MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Μπήκε στο νοσοκομείο τις ίδιες μέρες – πάνω κάτω- με τον Χριστόδουλο.

Διάγνωση, αρχικά, κοινή : αδενοκαρκίνωμα στο παχύ έντερο.Στην ψύχρα.

Tελειώσαμε γρήγορα με τα κρύα διαδικαστικά, φορέσαμε στολή και κράνος και περιμέναμε.

Xειρουργείο, νάρκωση, ανάνηψη , σωλήνες , οροί , καθετήρες , πάπιες , αντισηπτικά , στεγνό στόμα, διψάω, δεν κάνει , πονάω, σε νιώθω , ξέρω τι μπορεί να σημαίνει πόνος, καφέδες , χλιαρά νερά , χαμηλωμένα φώτα , ξύπνημα κάθε πέντε λεπτά , είσαι καλά ; , μη σκας για μένα, τον εαυτό σου να κοιτάς , πονάς ; , όχι, κοιμήσου, έχεις ξανά χιλιόμετρα αύριο.

Με 220 χιλιόμετρα καθημερινά, πολλές φορές επί δύο, σε δρόμους που τους είχα χιλιοπερπατήσει αλλά κάθε μέρα μου φαινόταν όλο και πιο αχαρτογράφητοι και έρημοι.Με κρύο-ζέστη καθημερινά, καρότο-μαστίγιο από γιατρούς κι άλλους γιατρούς, μπλε ποδιές, πράσινες ποδιές, άσπρες ποδιές,  περιμένοντας ενδοσκοπήσεις , βιοψίες , αξονικές , αιματολογικές, κι άλλες αιματολογικές , κι άλλες αιματολογικές .

Μαθαίναμε πως τα νέα από το μέτωπο Χριστόδουλου δεν ήταν  ευχάριστα αλλά ερχόταν ενισχύσεις γιατί τα μεγάλα οχυρά πρέπει πάσει θυσία να προστατεύονται. Υπήρξαν στιγμές που ήμουν μικρόψυχος, γιατί αυτός κι όχι εμείς έλεγα , και είχα δίκιο, όπως δίκιο θα ‘χε κάθε άλλος που θα φώναζε γιατί ο δικός σου κι όχι ο δικός μου ;

Όσο κι αν θες να το πάρεις απόφαση να τον πολεμήσεις, ένας καρκίνος είναι κρύο πράγμα. Σήμερα- αν είσαι τυχερός -τον βρίσκεις εκεί σε μια γωνιά (κι όχι ήδη μέσα στα χαρακώματα), σημαδεύεις το κεφάλι του, νομίζεις πως πέφτει κάτω και κάποια στιγμή ανακαλύπτεις πως τη γλίτωσε με μια γρατζουνιά, αντίθετα μ’ εσένα. Και μένεις παγωμένος να τον κοιτάς να σηκώνεται και να σε κοιτά στα μάτια σα να σου λέει “δεν θα σε αφήσω”. Πόσες σφαίρες θα βρεις κουράγιο να ρίξεις πριν εξαντληθείς ; Μια ; Δυό ; Τρεις ; Θα φτάσουν ; Θα φτάσουν ; Δεν θέλω να μάθω.

220 χιλιόμετρα και να σκέφτεσαι αυτά, ούτε πινακίδες να θυμάσαι, ούτε από πού στρίβεις, ούτε από πού προσπερνάς , να φτάνεις και να ετοιμάζεσαι να ξαναφύγεις, ογδοντατρία κιλά σάρκα και αίμα κρεμασμένα πάνω σε μια αρμαθιά κόκκαλα, αυτό ήμουν. Μόνον αυτό.Έπρεπε να δείχνω δυνατός αλλά μέσα μου είχα σαπίσει.

Τα νέα από το μέτωπο Χριστόδουλου δεν ήταν ευχάριστα αλλά άκουγα πως οι ενισχύσεις ήταν ήδη καθ’ οδόν. Ή αυτός καθ’ οδόν για τις ενισχύσεις, το μυαλό μου μπορούσε να επεξεργαστεί μόνο μια σκέψη την ημέρα, τις περιττές τις σκότωνα με το που πρόβαλλαν μπροστά μου χωρίς ίχνος τύψης.

