Μετά το προχτεσινό Utah-μακρυνάρι που – αν και προσπάθησα να το σνομπάρω – με ανατρίχιασε αρκούντως (όσο σκεφτόμουν το τι θα μπορούσε να μας περιμένει στη γειτονιά μας και δεν το θέτω μεταφορικά αλλά κυριολεκτώ) και το χτεσινό μακελειό στο εγχώριο Κατίν, συνειδητοποιώ ξανά πως ο κόσμος του βλογ είναι χωρισμένος σε δυό άτυπα στρατόπεδα : το ορμονικό και το ημιευνουχισμένο. Dead zone δεν υπάρχει στο ενδιάμεσο , εκτός κι αν πιάσω στο βρώμικο στόμα μου τα – σχώρα με Θεέ μου- μονοθεματικά ή εξειδικευμένα. Ή τα πολύ σοβαρά, με τα οποία είμαι σε διάσταση.
Μην ξύσω πάλι πληγές , βγάζουμε τις λερωμένες βλογάζες (= βλογ + γάζες) μιαν άλλη φορά γιατί δεν έχω διάθεση να υποδυθώ την Φλόρενς Νάιτινγκέιλ σήμερα. Ούτε κι αύριο.
Μικρή διακοπή προγράμματος, αναγκαία για σέρβις-ανεφοδιασμό , και ξανά κοντά σας. Ούτε ο Φιντέλ άντεξε να μιλάει και να γράφει ασταμάτητα τόσες ώρες…
Feed