Καμιά σημασία δεν έχουν τα 30 και τα 50% στα σώβρακα , τα πουκάμισα και τις γραβάτες όταν στα πραγματικά δύσκολα οι εκπτώσεις χτυπάνε ταβάνι – και μένουν καρφωμένες εκεί-.
Ο πειρασμός για να απλώσω λίστα είναι μεγάλος αλλά ορκίστηκα να αντισταθώ.Είναι μερικά πράγματα που ούτε σε καλούπια, ούτε σε σειρά μπαίνουν, τα βγάζεις από μέσα σου όπως στάζουν από τα δάχτυλά σου. Οι αφορμές ολόγυρά σου, καθημερινά, σε κάθε βήμα σου.
Εκπτώσεις στην επικοινωνία : προκλητικές.
Ομολογώ : το έκανα και το ξέρω. Ακόμη με βασανίζει , μέχρι την επόμενη φορά που θα το ξανακάνω. Η προσφορά είναι τόσο προκλητική που δύσκολα της αντιστέκεσαι. Τώρα πια οι ευχές περνάνε μέσα από ψηφιακά κυκλώματα, γραμματοσειρές και sms προσφοράς , στα δέκα τα πέντε δώρο.Aκόμη κι αυτό το φριχτό “τα λέμε” που επαναλαμβάνεις κάθε φορά ως επίλογο στα εξήντα δευτερόλεπτα της ευχετήριας επικοινωνίας, πόσο τρυφερό φαντάζει μπρος στο “you’ve got mail” ή στο “incoming message”. Χίλιες φορές καλύτερη η παλιομοδίτικη ευχετήρια κάρτα παρά ένα παγερό sms ή ένα – πάλι έχασα το τηλέφωνό σου γαμώτο- e-mail.Οι χωρισμοί το ίδιο, αντί να βλέπεις τα μάτια της είναι προτιμότερο να αντικρίζεις τη φωτεινή οθόνη, τα πλήκτρα δεν πρόκειται να σε γρατζουνίσουν την ώρα που θα γυρνάς την πλάτη έστω κι αν γράψεις “τελειώσαμε” με σκληρότητα που θα ζήλευε κι ο Βλάντ Τσέπες. Αυτός τουλάχιστον κοιτούσε τα θύματά του όταν τα παλούκωνε, δεν τους τρύπαγε τη σπλήνα μέσω Wind ή Vodafone.
Εκπτώσεις στους τρόπους : ντρέπομαι να σας γράψω το νούμερο, παχύσαρκα διψήφιο.
Ποιος στ’ αλήθεια δίνει ένα dime σήμερα για να διαβάσει ο,τιδήποτε o Zαμπούνης θα σκότωνε – αν του επέτρεπε η ανατροφή του- για να το κάνει δικό του ; Εγώ όχι αλλά το θέμα είναι άλλού.Οι τρόποι , αλοίμονο , δεν ταυτίζονται με την λαιφσταιλίτικη λογική των γυαλιστερών έντυπων. Οι τρόποι βιώνονται, μπαίνουν στο πετσί σου, ζεις ,μεγαλώνεις, ωριμάζεις μαζί τους. Δεν αγοράζονται, δεν νοικιάζονται, δεν βγαίνουν σε προσφορά. Δεν είναι αυτό που συνήθισε κανείς να ορίζει ως “καθωσπρεπισμό” αλλά μάλλον αυτό που σε κάνει να μπορείς να κοιτάς τον άλλον στα μάτια έχοντας ξεκαθαρίσει μέσα σου πως οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις σαν τον σημαντικότερο άνθρωπο επί γης. Πάντα ελλείψει ενικού, που καλό είναι να μένει στις κερκίδες, στα κωλάδικα και στα φυλλάδια της γραμματικής. Ποτέ μονόπλευρα, όμως. Δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος για να γυρίσω και τα δυό μάγουλα.Την επόμενη φορά που θα ακούσεις “δεν σου κάνει αυτό το νούμερο” ή “πήγαινε στο άλλο ταμείο που είναι ανοιχτό” , μπορείς να διαγράψεις αυτόν που το ξεστόμισε από τη λίστα των “σημαντικότερων επί γής ανθρώπων” και να πράξεις ευθέως ανάλογα. Σε μερικά πράγματα όπως τα μάτια και τα δόντια, η Βίβλος είχε , όσο να πεις, ένα δίκιο.