Καθ’ οδόν κι εμείς , και πάνω που είπαμε πως καθάρισαν οι καπνοί τριγύρω μας χαθήκαμε σε μια μεγάλη ατέλειωτη παράκαμψη – μετά είδαμε την πινακίδα που έγραφε “αποφρακτικός ίκτερος”- και επί δυό βδομάδες προσπαθούσαμε να βρούμε διασταύρωση για την επιστροφή. Κάποια στιγμή ήμασταν μια τρίχα κοντά στο να χάσουμε το δρόμο. Και το σηκώτι. Τι σημασία έχει με ποια σειρά ; Έχει καμιά σημασία με ποια σειρά πεθαίνεις σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου ;

Τα νέα από το μέτωπο Χριστόδουλου δεν ήταν ευχάριστα. Κάποιοι μίλαγαν για αιχμαλωσία , άλλοι λέγαν πως ήταν αγνοούμενος (προχτές μάθαμε πως τον βασάνισαν φριχτά πριν τον αφήσουν για πάντα ελεύθερο, έτσι κάνουν οι καρκίνοι , είναι τόσο δημοκρατικοί που δεκάρα δεν δίνουν για το πόσα γαλόνια είναι φορτωμένος ο απέναντί τους). Η αλήθεια είναι πως δεν θέλαμε να μαθαίνουμε και πολλά, η κακή τύχη του -θαρρούσαμε-μας έδειχνε ποια θα ‘ταν και η δική μας κι αυτό έριχνε το ηθικό μας κάθε νύχτα σε ένα δωμάτιο με θέα θάλασσα - κι εμείς- αλλά χωρίς κλιματισμό. Budget Resort για καρκίνους. Τι εδώ, τι στη Florida. Το ίδιο μόνος , τρομαγμένος κι ανυπεράσπιστος νιώθεις είτε σε τρίκλινο, σε δίκλινο ή σουίτα, είτε προσεύχεται για σένα ολόκληρο ποίμνιο ή μια χούφτα άνθρωποι.  

Μετάνιωσα που ήμουν μικρόψυχος ;

Ίσως.

Αλλά είχα χάσει το δρόμο, δεν δικαιολογούμαι, απολογούμαι στις αδυναμίες μου, εφτά μήνες μετά, διακόσιες δέκα ατέλειωτες μέρες και νύχτες με εξετάσεις , εξετάσεις , εξετάσεις μέχρι να βεβαιωθούμε πως η πυξίδα δεν ήταν χαλασμένη και πως πηγαίναμε σωστά.

Ο Χριστόδουλος  έχασε το δρόμο όταν όλοι πιστεύαμε- κι εγώ δεν το κρύβω πως ήλπιζα , για εξιλέωση άραγε ;- πως θα τον ξαναβρεί.

Κι εμείς ;

Εμείς δεν το κουνήσαμε ρούπι από τα δικά μας σχεδόν ξηλωμένα οδοφράγματα γιατί ξέραμε πως δεν πρόκειται να έρθουν ενισχύσεις.

Κάποια μέρα σηκώσαμε κεφάλι και απέναντί μας δεν υπήρχε κανείς.

Προσωρινά ;

Μπορεί ναι, μπορεί όχι.

Ποτέ δεν ξέρεις αν και πότε θα ξανάρθει.

Ως τότε “seize the day !” του είπα (σε απλά ελληνικά).

Kαι στίψε την !

Έχει ζουμί, τόσο που δεν φανταζόσουν ποτέ πριν….

Εδώ άλλοι σκοτώνονται στις Καρολίνες και τα Χαμπσάιρ κι εμείς οι παραπολιτικοί συντάκτες αυτού του βλογ (που θα μείνουμε πιστοί στον Κ.Κ.Μοίρη, ακόμη κι αν φύγει ο άλλος) στην κοσμάρα μας ; 

Ασφαλώς. 

Και εξηγούμαι. 

O νεαρός (μην ακούω πικρόχολα σχόλια) μπορεί και δαγκώνει. Έστω με δανεικές μασέλες.Ούτε τις mature ladies δείχνει να σέβεται, ούτε τις δημοσκοπήσεις, ούτε τις παραδόσεις, μηδέ τα όσια και ιερά.

