my own private Katyne
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία βαριά πολιτικοποιημένα, πολιτικά ορθότατα
Παραπεταμένο σε μια γωνιά του – κρύου- γραφείου βρήκα το άρθρο για τη σφαγή στο δάσος του Κατίν (όσοι δεν έτυχε να ακούσετε ο,τιδήποτε, κάντε στον εαυτό σας τη χάρη να το e-πιχειρήσετε εδώ).
Συγγένειες εκλεκτικές όρεξη να ‘χετε να βρίσκετε. Κι από στερεότυπα , ειδικά στην ταινία του Βάιντα, να φάει κι ο Δανίκας. Οι καλοί , οι κακοί , οι πατριώτες , οι εγκληματίες. Η ουσία όμως της καταγγελίας του υπέργηρου Πολωνού κινηματογραφιστή δεν αποδυναμώνεται, εδώ δεν πρόκειται για άλλο ένα μακρινό Apocalypto αλλά για ένα κυνικά θαμμένο ψέμα στην αυλή μας. Αν δεν είσαι συνδρομητής στη Φωνή του Περισσού ή μέλος του Σας, οφείλεις να σκύψεις το κεφάλι σκεπτόμενος πως είτε τηρούνται είτε όχι οι αναλογίες (κατ’ εμέ αδιάφορο) , τα μεγέθη Αδόλφου και Ιωσήφ Τζουγκασβίλι ήταν της ίδιας –αρνητικής- δυναμικής.
Μη ξύσω πάλι πληγές , βγάζουμε τις λερωμένες γάζες της Ιστορίας μιαν άλλη φορά.
Άλλο είναι που με πλήγωσε βαθιά.
Το να διαβάζω πως τόσο οι Ρώσοι στο Κατίν (που φύλαξαν μια σφαίρα για κάθε λαμπρό κεφάλι της ελίτ των νέων Πoλωνών , στρατιωτικών,γιατρών, δικηγόρων, καθηγητών) όσο και οι Γερμανοί – με την φυσική εξόντωση του συνόλου του ακαδημαϊκού δυναμικού του Πανεπιστήμιου της Βαρσοβίας – έναν στόχο είχαν : να βεβαιωθούν πως το κράτος θα ορφάνευε από αυτούς που θα διαμόρφωναν τα μελλοντικά πρότυπα της χώρας , αυτό που – πολύ πεζά – θα αποκαλούσε κάποιος ξύλινος σήμερα “ιδεολογικούς καθοδηγητές”.
Kι εδώ , στα γκρίζα καθ’ ημάς , το μέγεθος και η ποιότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων καθορίζουν την εικόνα του πολιτισμού και της πολιτικής είναι τέτοιο που ούτε ένα ωμό αυγό, μια φτηνή πάστα , ένα παραγινωμένο ζουμερό λαχανικό καταδέχεται κανείς να θυσιάσει για να προσγειωθεί όχι στα λαμπρά κεφάλια αλλά στους καλοντυμένους και καθωσπρέπει στιβαρούς ή κυρτωμένους ώμους τους.
Ο,τι κι αν διαβάσω, η Ελλάδα βρίσκει τον τρόπο να με πληγώνει. Με μια γροθιά στο στομάχι και μια απογοήτευση καρφωμένη στο πίσω μέρος του κρανίου μου.
Το δικό μας Κατίν δεν θα έχει “μόνο” 20.000 θύματα. Μέσα στους λάκκους μας, θα μας μετρήσουν-κάποτε- κοντά δέκα εκατομμύρια φυτά. Θύματα και θεατές μαζί.
Κι ακόμη πιο κρίμα, ποτέ κανείς θύτης δεν πρόκειται να βρεθεί για να τιμωρηθεί πραγματικά και παραδειγματικά γι αυτό το μαζικό και διαρκές έγκλημα.
(to be continued)
……………………………………………………………………..
Feed