεν θυμόμουν τι είχα ξεκινήσει να γράψω. Ούτε και τώρα θυμάμαι. 

Ο ήλιος έξω είναι εκμαυλιστικός. Η λέξη είναι πολύ φλωροεστέτ αλλά αφού έτσι μοιάζει ο ήλιος δεν θα χολοσκάσω να εφεύρω άλλη κι ούτε σκοπεύω να πέσω τόσο χαμηλά χρησιμοποιώντας νοικιασμένες ή μεταχειρισμένες.  

Σήμερα για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες τόλμησα να βγω να περπατήσω χωρίς τα μυωπικά μου γυαλιά. Χάρηκα πολύ που δεν συναντήθηκα με κανέναν γνωστό στο δρόμο, εφτά-οκτώ που με χαιρέτησαν απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο θα ήταν αλαφροΐσκιωτοι ή θα με πέρασαν για κάποιο συγγενή τους. Όλη η πόλη είναι γεμάτη με συγγενείς εκ σπέρματος, ο ένας το δανείζει στον άλλον και κοιτάζονται με νόημα όταν διασταυρώνονται. Αν δεν φοράς γυαλιά δεν διασταυρώνεσαι με κανέναν και σου μένει και το σπέρμα ακέραιο. 

Ανακάλυψα πως δεν μου αρέσει πια να κάθομαι για καφέ σε ένα τραπέζι δίπλα σε αγνώστους. Είναι σαν να πηγαίνεις σε μνημόσυνο του χαμένου σου χρόνου. Μόνο που εδώ δεν σου βγάζουν ελίτσες στο πιατάκι αλλά μπισκοτάκι κανέλας. Ευτυχώς θυμήθηκα πως δεν πίνω πια καφέ και ανακουφίστηκα γιατί οι σοκολατένιες ελίτσες με ανατριχιάζουν. Το ίδιο και τα μνημόσυνα. 

Κοντεύουν οι επίσημες απόκριες – ανεπίσημα η πόλη τις γιορτάζει χωρίς διακοπή τριακοσιεςεξηνταπέντε μέρες το χρόνο- και ήδη ξεκίνησα να οργανώνω τρόπους διαφυγής από τον ψυχαναγκασμό του περνάω καλά με PigBag , Village People , βαμμένη μούρη και κομφετί ακόμη και μέσα στην ουρήθρα. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς φτάνει ως εκεί αυτό το χρωματιστό χαρτομάνι. Ίσως θα έπρεπε να συμβουλευτώ τον ουρολόγο μου, όταν αποκτήσω έναν καταδικό μου. 

Όταν σταματώ στο κόκκινο, σκέφτομαι πως δεν πάει πολύς καιρός που είχα την περιέργεια να μάθω τι ακούει ο καθένας κλεισμένος μέσα στο μεταλλικό προφυλακτικό του. Το χειμώνα. Το καλοκαίρι δεν υπάρχει καμιά περιέργεια, μια γλίτσα από άσχημο θόρυβο ξεχύνεται μέσα από τις λαμαρίνες και πνίγει όσους βρει στο δρόμο της. Θα μου ήταν εξαιρετικά ευχάριστο να ευνουχίσω έναν από αυτούς που κοιτά με λάγνο βλέμμα τριγύρω μη τυχόν και του ξεφύγει κανένα “μουνί” που δεν τσίμπησε το δόλωμα του -σε κρίση- Μακρόπουλου. 

Την άλλη φορά θα πάρω το ποδήλατο και θα ανηφορίσω στο βουνό. Αποκλείεται να θυμώσω και με τα κατσίκια. Που γεμίζουν τους χωματόδρομους με τις βρωμομπίλιες τους και το χνώτο τους που ζένει…..άει σικτίρ σε τελική ανάλυση… 

…………………………………………………. 

Την κουκούλα δεν τη βγάζω μέχρι να μπλαβιάσω