Το παλεύει συγκινητικά.Ίσως μετά τον Μόργκαν Φρίμαν έρθει κάποια στιγμή η ώρα για τον δεύτερο έγχρωμο πρόεδρο στην ιστορία των Η.Π.Α. Μάλλον όχι αυτή τη φορά , όμως. 

Σε τελική ανάλυση, αναλογίζομαι , το happy end του(ς) δεν μας αφορά. Ειδικά όσους αντιπαθούν τα σεναριακά κλισέ που βρίσκουν γόνιμο έδαφος στο media box office : ο πρώτος έγχρωμος ή η πρώτη γυναίκα ; (σαν τις εγχώριες μπουρδο-λογίες που προβλέπουν “γυναίκα πρωθυπουργό” , θαρρείς και τα ελαττωματικά πολιτικά τζάκια λίγο μας καψάλισαν ως τώρα).

Eμείς της Υποψιασμένης Τέχνης δίνουμε βαρύτητα στους παραγωγούς της ταινίας που δίνουν γραμμή στον σκηνοθέτη. Αλλά οι παραγωγοί είναι συνήθεις ύποπτοι, τόσο συνήθεις που η ταινία πλημμυρίζει ήδη από προβλεψιμότητα.

Αν ο Obama είναι τόσο ριζοσπαστικός και ρηξικέλευθος όσο , κάποτε, το χρώμα του , ή όσο η Καρολάιν Κέννεντυ (που τον βλέπει σαν φτωχό κλώνο του πατέρα της John F.) διατείνεται, θα έβρισκαν τρόπο να τον κρατήσουν για πάντα στο Ιλλινόις.

Φοβάμαι, όμως, πως σε μια κατ’ εξοχήν απολιτίκ χώρα εκείνο που του φέρνει ψήφους και εκλέκτορες ανάμεσα σε τόσους άχρωμους συνυποψήφιους είναι ακριβώς αυτό το off black σε συνδυασμό με το baby face του και τις στρίγγλες ορμόνες της Hillary. 

Αυτά (και πολλά είπα, πάω να διαβάσω –ξανά & ξανά – λίγες λίστες με λάιφστάιλ πολίτικαλ τιπς γιατί αν δεν είσαι spicy thirties μη κουνιέσαι ρούπι την σήμερον).

“Με καινούργιο άλμπουμ στις αποσκευές του, το Dig Lazarus Dig, και με την έμπιστη συντροφιά των Bad Seeds και πάλι, ο Νικ Κέιβ έρχεται για να μάς τραγουδήσει μερικές από τις «δολοφονικές» του μπαλάντες, τα στοιχειωμένα του μπλουζ, το φρενιασμένο του ροκ εν ρολ και να μάς διηγηθεί τις περίεργες ιστορίες των ηρώων του, 6 & 7 Iουνίου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα”. 

Μπλιαχ ! 

Μα τι ανία !

Θα μπορούσε τουλάχιστον να γράψει ο δελτιοτυπάς “στοιχειωμένες μπαλάντες , δολοφονικά μπλουζ, περίεργο ροκ εν ρολ και φρενιασμένοι ήρωες”. 

Και πάλι βαρετό.

Tι θα ‘λεγε για “ φρενιασμένες μπαλάντες , περίεργα μπλουζ , στοιχειωμένο ροκ εν ρολ και μερικοί δολοφονημένοι ήρωες “ ; 

Μπαααα…..

Ίσως ερεθιζόταν περισσότερο με το “ ηρωικές μπαλάντες, φρενιασμένα μπλουζ  και δεν συμμαζεύεται” .

Κολοκύθια με τη ρίγανη.

Aν είχε οίστρο, θα έγραφε “ ο Κέιβ θα σφυρίξει δυό φορές , όποιος πρόλαβε το τραίνο είδε “. 

Βρέξει-χιονίσει, εγώ θα τους τα λέω όλα ρε γαμώτο ; 

“…όταν κάποιοι με χτυπούσαν εκείνος, παρά την ασθένειά του, με προέτρεπε να κρατήσω ψηλά το κεφάλι”. 

Aκόμη και την ώρα των αποχαιρετισμών, μια σπάνια ράτσα ανθρώπων βρίσκει χώρο για μικροπολιτική λαϊκής αγοράς και ώρα για λίπασμα της καρέκλας και πότισμα του “εγώ” . 

