MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Εδώ κανονικά θα έπρεπε σήμερα να φιγουράρει το τρίτο και τελευταίο μέρος της ενότητας “Τσιγάρα μέρος βου” αλλά το σκέφτηκα από δω , το σκέφτηκα από κει (πριν λήξει ο χρόνος σκέψης που αγόρασα προχτές από το γαλατάδικο απέναντι), είδα φρικαρισμένος πίσω από τις κουΐντες πως το κοινό δυσανασχέτησε με κόσμιους και μη τρόπους και δευτερόλεπτα πριν γίνει Γκουέρνικα το βλογ  εγκατέλειψα την παράτολμη ιδέα να ολοκληρώσω, ούτε ο Κότσιρας είχε πέσει τόσο χαμηλά προσπαθώντας να φτιάξει ένα τσιγάρο από τις στάχτες του πρώτου κι αν αυτό δεν είναι το έσχατο σκαλί της ξεφτίλας, πείτε μου κι εμένα τι ακριβώς είναι. 

Σκούπισα προσεκτικά τις στάχτες. Part time βλόγερ είμεθα, όχι ανοικοκύρευτοι. Άνοιξα και τρία windows να πάει ο καπνός κάτω. Μαζί και τα φαρμάκια που δεν αξιώθηκα ακόμη να αγοράσω τα Vista. 

Mε καθαρό και smoke-free μυαλό, ευκαιρία βρήκα να γράψω δυό γραμμές γι αυτό που γίνεται το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο στην Αθήνα, που ξεκίνησε από τον – ας με συγχωρέσουν-  δονκιχωτισμό μιας χούφτας ανθρώπων, που αποδείχθηκε στην πορεία πιο δυνατός κι από τους ανεμόμυλους των ωχαδερφιστών  κρατιστών κι από κάθε λογής μεγαλόσχημες Δουλτσινέες που θεωρούν πως το να είσαι φιλ-άνθρωπος είναι άσκηση ετυμολογίας ή τίτλος ευγενείας με φοροαπαλλαγή στον ισολογισμό και όχι ένας σπάνιας αξίας ενδοκρινής αδένας που ή τον έχεις ή γεννιέσαι συναισθηματικά ανάπηρος. 

Όσοι δεν είχατε την  περιέργεια να σύρετε το oικόσιτο ποντίκι σας στο μπάνερ “Δρόμοι Ζωής” που έχει τη χαρά και την τιμή να φιλοξενεί αυτό το βλογ , κάντε το τώρα.

Μετά δείτε το πρόγραμμά σας για εκείνες τις μέρες (8-9/12) και κόψτε το και ράψτε το πάνω τους. 

One size fits all. 

Nα είστε όλοι εκεί.

Πολλά από τα καλύτερα παιδιά-θαύματα της βλογόσφαιρας (ε ναι , υπάρχουν και τέτοια προστατευόμενα είδη ) θα είναι κι αυτά εκεί.

Ευκαιρία να ζητήσετε τα one of a kind  εργόχειρά τους.

Οι πιο ριψοκίνδυνοι ζητήστε τους κι αυτόγραφα. 

(εντάξει, ο Κότσιρας δεν θα είναι , εγώ θα τριγυρίζω -ως συνήθως- στον κόσμο μου αλλά με τόση φωτιά στα μάτια όσων σας υποδεχθούν στο κατώφλι της Περσεφόνης 47 , who gives a smoke anyway) 

Τώρα πια μπορώ να το πω.

Ο Peter Hammill , με τον οποίο μοιράστηκα κάποτε τους τοίχους ενός λιτού, σχεδόν άδειου φοιτητικού δωμάτιου και στον πόνο του υπήρξα – ερήμην του- συνοδοιπόρος, υπήρξε άδικος.

Τότε δεν ήξερα.

Πίστευα πως η ζωή τέλειωνε με το που τον άφησε η Alice. Tην μίσησα όσο καμίαν άλλη μα και πάλι χωρίς την απουσία της – έλεγα, τότε- , τι θα ήταν ο Peter ;

Άλλος ένας ευτυχισμένος family man ;

Πού να την χωρέσει τόση ευτυχία ; Σε ένα τριάρι ; Σε έναν βελούδινο καναπέ ; Στο τραπέζι της Κυριακής ; Σε sterilized sex με κλειδωμένη πόρτα; Στα γκρίζα μαλλιά ; Σε δυό παιδιά ; Σε δυό εγγόνια ;

Eίστε με τα καλά σας ;

O δικός μου Πήτερ ήταν γεννημένος για να υποφέρει.

Όχι για να φοράει φρεσκοσιδερωμένα σώβρακα. 

Fade out. …………………………………………

…………………………………………….Fade in

Eίδα μετά αυτή την εικόνα, το –σχεδόν γκροτέσκο-τσιγάρο να χύνεται από το στόμα του, το βλέμμα του που κοιτάει πουθενά και κατάλαβα. 

Στη ζωή δεν χωράνε φθινοπωρινά στιχάκια-μνημόσυνο στα χρόνια που μείναν πίσω και σ’ αυτούς που φύγαν.Δεν χρειάζονται μνημόσυνα , ούτε καταδύσεις με βαριά καρδιά εκεί που δεν θα βρεις πια φως.

Δεν το χρειάζεσαι, από τη στιγμή που έχεις εκείνο της επόμενης μέρας, που περνάει έστω και από μια χαραμάδα.

Κι αυτό ακόμη μπορεί να σε τυφλώσει αν αφεθείς να το απολαύσεις χωρίς να φοράς τα μαύρα γυαλιά των αδιέξοδων αναμνήσεων.

Κι αυτή η μέρα χαρισμένη είναι.

Ακόμη κι αν είσαι στα ογδόντα, στα εξήντα , στα σαράντα ,  μετράει όπως οι χλωρίνες και τα μακαρόνια στα ράφια του μπακάλικου : σαράντα, εξήντα , ογδόντα + μία δώρο.

Συν μία μέρα δώρο, λέω.

Δώ-ρο.

Κι αυτό δεν είναι φτηνό κόλπο του μάρκετινγκ. 

Τώρα το ξέρω και μπορώ να το φωνάξω (στο αυτί σου, μη ξεφτιλιστούμε εντελώς) :  

Πήτερ Χάμιλ , σ’ αγαπώ (ακόμη) αλλά  είσαι ένας μεγάλος ψεύτης !