Μου έδωσαν το κλειδί του 510. Εδώ δεν χρησιμοποιούν keycards. Ευτυχώς γιατί ακόμη και μετά από εικοσιτόσα χρόνια σκληρής και τακτικής προπόνησης, αγχώνομαι όταν αργεί να ανάψει το πράσινο φωτάκι και οι άλλοι τριγύρω νομίζουν πως κατέβηκα απ’ το βουνό- όπως και πράγματι γίνεται αλλά αυτό είναι προσωπικό δεδομένο που δεν αφορά τρίτους-.
Η ωραιοτάτη κοπέλλα στην υποδοχή μόλις επιβεβαίωσε την κράτηση και είδε την ταυτότητά μου, είπε “καλωσήρθατε κύριε Χ”. Αυτό με εκνευρίζει. Ήρθα πρίν- η , εν πάσει περιπτώσει, ταυτόχρονα με- την ταυτότητά μου αλλά δεν με καλωσόρισε πριν δει κι αυτήν. Ευτυχώς όταν μπήκα στο δωμάτιο και άνοιξα την τηλεόραση, η οθόνη δεν με καλωσόρισε . Το βρίσκω εντελώς αφύσικο, αδιάκριτο και ανατριχιαστικό να σε υποδέχεται με το όνομά σου ένα μαύρο κουτί που στερείται έστω και της στοιχειώδους τεχνητής νοημοσύνης.
Ρώτησα αν το ξενοδοχείο έχει – επιτέλους- wi-fi σύνδεση και μου είπαν “ναι , στο lobby , δωρεάν”. Aυτό με ανησύχησε. Business hotel που να θέλει τους πελάτες του να συνωστίζονται με τις πυτζάμες στο lobby , μόνο από σεκάνς του Woody Allen είναι βγαλμένο. Γιατί , μη νομίζετε , τα μισά και παραπάνω notebooks είναι ταμένα από γεννησιμιού τους στην μεταμεσονύχτια περιήγηση. Το αποφάσισα να μη ξεφτιλιστώ, δεν ήμουν και σίγουρος αν είχα πάρει μαζί μου το καλό μου το μποξεράκι και δεν είχα διάθεση να σκαλίζω βαλίτσα.
Στο δωμάτιο υπάρχει μόνο μια ταπεινή dial-up και ένα καλώδιο που φτάνει ίσα με το μικροσκοπικό τραπεζάκι δεξιά του κρεββατιού. Αναγκαστικά οδηγείσαι εκεί, καθισμένος σε μια καρέκλα φτηνή απομίμηση Λουί Κενζ , ευτυχώς δηλαδή γιατί με τη φόρα που πήραν οι original fake LV, θα μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να χωθώ και να ετοιμάσω αναφορές και excel μέσα σε τόση χλιδή. Τραπεζάκι και καρέκλα είναι σατανικά μελετημένα για να μη μπορείς να δουλέψεις ούτε μισή ώρα χωρίς να αρχίσει η μέση σου να δείχνει τάσης ανεξαρτητοποίησης. Λουμπάγκο σε ξένη πόλη δεν παθαίνω, τελεία και παύλα. Χάρισμά τους και η dial-up και τα wi-fi και τα hot-spots.
Του κρεβατιού απέναντι του αφιέρωσα μόνο μια λοξή ματιά. Τυπικό ξενοδοχειακό δυάρι που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις που είσαι μόνος, ενοχές που σκέφτεσαι πως θα μπορούσες να μην είσαι μόνος και ανακούφιση που θα απλωθείς και θα γουρουνιάσεις ολομόναχος πάνω του χωρίς να χρειάζεσαι να σκαρφιστείς άλλοθι για τυχόν περίεργους θορύβους κατά τη διάρκεια της νύχτας. Επίσης , ομολογώ πως έχω πάψει προ χιλιάδων ετών να κατατρέχομαι από ηλίθιες σκέψεις ως προς το ποιοι κοιμήθηκαν στο ίδιο κρεβάτι πριν από μένα και τι απέγιναν. Αυτά είναι φιλοσοφικά ερωτήματα , κατάλληλα-ίσως- για διανυκτερεύσεις στις Βερσαλλίες αλλά όχι σε ένα επαρχιακό ξενοδοχείο με δέκα χρόνια ζωής. Αφήνω τέτοιες δυσκοίλιες σκέψεις στους ενδοσκοπικούς σκηνοθέτες , στους στυμμένους σεναριογράφους και στους βλόγερ που δεν τους έβγαινε το σημερινό ποστ και το έριξαν στη μεταφυσική.
