MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Η για ανεξήγητο λόγο παρατεινόμενη απεργία των σεναριογράφων, στερεί από τα πολύπαθα ματάκια σας τα δυό μπολμπάστερς του δίσεκτου χειμώνα : 

Ten Scary Movies  (στο τέλος θα το βγάλω σε πειρατικό ποστ , σιγά μη περιμένω πότε θα φιλοτιμηθούν οι μεγάλες αίθουσες “24”) 

To σωσίβιο (δεν είναι ένα, δέκα είναι αλλά το μυστήριο πάει περίπατο αν γράψεις “τα σωσίβια” ) 

Κάντε λίγην υπομονή ακόμη και- κυρίως- μη μιλάτε δυνατά γιατί αφαιρούμαι . 

Συμπληρώνω τις ατάκες που λείπουν και ποιος τους χέζει τους ακριβοπληρωμένους  scriptwriters μετά…..

Μονολογώ. Χωρίς –κατ’ ανάγκη- αποδέκτες. Ή μάλλον χωρίς κάρτα επιβίβασης.  

Xρειάζομαι λίγα miles & bonus ακόμη ώστε να μάθω δυό-τρία SOS θέματα για το διαγώνισμα “Οι ζωές των άλλων” αλλά ανακάλυψα πως αυτά τα μίλια δεν συμπληρώνονται ποτέ, όσες πύλες αναχώρησης κι αν διαβείς. Σέρνω τα βήματά μου ή τρέχω να προλάβω χωρίς ν’ακούω ούτε την καρδιά μου να χτυπά ή να διαμαρτύρεται. Δεν ακούω τίποτε από τη στιγμή που αντικρίζω τις οθόνες με τις τόσο γνώριμες λέξεις Departures / Arrivals / Flight Connections. Με τα αεροδρόμια είχα κλείσει ως ηχητικός ταξιδιώτης ήδη από το Music for Airports του Brian Eno και προτίμησα τις σιωπές τους. Μόνον ο ήχος από χιλιάδες κινητά τριγύρω μου διαπερνάει αυτή τη σιωπή. Όλα τα άλλα είναι βουβά. 

Πάνω σ’αυτόν τον ατέλειωτο διάδρομο που σε πάει από τις Αφίξεις στις Αναχωρήσεις, είτε κυλάει είτε όχι, πέρασα πολλά χρόνια, μέρες, νύχτες, μόνος, διπλός, τριπλός (όταν συχνά διχαζόμουν ανάμεσα σ’αυτό που είμαι και σ’αυτό που ποτέ δεν θα γινόμουν). Όλα τα είδα, ανάμεσα σε πρωινά χλωμά φώτα και μεταμεσονύκτιους προβολείς, σε άνευρους καφέδες και αγχωμένα duty free, σε ανακοινώσεις καθυστερήσεων, λαθρεπιβάτης σε στεγνά φιλιά αποχωρισμού, σε πεινασμένες αγκαλιές καλωσορίσματος,  σε κλήσεις αναπάντητες και καθυστερημένα μηνύματα την ώρα που άφηνα την άτρακτο. 

Xιλιάδες πέρασαν από δίπλα μου, εκατοντάδες εναλλάχτηκαν στη διπλανή μου θέση, μέτρησα ώρες ατέλειωτες βλέποντας βαλίτσες με μυστικές ζωές άλλων να τριγυρίζουν στον ιμάντα χωρίς να μου δίνουν σημασία. Πιστέψτε με, η τεράστια επιτυχία του DVD αυτής της παράστασης –που ακόμη συνεχίζεται μέσα κι έξω από terminals- είναι επειδή πρωταγωνιστώ εγώ ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες άλλους κομπάρσους και είμαι ένας από τους δεκάδες χιλιάδες ανώνυμους στο DVD κάποιου άλλου.To δεύτερο δεν θα μου δώσει Όσκαρ αλλά μου γαληνεύει την ψυχή : δεν είμαι μόνος. Είμαι απλά ένας άλλος. 

Και η συμβουλή των παλιών που λέει “travel light, enjoy flight”, λίγη σημασία έχει για μένα. Γιατί με τα χρόνια έμαθα πως και με μισό σακίδιο στην πλάτη, αν η νοσταλγία για να γυρίσεις (εκεί που πάς ή εκεί από όπου έφυγες;) είναι βαρύτερη από την ταραχή και τα repeat μιας ζωής στα check in κάθε λογής, τότε λαιφστάιλ , design και ερωτισμός (που υποτίθεται εκπέμπουν τα αεροδρόμια) πάνε περίπατο. Είτε στον κυλιόμενο διάδρομο είσαι, είτε όχι. Είτε αρχή είναι οι Αναχωρήσεις, είτε οι Αφίξεις.