Πάνω που λέγαμε πως δεν έχει παρακάτω, ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης και Ευρύτερης Μακεδονίας  αποδεικνύει πως αυτό το βαρέλι χωράει πολλούς πάτους εντός του. 

……………………. 

Φυσάει πάρα πολύ σήμερα, δεν θα κάνω check out …(αν δυναμώσουν κι άλλο οι βοριάδες, τα 2048 θα γίνουν 10Mbps χωρίς έξτρα χρέωση….εγώ και ένα notebook μόνοι μας …..creepy….). 

Το ξενοδοχείο βρίσκεται στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού , σε μια γνώριμη αλλά ελάχιστα ειδυλλιακή τοποθεσία. Στεγάζεται σε ένα μυαλό που αναπαλαιώθηκε το Σάββατο μα εξακολουθεί να δείχνει τα σημάδια της φθοράς του. Όλα είναι διακοσμημένα με ιδιαίτερη φροντίδα ως την τελευταία ασήμαντη λεπτομέρεια, με ιδέες και εμμονές από μιαν άλλη εποχή που το ξενοδοχείο περνούσε μέρες-και νύχτες- δόξας. Τα δωμάτια δεν έχουν πια εφημερίδες αλλά διαθέτουν TV, καλοριφέρ, ψυγείο, δυό -τρία τηλέφωνα, ασύρματο Internet στα 2048, πινακίδα “μην ενοχλείστε” , ένα ραδιόφωνο που δεν μιλάει, φιλόξενο πάπλωμα, μια παραπλανητική ένδειξη στο κουδούνι της εξώπορτας, σεσουάρ χωρίς ζεστό αέρα, άδειο χρηματοκιβώτιο, καλλυντικά μπάνιου (επειδή ζουν μόνα τους στο μπάνιο για δυό-και βάλε- χρόνια) , στενό μπουρνούζι , ξεχειλωμένες παντόφλες , κοκκινιστό με ρύζι , ζεστό καφέ.  

Και έναν καθρέφτη στο μπάνιο που είναι πολύ μεγάλο καθίκι…. 

———————————————————————————————- 

(όσοι πιστεύετε πως σας αξίζει κάτι καλύτερο τις Κυριακές , δοκιμάστε να κάνετε κράτηση σ’ αυτό)

………..the night of the living dead

Καληνύχτα κορίτσια.

Καληνύχτα αγόρια.

Μετά τα θολωμένα τζάμια μας μάραναν…

Θα ξεμυτίσει από τη γωνία δεξιά – όπως κοιτάει αυτή- , θα ρίξει μια αδιάφορη ματιά ψηλά στο παράθυρό της χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του , θα στρώσει το γιακά από το πουκάμισο και προχωρώντας στο υγρό πεζοδρόμιο θα χτυπήσει το κουδούνι υπ’ αριθμόν 26. 

Θα χτυπήσει τυπικά, αυτή δεν πρόκειται να σηκωθεί να του ανοίξει γιατί ξέρει πως ένα Σάββατο δεν έχει ανάγκη να χτυπάει κουδούνια στα καλά του καθουμένου κι αυτό θα ανέβει τις σκάλες έτοιμο για όλα –όπως πάντα- γιατί ποτέ δεν πρέπει ένα Σάββατο να αφήνει μόνη της μια γυναίκα. 

Το τηλέφωνό της βγήκε από την πρίζα , τα τσιγάρα είναι στη θέση τους, δεν έχει δέκα λεπτά που στέγνωσε από το μπάνιο, τα τακούνια της έχουν ήδη ανάψει, δείγμα ότι έχει τις καλύτερες των προθέσεων για αυτό. Έχουν μια μέρα και μια νύχτα μπροστά τους πριν ξαναφύγει.Σε λίγο θα θολώσουν τα τζάμια κι αυτή θα γυρίσει προς το μέρος μας αλλά δεν θα μπορούμε να τη δούμε γιατί σήμερα είναι Παρασκευή, μόνο το Σάββατο θα έχει το προνόμιο να αντικρίσει αυτό το κορμί. 

Στην άλλη μου ζωή – τώρα που το ξανασκέφτομαι- θα ήθελα να γεννηθώ Σάββατο. Βαρέθηκα να χτυπάω  κουδούνια και να μη μου ανοίγει κανείς…

Τen Scary Movies 

Ποιά Όσκαρ και ποιο Kodak Theater.