Στο μπάνιο πήγα για ένα κατούρημα. Δυσκολεύομαι όταν κάνω δυό δουλειές ταυτόχρονα και ως εκ τούτου δεν θυμάμαι τίποτε άλλο. Ίσως αργότερα, όταν μπώ κάτω από το νερό. Ελπίζω να μην έχει ντουζιέρα, ποτέ – βέβαια- δεν ξαπλώνω σε ξένες μπανιέρες αλλά και δεν συγκινούμαι ιδιαίτερα όταν μπαίνω σε κάτι που μοιάζει με όρθιο φέρετρο της Χιονάτης. Η κλειστοφοβία αυτή με δυσκολεύει να σκέφτομαι την ώρα του ντους κι αυτό μου στερεί δέκα πολύτιμα λεπτά ορθής κρίσης. Τώρα βαριέμαι να σηκωθώ να δω πως είναι , θα αγχωθώ αργότερα once for good.
Tα πορτατίφ βγάζουν ένα φως που κολακεύει τις ατέλειες. Ιδανικά για την κυτταρίτιδα αλλά ελλείψει αυτής σήμερα, είναι άχρηστα. Έβγαλα την πρίζα του ενός για να φορτίσω το κινητό τηλέφωνο που ήταν μεν φορτισμένο αλλά αυτή είναι μια συνήθεια που αλλάζει πιο δύσκολα κι από τη συνήθεια να κοιτάω πίσω μου όταν βαδίζω από το δωμάτιο προς τον ανελκυστήρα, περνώντας δυό γωνίες και διασχίζοντας όσο πιο γρήγορα μπορώ σαράντα μέτρα στρωμένου με κόκκινη και καφέ μοκέτα διάδρομου.
Σ’ αυτό το ξενοδοχείο, που με κοιμίζει πέντε με δέκα μέρες το χρόνο, οι διάδρομοι με τρομάζουν. Το ίδιο και η ησυχία στα δίπλα και τα από κάτω δωμάτια. Από πάνω δεν υπάρχει κανείς. Eλπίζω. Πολλές φορές σκέφτομαι αν είμαι ολομόναχος σε ένα κτίριο με τρεις ορόφους και εβδομήντα πόρτες με αριθμούς. Ποτέ μα ποτέ δεν έχω συναντήσει κανέναν, είτε στους διαδρόμους, είτε στο ασανσέρ, είτε στην έξοδο μέχρι να φτάσω στο lobby. Ούτε καν μια καθαρίστρια, ένα ξεχασμένο δίσκο του room service έξω από κάποια πόρτα , μια φωνή μέσα από ένα δωμάτιο, ένα παρατημένο tray με σεντόνια για άλλαγμα. Τίποτε. Ποτέ.
Από μια πλευρά καλύτερα έτσι. Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι θα έκανα αν γυρνώντας από μια δύσκολη μέρα, με τη γραβάτα ακόμη σφιχτή , τα παπούτσια να θέλουν να χωθούν μέσα στο δέρμα μου και τα μάτια μου να στάζουν κάρβουνα , αντίκριζα αυτό να με προσπερνά αθόρυβα στον έρημο διάδρομο και κοιτώντας με λοξά να με ρωτάει με φωνή που μόλις κι ακούγεται :
Πρέπει, όμως , να γυρίσω πάλι πίσω.
………………………………………………………………………………………………………………………..
(postίδιον που δεν περιέχει ίχνος ορμονών, δεν έχει σκελετούς σε ντουλάπες και γράφτηκε όσην ώρα άκουγα ξανά και ξανά και ξανά Pat Metheny….φαντάσου τι θα έβγαινε αν διάλεγα ν’ ακούσω Marilyn Manson)
Feed
4 Δεκέμβριος 2007 στις 2:41 π.μ.
Χμ, κάτι μου θυμίζει όλο αυτό το σκηνικό. Την επόμενη φορά να έχετε το νου σας για έναν τύπο με μονίμως ανασηκωμένα φρύδια, αγκυλωμένο παρανοικό χαμόγελο και μαλλιά σαν αχτένιστος Μπάγεβιτς. Ίσως κρατάει τσεκούρι. Μόνη σας σωτηρία να βγείτε έξω και να βρείτε ένα ξεχασμένο εκχιονιστικό.
4 Δεκέμβριος 2007 στις 8:00 π.μ.
@ Myshkin, εδώ που τα λέμε ,μόνο ένα εκχιονιστικό μπορεί να με σώσει τώρα…έστω κι αν το οδηγάει ο αχτένιστος
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:36 π.μ.
περίμενα με αγωνια ποτε θα βγει απο την γωνια του διαδρομου ο serial killer που σας ακολουθουσε διακριτικα απο την ωρα που μπηκατε στο ξενοδοχειο αλλα ατυχησα… το σεναριο δεν ειχε serial killer ουτε καν μια αιθερια υπαρξη για να περασετε διαδοχικα απο το ορθιο φερετρο της Χιονατης μετα..
τα φιλια μου και τις καλημερες μου
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:54 π.μ.
Καμμιά φορά μπορεί να νοιώθει έτσι κανείς και στο σπίτι του…
4 Δεκέμβριος 2007 στις 10:40 π.μ.
καλα τα ειπε η magica de spell
pat metheny.
4 Δεκέμβριος 2007 στις 2:00 μ.μ.
