MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Hξερα ότι είχαμε ημερομηνία λήξεως , το ήξερα τόσο καλά όσο κι εκείνα τα μεξικάνικα φασόλια που τρώγαμε , έτσι , κρύα απ’ την κονσέρβα,ρουφώντας μεγάλες γουλιές γλυκό σαμιώτικο, βιαστικά , για να γυρίσουμε πάλι στο κρεβάτι , να ξεσκιστούμε .

Γιατί , ο πόνος ματάκια μου δεν είναι άγγιγμα ελαφιού . Ποτέ δεν ήταν.Τρύπωσε μέσα μου ήσυχα-ήσυχα σα βρωμερό ποντίκι και μου ροκάνιζε τα σπλάχνα καθώς σε κοιτούσα να μιλάς στο τηλέφωνο με το μαλάκα , τι άλλο θάτανε βέβαια για να μη βλέπει , να μην ακούει , να μην καταλαβαίνει …τι σκατά άνθρωπος ήταν αυτός που δε σε μύριζε , δεν έγλυφε πάνω σου τον ξένο ιδρώτα - τον ιδρώτα μου, σκεφτόμουν, και συνέχιζα να σε βλέπω να του μιλάς , έδινα το ένα μου αυτί γαμημένε καλλιτέχνη για να κρεμάσω το άλλο σκουλαρίκι εκεί , στο ακουστικό , να ξέρω τι του λες , να κλέβω απ’ τις λιγοστές ανάσες σου για να σταματήσεις κάποτε αυτή τη φάρσα , δεν είναι δυνατόν , τόσα λόγια γι ‘ αυτόν , τι να τα κάνει ο νεάτερνταλ , τα άγια τοις κυσί πια …Και μόλις πιαστεί επί τέλους η ανάσα σου και σκάσει μύτη το χρόνιο άσθμα σου , να ‘ μαι κι εγώ , με το αερολίν στην τσέπη , έτοιμος ,του κουτιού , με τα σπρέυ , τις πορτοκαλάδες και το απόκομμα με τα εφημερεύοντα στην τσέπη , δια παν ενδεχόμενον

Κέρβερος.
Να περπατάω δίπλα σου ή μάλλον καναδυό βήματα πιο πίσω πάντα - από σεμνότητα νόμιζαν οι φίλοι , εγώ βέβαια είχα καρφωμένο το βλέμμα στον υπέροχο κώλο σου κι έκανα όνειρα , άς ‘ τους να κουρεύονται , οι κιοτήδες….Σκιά της σκιάς σου , ένα φτηνό , αόρατο παραπλήρωμα που περίμενε υπομονετικά,σα δευτεράντζα στις κουΐντες , χόρευε γύρω σου γιά να γελάς , μάθαινε απ’ έξω μιά αρμαθιά αστεία για να κάνει ατμόσφαιρα , μύριζε ανήσυχα τον αέρα να προλάβει τις απειλές , λιγούρηδες που σε τριγύριζαν σαν τα τσακάλια το ψοφίμι ….μυρίζονταν το αίμα και παλαβώνανε , το αίμα που δεν άντεχες ούτε να βλέπεις κι έσκυβα προσεχτικά , με ευλάβεια και το σκούπιζα ανάμεσα απ’ τα πόδια σου , μία φορά το μήνα ,σ’ έπλενα παστρικά , τοποθετούσα το ταμπόν με αέρα συνταξιούχου γυναικολόγου , εγώ ,εγώ που ήμουν πάντα τόσο αδέξιος , σασκίνης έλεγαν , εγώ που έριχνα μία και μόνο κλεφτή ματιά στο ματωμένο κόλπο σου διατάζοντας τα χέρια μου να σταματήσουν επειγόντως το τρέμολο …

Τώρα , ποιός ?

………………………………………………………………………………………

* Τον ρώτησα αν έχω την άδειά του να το ανεβάσω στο βλογ και μου απάντησε “έχεις την αγάπη μου, τι να την κάνεις την άδεια;”. Την αγάπη την κράτησα για μένα, το ποστ του το βγάζω σε κοινή θέα, όπως του αξίζει.

Μήνες σκεφτόμουν πόσο βαρετές , προβλέψιμες και τελικά γραφικές έως μειδιάματος μπορούν να γίνουν οι –περισσότερες- ιστορίες boy leaves girl , girl mourns boy, σε χαρτί ή οθόνες.

Τώρα πάρτε τα μετρητοίς για να ξεχρεώσω, έστω με δανεικά , once for good.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Δευτέρα, 12 Νοέμβριος 2007 στις 11:00 μ.μ. στην κατηγορία ινκρέτιμπλ στρέϊντζ χομ μέϊντ σπλάτερ. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.