“Πρόσεχε τι θα γράψεις” , με προειδοποίησε ο νομικός μου σύμβουλος –για τους μονούς μήνες, τον άλλον των ζυγών τον έστειλα διακοπές στην Καμπότζη *- όταν τον ενημέρωσα για τον τίτλο του σημερινού post.
“Έχει team δικηγόρων που μπορούν να σου πάρουν μέχρι και τα νύχια από τα πόδια αν διαπιστώσουν πως χαλάς τη βιτρίνα” , συμπλήρωσε.
Aυτό πράγματι ήταν τρομακτικό. Ειδικά αν δεν χρησιμοποιούσαν καλά τροχισμένο και σινιέ νυχοκόπτη.
Αναγκάστηκα με βαριά καρδιά να το ξανασκεφτώ, κι ας είχα έτοιμο τον τίτλο και τη φωτογραφία.
Μερικά ταμπού δεν αγγίζονται με σοβαρό τρόπο. Θυμάμαι την τελευταία φορά που είχα γράψει πως ο αρχισυντάκτης του Sport 24 (ααχ…memories) με επέπληξε για την θεματολογία μου λέγοντας “δεν βλέπεις πως έχεις τόση σχέση με τη σελίδα όση ο Λάκης Γαβαλάς με την τεστοστερόνη ;”. Δέκα μερόνυχτα δεν έκλεισα μάτι περιμένοντας το κακό που δεν ήρθε, μάλλον γιατί οι δικηγόροι του δεν με διάβαζαν (makes sense). Ή γιατί ο Λάκης είναι μεγαλόψυχος. Με τη φωτιά όμως δεν παίζει κανείς. Μια, δυό, τρεις, στο τέλος θα τα καψάλιζα τα πούπουλα και θα έμενα να φοράω μόνο την πίσσα.
Ενημέρωσα τον καινούριο μου αρχισυντάκτη πως δεν έχει κείμενο σήμερα. Η μαμά μου που έριξε μια ματιά στις σημειώσεις μου, είπε πως είναι απρέπεια να ασχολούμαι με τέτοια θέματα τη στιγμή που ο κόσμος πεινάει και δεν ξέρει αν θα βγει στη σύνταξη στα 35 ή θα καεί στα 32. Της εξήγησα όμως πως ο κόσμος δεν θα πάψει να πεινάει ακόμη κι αν γράψω τους έξη τυχερούς αριθμούς του τζόκερ και τους μοιράσω δεξιά κι αριστερά. Της είπα ακόμη πως το 30% των Ελλήνων δεκάρα δεν δίνει για το αν το υπόλοιπο 70% δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια πλακωμένο από την επόμενη μέρα που ξημερώνει και μας περιμένει με μια εκθαμβωτική στύση για τα περαιτέρω. Το ξέρω, είπα, πως το πρόβλημα δεν είναι η τσάντα που πουλάει ο κάθε Λάκης και κοστίζει όσο δώδεκα συντάξεις, δεν ξεκίνησα να γράψω για το Λάκη γιατί από Λάκηδες είναι fully booked αυτή η χώρα. Κι αν θέλω να γίνω Αυτιάς ή Τράγκας ή Κακαουνάκης- της είπα- μπορώ να το κάνω καλύτερα από δαύτους, ο λαός ψοφάει για καινούριους γραφικούς. Θα ανακουφίσει όμως αυτό εκείνους που ζουν με 400 ευρώ το μήνα ; Ή θα προβληματίσει το Λάκη για να βαφτίσει το Chateau του σε Χάνι ;
Mερικά ταμπού δεν αγγίζονται με σοβαρό τρόπο. Δεν θέλουμε να διαβάζουμε για την κατάντια μας, δεν μας αρέσει να βλέπουμε στον καθρέφτη το τσαλακωμένο μας είδωλο.
Είναι θέμα αυτοσυντήρησης ή περηφάνειας ; Ιδέα δεν έχω. Ξέρω όμως ότι το “μπαμ” δεν είναι μακριά και τότε καμιά τάφρος, κανείς πύργος, καμιά οχύρωση, κανένα φτιασίδωμα δεν θα ‘ναι αρκετά για να κρατήσουν τόση απελπισία και οργή απ’ έξω.
Κι όταν η τραβεστί βιτρίνα του “όλα καλά” σπάσει από την πρώτη πέτρα, δεν θα είμαι θεατής. Mου το υπόσχομαι. Στο ημίψηλο του –κάθε- Λάκη.
* ευτελές λογοπαίγνιο με την ομώνυμη μπαλάντα των Dead Kennedys
Photo : Joseph Rodriguez
Feed