Διάβαζα προχτές ακόμη μιαν εκδοχή του άντρα-κτήνους που πετάει γυναίκα στα σκουπίδια και αφού πάρει μια γερή δαγκωματιά από την καρδιά της, την πετάει κι αυτήν στα σκυλιά (τα οποία με τη σειρά τους την γλύφουν , κατά την σουρεάλ εκδοχή του Blaine Reininger).Εξανέστην (όχι με τα σκυλιά).Και εύλογα ρώτησα : μόνο τα μισά γουρούνια κυλιούνται στη λάσπη ;
Εγώ που είμαι λασπωμένος μέχρι τον αφαλό (έχω ακόμη δρόμο για να ολοκληρωθώ ως γουρούνι), λέω όχι.
Λέω κι αυτά τα – σε πρώτη ανάγνωση- ασυνάρτητα , για να εξοφλήσουμε μέρος του χρέους μας στις τρυφερές φτηνές γουρούνες :
Θα ήθελα να καταλάβω ποια ακριβώς είναι η εγκεφαλική λειτουργία που χτυπάει κόκκινο όταν αυτή σου λέει “είναι πολύτιμη η φιλία σου για μένα” και εσύ ακούς “δεν θέλω να ξαναμπείς μέσα μου”. Δηλαδή αυτόματη μετάφραση (τόσα πεταμένα λεφτά σε Lower και Sorbonne ρε γαμώτη μου, και η λύση ήταν μπροστά στα τυφλά μάτια μας).
Δεν θέλω να ξανακούσω αηδίες για την διαφορά ανάμεσα στο μισογεμάτο και στο μισοάδειο. Έτσι κι αλλιώς μισό είναι.
Ένας άντρας και μια γυναίκα με σώες τις ορμόνες τους δεν μπορεί να είναι φίλοι. Αλλά αν θέλει κανείς να πιστεύει πως μπορεί να είναι , αυτό ισχύει πριν . Κατά τη διάρκεια και μετά όχι.
Δεν θέλω να βλέπω ταινίες όπου αυτή τον χωρίζει, βγάζει τα ματάκια της δεξιά κι αριστερά, γεννάει τρία παιδιά, βάφει ρίζα και όταν ξαναβρίσκονται έστω και μετά από δυό ντουζίνες χρόνια όλα είναι μέλι-γάλα-σπέρμα έστω για μια νύχτα. Θέλω να τον συναντά , να σκιρτά σαν εικοσπεντάχρονη (με αρχές εμμηνόπαυσης) , να του λέει με υγρό βλέμμα (πάνω-κάτω) “σου χρωστάω είκοσι χρόνια μωρό μου” και αυτός να της απαντάει “σου χρωστάω εφτά χιλιάδες τριακόσια άει σικτίρ, παλιοκαργιόλα”. Kαι να βροντάει την πόρτα στα μούτρα της.
Δεν χρειάζεται πο-τέ μα πο-τέ να την συγχωρήσεις αν δεν σου έδωσε αυτό που ήθελες όταν το ήθελες. Κάτι τέτοια κάνει μόνον ο θεός και η εκκλησία. Εσύ όχι.
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το απολαμβάνεις ακόμη περισσότερο όσο την βλέπεις να καίγεται στην κόλαση.Νηστική.
Θέλω να γράψω ένα βαθιά ερωτικό ποστ αλλά φοβάμαι πως θα γελάσω με όσα γράφω ήδη από την πρώτη παράγραφο ή θα την σκοτώσω στην τελευταία (αν την σκοτώσω στην πρώτη θα είναι τσάμπα τίτλος, αν γελάσω στην τελευταία θα είναι σπατάλη χρόνου).
Tέλος , θέλω να μάθω να μην απαντώ στις προκλήσεις των έμπειρων βλόγερς (βλ.kukuzelis) τύπου : Make sense who may.I switch off.
Καλύτερο μου ακούγεται το “Switch off, whoever. I’d rather make sense”.
Ή ακόμη καλύτερα (sorry Samuel και kuk) : Fuck off , “friend” ! Ι’d rather make love get laid
Feed