MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Αν έψαχνα να βρώ και να φέρω αλυσοδεμένο μπροστά σας ένα και μόνο λόγο ύπαρξης των βλογς (αφήνοντας ελεύθερους – σε μια κρίση μεγαλοψυχίας- άλλους τριάντα ), θα ήταν η εκδίκηση των country boys ή country girls απέναντι στην e-ξουσία της πόρτας που όχι μόνο δεν πρόκειται να διαβούν αλλά ούτε κάτω από το πεζοδρόμιό της θα περάσουν, ούτε το χερούλι της θα δουν να αντανακλά τον ήλιο. 

H πόρτα αυτή – ονομάστε την όπως σας κάνει κέφι – είναι το Γκράαλ εκείνων που νομίζουν (και είναι πολλοί) πως έχουν αδικηθεί από τη σκύλα τη ζωή και πως αυτοί που είναι “από μέσα” είναι ο υπέρτατος εχθρός .Ατάλαντος, πάντα, και χιλιοειπωμένος. Αντίθετα με αυτούς, που απλώνουν σώψυχα και καθαροπλυμένες λέξεις που μοσχοβολάνε καινουργίλα. 

Πόσο κρατά αυτή η λύσσα δεν ξέρω. Κάποια στιγμή φεύγει όπως εμφανίστηκε, ξαφνικά και χωρίς να αφήσει ένα τελευταίο αποχαιρετιστήριο – σε ποιόν, άραγε ;- μήνυμα. Πίσω μένουν μόνον οι αναλώσιμοι, οι ανακυκλώσιμοι, οι πιο ικανοί, οι πιο τυχεροί, οι περισσότερο ανθεκτικοί, υπογραφές με βάρος ή απύθμενη ελαφρότητα.  Αξίζουν όλοι αυτοί αδιάκριτα να γίνονται αποδέκτες της λύσσας ; Oχι δα, εγώ τη δικιά μου την κρατάω φυλαγμένη για γερό δάγκωμα κι όχι για χαλαρή γυμναστική κοπτήρων και σιαγόνων, υπάρχει ζωή (και) έξω από τις πόρτες. 

Τα εγχώρια country boys & girls είναι φυτεμένα παντού : στο Ναύπλιο, στην Ορεστιάδα, στη Χίο, στην Ιθάκη, στην Ηγουμενίτσα, στον Εύοσμο, στη Σύρα, στη Λειβαδιά , στα Γρεβενά , στη Χαραυγή , στην Ηλιούπολη, στη Δράμα, στα Σεπόλια, στην Καλαμαριά , στο Ψυχικό… σε κάθε επαρχία, κάθε γειτονιά, σε κάθε wordpress, blogspot, yooblog, σε κάθε ιδρωμένη καρέκλα. 

Eίναι η πλειοψηφία. Οι εκτός των τειχών. Αυτοί που δεν γράψαν ποτέ ιστορία αλλά η ιστορία γράφτηκε πάνω τους κι ας μην ενδιαφέρθηκε να τη διαβάσει κανείς….

* μαρκίζα : Nίκος .Γ.Ξυδάκης