MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Αυτό του 2007 έφυγε. Πήρε μαζί του εικόνες, μυρωδιές, αποσκευές, ανθρώπους.

Ευτυχώς είμαστε ακόμη όρθιοι στην αποβάθρα, στεγνοί, βρεγμένοι, δεν έχει σημασία.

Ας περιμένουμε του 2008 να δούμε πού θα μας βγάλει….

Σε κάποιο βαγόνι θα ξαναβρεθούμε…

Καλή διαδρομή σε όλους σας…

κοίτα τι έγραψε ο άθλιος………………

Θέλω να μην ξαναμυρίσω ιώδιο και αλκοολούχο διάλυμα σε δωμάτια και διαδρόμους νοσοκομείων (και έξω από αυτούς) 

Θέλω να κοιμηθώ ένα ολόκληρο 8ωρο χωρίς διακοπή για διαφημίσεις της επόμενης μέρας ή μίζερα  όνειρα. 

Θέλω η φθορά των εγκεφαλικών μου κυττάρων να είναι μικρότερη από αυτήν που προβλέπει- για τα χιλιόμετρα που έφτασα- το Βιβλίο Κατασκευαστή. 

Θέλω να πιω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κοιτώντας αυτόν που έχω απέναντι στα μάτια , χωρίς να έχω να του πω ο,τιδήποτε και να με καταλάβει. 

Θέλω να ανέβω σε αεροπλάνα και να ξανακατέβω. Είναι βασικό αυτό (για να μπορέσω να ξανανέβω). 

Θέλω να διαβάσω κάτι αληθινά καινούριο που θα με συνεπάρει. Κι ας με βγάλει όπου να ‘ναι, είμαι δεμένος με μια λεπτή αόρατη κλωστή και θα ξανάβρω το δρόμο (και δεν θα κόψω την κλωστή όταν γυρίσω, για να μπορέσω να ξαναχαθώ). 

Θέλω να ακούσω ξανά μουσικές που θα τρυπώσουν κάτω από το δέρμα μου και θα μολύνουν όμορφα το αίμα μου. 

Θέλω ακόμη πέντε λεπτά κι ας είναι η τελευταία φορά που θα μυρίσω γνώριμο ιδρώτα. 

Θέλω να μην χρειαστεί να περιμένω έναν αιώνα για να διασταυρωθεί το βλέμμα του γιατρού με το δικό μου ώσπου ν’ ακούσω “όλα καλά”. 

Θέλω να δω πάλι κάτι στο σινεμά που θα θολώσει, θα υγράνει και θα καθαρίσει τα κουρασμένα μάτια μου. 

Θέλω να τα δω να μεγαλώνουν και να προβάρουν τα καινούρια τους φτερά, είναι νωρίς ακόμη αλλά θα προσπαθήσω να μη τους τσαλακώσω έστω κι ένα πούπουλο γιατί δεν πουλάνε πουθενά φτερά για να τα αντικαταστήσω. 

Θέλω να μην αλλάξει καμιά γεύση από όσες θυμάμαι , τις θέλω όπως την πρώτη φορά που μπήκαν μέσα μου και με παρέλυσαν. 

Δεν θέλω να κλάψει κανείς εξ αιτίας μου. Εμένα, όμως, δεν με πειράζει να κλάψω ανακουφισμένος. 

Θέλω όταν μετρηθούμε στο τέλος της διαδρομής, να μη λείπει κανείς. 

Αυτά, νομίζω, μου αρκούν… 

Αν τα όσα φάγατε και ποτιστήκατε ως σήμερα δεν σας οδήγησαν σε πλύση στομάχου, είμαι περήφανος που μόνο γερά σκαριά αναγνωστών αρμενίζουν μέσα σ’αυτό το αχαρτογράφητο βλογ. 

Κοντεύουμε, όμως,  να φτάσουμε στις συμπληγάδες που ακούνε στο όνομα : 

- Οι άντρες της χρονιάς (λέξεις 1.464)

- Ανασκόπηση αποδημήσαντος έτους  (λέξεις 1.833) 

Βρήκα βολικό παπά , είπα να θάψω όσους προλάβω. 

Στα δύσκολα να σας δω, χωρίς πιανάκια και εκατό στοιχισμένες και καθαροπλυμένες λεξούλες, χωρίς σωσίβια και χωρίς πυξίδα.

Mη σας πω και χωρίς καπετάνιο. 

Πιαστείτε από όπου μπορείτε , σε λίγο μπαίνουμε σε πιο σκοτεινά νερά….. 

encore Maharaja , encore !

κατεβάζω αύριο σήμερα όλα τα βινύλια, να παίζουν ως αργά τη νύχτα για χάρη σου…

Βαρεθήκατε τρίγωνα-κάλαντα ;

Μπουχτίσατε Louis & Ella ;

Γίναν φύκια τα νεύρα σας από τα κεφλίδικα Θώδη-Βαζαίου-Γιαννούλη ;

Θέλετε να στραγγίξετε τις φλέβες σας στη μπανιέρα ακούγοντας τέτοιες μέρες τα best of του Leonard Cohen ; 

Υπάρχει λύση.  

