MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Αλαζονεία (superbia)

Όταν καταλάβετε πως είστε πλέον και οι δυό επαγγελματίες κυνικοί με σφραγίδα γνησιότητας, πως η υποτιθέμενη ωριμότητα μεταλλάχτηκε σε ένα τέρας που δεν έχει αυτιά αλλά μόνον γλώσσα , πως το “ξέρω εγώ” το λέτε πιο συχνά κι από την καλημέρα,  το “εγώ” σας κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο υπερτροφικό και θα χρειαστείτε (πάλι) καινούρια ντουβάρια και καινούριες λαμαρίνες για να το κλείσετε μέσα , τότε το παιχνίδι τέλειωσε , τα χρόνια της αθωότητας αφού μπήκαν σε σκουπιδοσακκούλα ανακυκλώθηκαν επαγγελματικά και αυτό που ξεκίνησε σαν παιχνίδι ορμονών με μια πρέζα λογικής , ολοκληρώθηκε σε επαγγελματικό συνεταιρισμό με πιστοποίηση καταλληλότητας και άδεια λειτουργίας από παπά ή δήμαρχο για επέκταση της επιχείρησης.

Δεν φτάνει όμως μόνον αυτό, το μαχαίρι πάει κι άλλο μέσα…

Αυτά τα παιδιά που γεννήσατε θα είναι τέρατα που τα θρέψατε με το μολυσμένο αίμα σας και μέσα από αυτά θα ζείτε μέχρι να κόψουν το σωλήνα για να πεθάνετε – επιτέλους – από οξεία συναισθηματική αφυδάτωση.

Αφού δεν φροντίσατε να έχετε τη μικρή καταδική σας δεξαμενή, κρυφά, μακριά κι ανεξάρτητα από αυτά , σας έδωσαν αυτό που σας άξιζε. Τίποτε παραπάνω, τίποτε πιο λίγο. 

Η αλαζονεία είναι – λένε- η μητέρα όλων των αμαρτιών. Ακόμη κι αν δεν πιστεύει κανείς πως υπάρχει επόμενη μέρα , εγώ αυτήν την κουφάλα δεν  έχω σκοπό να τη σέρνω μαζί μου αν είναι να περάσω face control όταν λήξει η σύνδεσή μου μ’ αυτόν τον κόσμο. 

Τέλος, καλό παρασκευοσαββατοκύριακο (πάω έξω, να δω ξανά πώς είναι να περπατάς ξεσκέπαστος στη βροχή…μήπως και συναντήσω κανονικούς ανθρώπους…).  

Οκνηρία (acedia) 

Aδιαφορώ για τις διαμαρτυρίες , γυρίζω αδιάφορα την πλάτη στον κίνδυνο να βγάζω από το γδαρμένο δέρμα μου βαμμένα νύχια επί ένα χρόνο και διευκρινίζω πως αυτή είναι μια αμαρτία οιστρογόνων. Εγγυημένα πράγματα.

Αν ξεπεράσουμε το ότι το γατάκι που είχατε δίπλα σας θα γίνει μετά το γάμο λιουνταρ’ και θα γεννήσει , θα τα ξεσκατώνει , θα τα ταΐζει , θα τα ντύνει , θα τα ποτίζει , θα τα κλαδεύει , θα τα διαβάζει , θα δουλεύει , θα πλένει , θα σιδερώνει , θα βάζει ηλεκτρική , θα σφουγγαρίζει , θα ξεσκονίζει , θα μαγειρεύει , θα ανοίγει πόδια , θα κλείνει μάτια (για να μη κλάψει μπροστά σου, μαλάκα), μετρημένα πράγματα σε δυό ανοιχτές παλάμες δηλαδή, τις υπόλοιπες δώδεκα ώρες της ημέρας με τι σκατά ασχολείται ;

Με τα βραζιλιάνικα ; με τις Τατιάνες ; με τα τηλέφωνα στις κολλητές της ; με τα χρόνια της που θάφτηκαν χωρίς να ξέρει πού ακριβώς για να πάει να τους ανάψει ένα κερί ;

Κλασσική τεμπελιά με μια εσάνς φόβου. Υπεκφυγές για να μην παραδεχτεί πως στο σεξ δεν είναι πιά αυτή που ήταν ενώ εσύ ωριμάζοντας γίνεσαι σαν τα παλιά καλά κρασιά (που πήραν αέρα μέσα απ’ το φελλό τους και κανείς δεν τους το είπε ακόμη). 