Εκπτώσεις στην ηθική : flexible όσο αντέχει το αφεντικό, που είναι extra large (και) σήμερα
Τι γυρεύει συζήτηση περί ηθικής μέσα σε web page για άντρες ; Έλα ντε. Τέτοιες λέξεις- προστατευόμενα είδη τείνοντα προς εξαφάνιση- δεν χωράνε σε κείμενα με μετρημένες λέξεις που πρέπει να διαβαστούν μονορούφι μαζί με τον white chocolate mocha στη σκιά της TFT. Ας περιοριστούμε λοιπόν σε καταγραφή ευφυολογημάτων, σεξιστικών σχολίων , μετεφηβικών υπονοούμενων και παραπολιτικών λεξοπάζλ που δεν χαλάνε την κρέμα στο φλυτζάνι και τη μαγιά της καθημερινής αφ’ υψηλού θεώρησης του παιχνιδιού , θαρρείς και δεν είμαστε μέσα στο γήπεδο αλλά από την πίσω πλευρά της οθόνης. Εμείς δεν ήμασταν που αγοράσαμε το Πρώτο Θέμα για να δούμε μια δευτεράντζα φλουταρισμένη τσόντα, μισή ντουζίνα φωτογραφίες της πλάκας που υπό άλλες συνθήκες θα μας οδηγούσαν σε αναστροφή στύσης για ένα μήνα ; Κι αν δεν ήμασταν peeping Toms , δεν μας αφορούσε τούτη η γλίτσα που έσταζε δίπλα στα μάτια μας ;
Τα πάντα μας αφορούν. Αν όχι σαν πρωταγωνιστές , τουλάχιστον σαν ρυθμιστές στο box-office. Χωρίς πρόθυμα και πεινασμένα μάτια, οι φαρδιές-πλατιές κλειδαρότρυπες θα ανήκουν μόνο στα σκουριασμένα κλειδιά τους.
Εκπτώσεις στις σχέσεις : the lunatics have taken over the asylum
Είτε φιλίες είναι, είτε έρωτες, είτε πάθη, είτε συνήθειες, όσο υπάρχουν ζωντανές καλό είναι να μη τις βλέπεις σαν κάλπικες δεκάρες. Κάποτε τις επέλεξες , τις φόρεσες , βγήκες μαζί τους έξω , τις έπλυνες , τις σιδέρωσες , τις κρέμασες προσεκτικά για να τις χρησιμοποιήσεις αργότερα.Κι όταν ένα άλλο ρούχο , πιο φρέσκο, πιο ζωντανό , σου έκλεισε το μάτι στη βιτρίνα είπες “με αυτό θα δείχνω άλλος άνθρωπος” και ορκίστηκες με κάθε θυσία να το αποκτήσεις. Μέχρι να βρει κι αυτό μια γωνιά στη ντουλάπα σου, να διηγείται την ιστορία του μαζί με όλα τα άλλα.Τι ανία , δεκάδες ολόιδιες ιστορίες και στη μέση τους εσύ. Ο μόνος άφθαρτος. Τhe real hunter. Τhe lone wolf. Κάποτε ξεδοντιασμένος θα ξανανοίξεις τη ντουλάπα ψάχνοντας το παλιό, στενό, φτηνό κι αγαπημένο σου πουκάμισο αλλά ώσπου να ‘ρθει εκείνη η ώρα σημασία θα έχουν μόνο οι φωτισμένες βιτρίνες και το καινούριο καλοραμμένο κοστούμι που θα το πληρώσεις όσο-όσο. Αυτό δεν βγαίνει ποτέ στις εκπτώσεις. Mα και ποτέ δεν θα είναι πραγματικά κλασσικό.
Είναι κάποιες φορές που, παρασυρμένος να αγοράσεις, ακόμη και το 100% της φτήνιας σου φαίνεται λίγο κι ας ξέρεις πως στο τέλος θα το πληρώσεις χρυσάφι.
Θα κρύωσε ο Caramel Macchiato μετά από 844 λέξεις, απορώ πως φτάσατε να διαβάζετε ως εδώ…..
—————————————————————————————————————————————–
Πρεμιέρα στο Men24 , χτες 31.1.2008
Feed