Η σιωπή ενός σπιτιού είναι εφιαλτική τη νύχτα που όλα είναι φανατικά μονόχρωμα.
Ειδικά σήμερα που ο μόνος αξιοπρεπής θόρυβος έρχεται από το κρύο έξω.
Ραδιόφωνο δεν ακούγεται τέτοια ώρα, οι άλλοι κοιμούνται και τα ακουστικά θα με κάνουν να τρομάξω περισσότερο, ακούγοντας φωνές και ξάγρυπνες νότες τόσο κοντά στο μυαλό μου.
Πληκτρολογώ ψιθυριστά, μακάρι να μπορούσα να γράφω με τα μάτια.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να καπνίσω αλλά δεν βρίσκω το λόγο να ακουστεί έστω και η ανάσα της κάφτρας.
Μετά θυμάμαι πως δεν καπνίζω εδώ και χρόνια και πως δεν είμαι πια σίγουρος αν μια τόση δα κάφτρα μπορεί να ανασαίνει.
Ούτε κι αν η κάφτρα γράφεται με φ ή με υ θυμάμαι αλλά δεν είναι ώρα αυτή για να βασανίζομαι με περιττές σκέψεις. Οι οποίες – συν τοις άλλοις- κάνουν θόρυβο και μου χαλάνε τον ειρμό του ποστ.
Που και που , περασμένες δυόμιση , τα φώτα ενός αυτοκίνητου κάτω στο δρόμο και μετά ξανά σκοτάδι.
Μετά από λίγο κάποιος που έτρεχε φωνάζοντας κάτι που το κατάπιε ο αέρας.
Ποιος ήταν , τι φώναζε, πού πήγαινε κι από πού ερχόταν ούτε που μ’ ενδιαφέρει. Χάλασε το σκοτεινό μου σενάριο κι αυτό ήταν μεγάλη αγένεια.
Πριν δέκα λεπτά χτύπησε το τηλέφωνο των πάνω ή των κάτω , δύσκολο να ξεχωρίσω τη χωροταξία ενός ήχου που δεν ανήκει σε αυτό το σπίτι.
Δεν άκουσα πόρτα να ανοίγει, ούτε κι ασανσέρ να ανεβαίνει. Αυτό ήταν- υποθέτω-καλό , δεν είναι φρόνιμο να αφήνεις ένα σπίτι μόνο του τέτοιο βράδυ.
Δεν μου αρέσουν οι νύχτες.
Φοβάμαι πως θα πεθάνω μέσα τους και δεν θα με βρει κανείς με τόσο σκοτάδι. Κι αν – για να με βρουν- ανάψουν φως στις τρεις τα ξημερώματα , όλοι οι γείτονες θα καταλάβουν πως κάτι περίεργο συμβαίνει στο σπίτι μας και δεν θέλω να δίνουμε δικαιώματα στους γείτονες να μας πιάνουν στο αχόρταγο στόμα τους στα καλά του καθουμένου.
Προσπαθώ να καταλάβω αν το εκνευριστικό βουητό που ακούγεται έρχεται από το ψυγείο ή από μέσα μου αλλά όσο κι αν κρατάω την ανάσα μου για να μην υπάρχουν παρεμβολές , δεν καταλήγω σε ετυμηγορία.
Ίσως χρειαστεί να βγάλω το ψυγείο από την πρίζα αύριο για να βεβαιωθώ πως είμαι σίγουρα ζωντανός.
Feed