Μη με ευχαριστείτε (ακόμη).

Αν επιζήσετε , εδώ είμαστε πάλι (για να ξαναπροσπαθήσουμε).

………κι εμείς που θαλασσοδερνόμαστε στα άγρια κι αφιλόξενα νερά μεταξύ rich και poor, εξαργυρώνουμε το χρόνο που δεν τους δώσαμε με ενοχικά ευρώ. 

Αν υπήρχε δικαιοσύνη , και ο Santa και εμείς θα έπρεπε ήδη να προβάρουμε τις ριγέ στολές με τη σιδερένια μπάλα στα πόδια. 

Μέχρι να αποφυλακιστούμε με αναστολή και να επαναλάβουμε το ίδιο έγκλημα μετά από δώδεκα μήνες , ανάλγητοι και αμετανόητοι. 

Πλούσιοι σε ενοχές , φτωχοί σε πράξεις. 

Καλές γιορτές σε όλους, αθώους ή ένοχους.

Η ώρα είναι 02:17 και ομολογώ ξεδιάντροπα πως το ποστ αυτό δεν γράφτηκε ακούγοντας Bernard Herrmann αλλά το βζ..βζ..βζ..βζ του ψυγείου και το καζανάκι της αποπάνω που θα ταλαιπωρείται από καμιά ουρολοίμωξη για να τρέχει κάθε δέκα λεπτά στο WC της (μέτρησα οκτώ φορές σε μιάμιση ώρα). 

Εκτός κι αν θέλει να φρεσκάρεται πρίν κάθε διείσδυση  κι εγώ μυρωδιά δεν πήρα… 

Πώς να μπορέσεις μετά να ασχοληθείς σοβαρά με πρωτοποριακές μεθόδους γραφής όταν στο μυαλό σου γυροφέρνουν τέτοια ευτελή  softcore  που σε αποπροσανατολίζουν από τον στόχο σου για καταξίωση στον μικρόκοσμο των βλόγερς  ; 

Aπό αύριο θα γράφω φορώντας ακουστικά ή αφού της ζητήσω να πλένεται μόνον πριν και μετά…. 

———————————————————————————————————————- 

(*  το περιοδικό 01 είχε καθιερώσει να μαρτυράει στους αναγνώστες του πώς στήθηκε κάθε τεύχος, με πονηρά ηχητικά κολλάζ από Diamanda Gallas μέχρι τους αδερφούς Κατσάμπα, μια σχετικά ευφυής αρχικά ιδέα που πεισματικά επαναλαμβανόμενη κατέληξε αφόρητα γραφική όσο βάραιναν τα βλέφαρα . Άξιον απορίας είναι πώς δεν στήθηκε έστω κι ένα τεύχος μόνο με τον ήχο της βροχής, των ασθενοφόρων και ενός ξεχασμένου ανοιχτού ραδιόφωνου). 

Γράφουν και γράφουν και γράφουν περί Ζαχόπουλου.

Γράψαν και γράψαν και γράψαν περί Βαρθολομαίου. 

Για κάθε έναν που κατρακυλά στα σκαλιά ή κάνει βουτιά στον ακάλυπτο, υπάρχουν άλλοι εκατό που στέκονται περήφανα όρθιοι, τιμώντας –σιωπηρά- μια προαιώνια παράδοση. 

Αν είχε στόμα να μιλήσει αυτή η λατρεμένη δίοδος για την αναστήλωση του δυσλειτουργικού “εγώ” , οι ιστορίες που θα ακούγαμε από τα χείλη του θα ήταν εξαίσιες μουσικές, αντάξιες ενός μυστικού θιάσου.

“Μην τους τιμωρήσεις , μην τους βασανίσεις γιατί έτσι θα βρουν υλικό για το καινούριο τους έργο….απλά περιόρισέ τους μόνους για δέκα, για δώδεκα μήνες… μετά δεν θα ξαναγράψουν τίποτε..” 

Τι ανακρίβεια…αν o Florian Henckel von Donnersmarck είχε υπόψη του τι γεννάνε οι εσώκλειστοι  βλόγερς , γραμμή απ’ το σενάριο δεν θα έγραφε.. 

Λέξη δεν βγάζω έξω σήμερα , ένα τραγούδι όμως – σκέτο φοντανάκι- λέω να το μοιραστώ μαζί σας για το καλό της μέρας. 

Tώρα ξεσκίστε τις σάρκες και τις gold κάρτες σας…..καλό καταναλωτικό γουίκεντ babies.. (εγώ θα μείνω μέσα για να αποδομήσω το ελληνικό εκδοτικό σύστημα)