Κύριε Μοίρη μου, συμπάσχω ολότελα. Οι εμμονές του ξενοδοχείου, είναι σαν μοναχικές βραδιές σε σινεμά, να λοξοκοιτάζεις τα ζευγάρια και να προσηλώνεσαι δήθεν στην οθόνη.
Ξαναδιαβάζοντας το postidion σας… συλλαμβάνω να ορέγεστε μια καθαρίστρια, την ώρα που βγαίνετε από το δωμάτιό σας και πέφτει το μάτι σας στους αστραγάλους της και σε ένα παρατημένο Lurpak στο δισκάκι έξω από το δωμάτιο.
Αλλά αυτά δεν συνέβησαν ποτέ
Αφήστε που ανήκουν σε άλλο post.
Τα σέβη μου
4 Δεκέμβριος 2007 στις 2:56 μ.μ.
Ήρθε και με μάζεψε η θεά φάβα μέσα στην βροχή από τους κήπους που φύτευα βολβούς. Συγγνώμη για τα χώματα. Μιλάω μόνο με Magica de Spell, σεβαστή sadcharlotte, λογιοτάτη λ.κ., Myshkin vs Raskolnikov, Αθήναιο, tsaperdona, συντρόφισσα Composition Doll και θεά φάβα. Συμφωνώ με τον Photoreporter και εύχομαι Κ.Κ.Μοίρη με την όρεξη να μείνετε.
4 Δεκέμβριος 2007 στις 5:08 μ.μ.
ΚΚΜ νομίζω πως θέλω να σας έχω μόνιμο λιπστικ μου…
Καρτέσιε, αυτο το θεα φάβα, πειραζει που το λατρευω?
( Ανθρωπος ειμαι ρε παιδια, με αδυναμιες… 
)
4 Δεκέμβριος 2007 στις 5:37 μ.μ.
Ένα από τα πιο “προσωπικά” αστεία σχετικά περιστατικά που έχω ακούσει/δει/γελάσει, είναι ο George από τη σειρά Seinfeld που κουτσαίνει για 1 ολόκληρο επεισόδιο και κάθε φορά που τον ρωτάνε τι έχει: “Τραυματίστηκα από το σεντόνι του ξενοδοχείου! Τα χώνουν πολύ βαθιά κάτω από το στρώμα και προσπαθώντας, όπως κοιμόμουν, να το κλωτσήσω για να το βγάλω… έπαθα θλάση!”
4 Δεκέμβριος 2007 στις 5:57 μ.μ.
Ωραίο μπλέ ποδηλατάκι! Δικό σας είναι ή το κλέψατε από την παιδική χαρά;
4 Δεκέμβριος 2007 στις 6:12 μ.μ.
θεά φάβα, προσοχή στην ποσότητα. Σε μεγάλες δόσεις γίνεται επικίνδυνα τοξικός και χτυπά το ΚΝΣ.
4 Δεκέμβριος 2007 στις 8:57 μ.μ.
αυτάαααα…
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:09 μ.μ.
Δηλαδή Descartes, ththththat’s all folks?
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:36 μ.μ.
καλά δεν ξέρετε πως όταν πηγαίνουμε σε ξενοδοχεία παίρνουμε πάντα τα καλά εσώρουχά και ρούχα μας?? Και άμα σας τύχει κανένα τυχερό??? Τι θα της πείτε??? μισώ να μαντάρω το βρακί μου????
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:37 μ.μ.
Η μήπως Whats up doc? Καλά ο ΚΚΜ που εξηφανίσθη; Λέτε να τον πήρε ο ύπνος στο άχαρο δωμάτιο;
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:49 μ.μ.
Magica de Spell, that’s right. Και συνεχίζω το πλέξιμο, ααααχχχχ.
Photoreporter, σχετικά με Αυτόν, τίποτε δεν αποκλείεται. Πάντως, καλού - κακού δεν κάνουμε μια δήλωση εξαφάνισης στην αστυνομία; Ίσως τελικά εκείνη η καθαρίστρια να ήταν μεταμφιεσμένος ο τύπος με τα μονίμως ανασηκωμένα φρύδια, το αγκυλωμένο παρανοικό χαμόγελο και τα μαλλιά σαν αχτένιστος Μπάγεβιτς.
4 Δεκέμβριος 2007 στις 9:51 μ.μ.
Καρτέσιε, δίκιο έχεις. Να ειδοποιηθεί ο Προκόπης Παυλόπουλος, ή εν ανάγκη ο Βύρων Πολύδωρας!
4 Δεκέμβριος 2007 στις 10:22 μ.μ.
Τον εντόπισα. Έχει συλληφθεί έπειτα από αλκοτέστ και είναι κρατούμενος στο ΑΤ Τυρνάβου. Τους είπα ότι για να ξεθολώσει πρέπει να του βρουν υπολογιστή με σύνδεση και υποσχέθηκαν να τον μεταφέρουν σε ένα ίντερνετ καφέ της περιοχής. Οπότε σε λίγο - ουφ, ψόφησα από το τρέξιμο να τον σώσω - θα έχουμε νέα του.