Ο καλός ο τρόμος παραμονεύει μακριά από φλας και κόκκινα χαλιά. Κι αντί για αγαλματάκι, κρατά μια σακούλα σκουπιδιών στο χέρι…

Tρομογραφεί ο Κ.Κ.Μοίρης στο Men 24 (προσεχώς) 

* κάπως πρέπει να βγει και το beluga μας

this will never come again…

PETER HAMMILL , Again (In Camera , 1974*) 

* εσύ πόσων χρονών ήσουν τότε ;

Το βλόγιν είναι ένα κατ’ εξοχήν εσωστρεφές και ηχητικά βουβό άθλημα (έτσι, τουλάχιστον, λέει το εγχειρίδιο του καλού βλόγερ που με υποχρέωσαν – σαν το Κοράνι- να αποστηθίσω πριν μου δώσουν πράσινο φως να γράφω). 

Προϋποθέτει – πέραν των απαραίτητων εργαλείων του διαβόλου- μια φιλόξενη πρώην ανατομική καρέκλα, ένα ακατάστατο γραφείο (κλισέ παρ’ ολίγον συγγραφέων Νο 4711), μια κούπα καφέ (πρέπει να γράφεις νηφάλιος αλλιώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να συλληφθείς για υπέρβαση ορίου σκέψεων ή λέξεων) , ενδεχομένως ένα γεμάτο σταχτοδοχείο (οι οικογενειάρχες βλόγερς το αποφεύγουν, όπως και οι healthmaniacs), έναν καθρέφτη-για να αυτοθαυμάζεσαι αν σου πετύχει το ποστ- και λίγο αγιασμό , σε περίπτωση που οι εκδηλώσεις θαυμασμού στα σχόλια είναι τόσο υπερβολικές και σε πιάσει κανένα κακό μάτι. 

Επιμένω όμως : είναι βουβό άθλημα. 

Όταν βγάζεις βόλτα τις αγενέστατες σκέψεις που αρχίσαν να ουρλιάζουν μέσα στο κεφάλι σου, ακόμη κι αυτό το ανεπαίσθητο τιπ-τιπ του πληκτρολόγιου μπορεί να οδηγήσει σε μικρά αστικά δράματα. 

Από τα μετρίως τρυφερά “κλείσ’ το το ρημάδι να πάρει μιαν ανάσα” και “αν φτιάχτηκες μωρό μου, έλα κι από μένα μετά” , στο ψυχροπολεμικό  “δεν είναι για χόρταση το βλογιν’ ρε πούστη μου” μέχρι τη χαριστική βολή του “θ’ ανοίξω κι εγώ ένα βλογ αύριο για να επικοινωνούμε από κει μέσα, μαλάκα”. 

Κι όλα αυτά γιατί όσο ακούγεται αυτό το γαμημένο το τιπ-τιπ, δεν μπορείς να πεις πως ακούς Μάλερ με ακουστικά,  είσαι καρφωμένος στο Βουλή ΤV, ή χαλαρώνεις στον καναπέ (για να μην ενοχλήσεις τα κουρασμένα της ματάκια) με το Adieu του Ντεριντά (μα ποιος γίγας art-gourmet είσαι τέλος πάντων ;). 

Τα σκέφτηκα αυτά διαβάζοντας-μόλις χτες- πως πέθανε στα 90 του ο Έτορε Σότσας, ο σχεδιαστής μιας από τις διασημότερες ντίβες του 20^ου αιώνα , της Valentine. 

Πιο θηλυκό από την -περίπου- ομόηχη του Κρέπαξ , πιο τολμηρή από ό,τι κόκκινο έβγαλε στην πιάτσα ο Φίλιπ Σταρκ , πιο προχωρημένη στην εποχή της από ότι η Ferrari  275 GTB . 

Αλλά με πειραγμένη εξάτμιση η άτιμη. 

Παραβλέποντας όλες τις άλλες τεχνικές λεπτομέρειες, λέω Θεός σχωρέσ’τον τον Έτορε αλλά αν μέναμε στο – εξαιρετικά ερεθιστικό αλλά διόλου διακριτικό- κλιπιτικλόπ του δημιουργήματός του, φοβάμαι πως οι μισοί βλόγερς θα ήταν νεκροί ή χωρισμένοι σήμερα.