Οργή (ira)

Αυτό αφορά και τους δυό και έχει μόνον έναν αποδέκτη : τα χρόνια που πέρασαν.

Δεν βοηθάει να σκέφτεσαι τους κάτω ορόφους, είναι απαγορευμένο να σκαλίζεις παλιές φωτογραφίες , δεν είναι πια ρομαντικό ή νοσταλγικό να κατεβαίνεις σε παραλίες που έγδερνες γόνατα για να κατέβεις πριν είκοσι χρόνια (γιατί τώρα μόνο το λιμενικό ή η γοργόνα η αδερφή του Μεγαλέξαντρου θα μπορέσουν να σε βγάλουν από κει πέρα) , δεν κρατάς παλιά ρούχα τέσσερα νούμερα μικρότερα (ακόμη κι αν έχουν βάτες σαν την πλατεία Κλαυθμώνος, πάλι θα σπαράξεις από θυμό που δεν μπορείς να τα φορέσεις) , δεν βάζεις ν’ ακούσεις παλιά τραγούδια που όταν τα χόρευες μαζί του το στήθος σου κόντευε να του βγάλει το μάτι ενώ τώρα τον πιέζει στο σημάδι από την εγχείριση της κήλης του, δεν βλέπεις τα παλιά σου σκισμένα τζιν που χώραγες και περίσσευες ολόκληρος μέσα τους ενώ τώρα φοριούνται σαν γκέτες μέχρι τα γόνατα , δεν ξεχνάς να ανανεώνεις τις προμήθειές σου από το χημικό σου μπλε φίλο που αν δεν είχες κι αυτόν όλα θα ‘ ταν blue , το κέρατό σας μέσα για περασμένα χρόνια , την κατάρα μου να ‘χετε μαλακισμένα , ουστ γαμώ τις πίσω σελίδες μου που ξέφτισαν και σκίστηκαν και δεν διαβάζονται πια….(ξέχασα να πάρω το lexotanil  μου σήμερα). 

Ζήλεια (invidia)

Mην πεις ποτέ μα ποτέ μα ποτέ  λοξοκοιτώντας τα “μα κοίτα τα πως φιλιούνται, σαν να ‘ναι η τελευταία τους μέρα στη γή κάνουν”.

Επειδή δεν είναι η τελευταία τους μέρα , γι αυτό τη ζούν όπως της πρέπει κι όπως της αξίζει , όπως διατάζει το αίμα τους που καίει.

Εσένα, που η τελευταία σου μέρα μπορεί και να ‘ναι η αυριανή, η μεθαυριανή, ακόμη και σήμερα, γιατί αφήνεις να ‘ναι το αίμα σου πιο κρύο κι από οχιάς σε νάρκη ;

Γιατί δεν μπήγεις ένα μαχαίρι στο κεφάλι αυτής της ζήλιας που σε ποτίζει με άλλοθι , με ευθύνες , με υποχρεώσεις , με λογαριασμούς , με καθωσπρεπισμούς , με το μυαλό στο αύριο που μπορεί να μη σου κάνει τη χάρη να ‘ρθει να σε συναντήσει όπως συμφωνήσατε όταν ήσουν κι εσύ δεκαοκτώ ;

Τότε σφιγγόταν το στομάχι σου και σε χαράκωνε η ζήλια μόνον αν κοιτούσε άλλον. Το ίδιο κι αυτή. Και σήμερα θα ματώνετε από λύσσα μόνο αν τα κυβικά των “φίλων” είναι περισσότερα , αν οι ετικέτες στα ρούχα τους πιό ακριβές , οι εκδρομές τους πιο μακρινές και τα χαλιά τους πιό μεταξωτά ;

Τόσο φτηνοί μαλάκες γίνατε πιά ;

(αύριο κλείνει το κεφάλαιο, πριν μας προλάβει το Σαββατοκύριακο που πέφτουν όλες οι αμαρτίες μαζωμένες…)

Photo : DIANE ARBUS (ξανά)