MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Hξερα ότι είχαμε ημερομηνία λήξεως , το ήξερα τόσο καλά όσο κι εκείνα τα μεξικάνικα φασόλια που τρώγαμε , έτσι , κρύα απ’ την κονσέρβα,ρουφώντας μεγάλες γουλιές γλυκό σαμιώτικο, βιαστικά , για να γυρίσουμε πάλι στο κρεβάτι , να ξεσκιστούμε .

Γιατί , ο πόνος ματάκια μου δεν είναι άγγιγμα ελαφιού . Ποτέ δεν ήταν.Τρύπωσε μέσα μου ήσυχα-ήσυχα σα βρωμερό ποντίκι και μου ροκάνιζε τα σπλάχνα καθώς σε κοιτούσα να μιλάς στο τηλέφωνο με το μαλάκα , τι άλλο θάτανε βέβαια για να μη βλέπει , να μην ακούει , να μην καταλαβαίνει …τι σκατά άνθρωπος ήταν αυτός που δε σε μύριζε , δεν έγλυφε πάνω σου τον ξένο ιδρώτα - τον ιδρώτα μου, σκεφτόμουν, και συνέχιζα να σε βλέπω να του μιλάς , έδινα το ένα μου αυτί γαμημένε καλλιτέχνη για να κρεμάσω το άλλο σκουλαρίκι εκεί , στο ακουστικό , να ξέρω τι του λες , να κλέβω απ’ τις λιγοστές ανάσες σου για να σταματήσεις κάποτε αυτή τη φάρσα , δεν είναι δυνατόν , τόσα λόγια γι ‘ αυτόν , τι να τα κάνει ο νεάτερνταλ , τα άγια τοις κυσί πια …Και μόλις πιαστεί επί τέλους η ανάσα σου και σκάσει μύτη το χρόνιο άσθμα σου , να ‘ μαι κι εγώ , με το αερολίν στην τσέπη , έτοιμος ,του κουτιού , με τα σπρέυ , τις πορτοκαλάδες και το απόκομμα με τα εφημερεύοντα στην τσέπη , δια παν ενδεχόμενον

Κέρβερος.
Να περπατάω δίπλα σου ή μάλλον καναδυό βήματα πιο πίσω πάντα - από σεμνότητα νόμιζαν οι φίλοι , εγώ βέβαια είχα καρφωμένο το βλέμμα στον υπέροχο κώλο σου κι έκανα όνειρα , άς ‘ τους να κουρεύονται , οι κιοτήδες….Σκιά της σκιάς σου , ένα φτηνό , αόρατο παραπλήρωμα που περίμενε υπομονετικά,σα δευτεράντζα στις κουΐντες , χόρευε γύρω σου γιά να γελάς , μάθαινε απ’ έξω μιά αρμαθιά αστεία για να κάνει ατμόσφαιρα , μύριζε ανήσυχα τον αέρα να προλάβει τις απειλές , λιγούρηδες που σε τριγύριζαν σαν τα τσακάλια το ψοφίμι ….μυρίζονταν το αίμα και παλαβώνανε , το αίμα που δεν άντεχες ούτε να βλέπεις κι έσκυβα προσεχτικά , με ευλάβεια και το σκούπιζα ανάμεσα απ’ τα πόδια σου , μία φορά το μήνα ,σ’ έπλενα παστρικά , τοποθετούσα το ταμπόν με αέρα συνταξιούχου γυναικολόγου , εγώ ,εγώ που ήμουν πάντα τόσο αδέξιος , σασκίνης έλεγαν , εγώ που έριχνα μία και μόνο κλεφτή ματιά στο ματωμένο κόλπο σου διατάζοντας τα χέρια μου να σταματήσουν επειγόντως το τρέμολο …

Τώρα , ποιός ?

………………………………………………………………………………………

* Τον ρώτησα αν έχω την άδειά του να το ανεβάσω στο βλογ και μου απάντησε “έχεις την αγάπη μου, τι να την κάνεις την άδεια;”. Την αγάπη την κράτησα για μένα, το ποστ του το βγάζω σε κοινή θέα, όπως του αξίζει.

Μήνες σκεφτόμουν πόσο βαρετές , προβλέψιμες και τελικά γραφικές έως μειδιάματος μπορούν να γίνουν οι –περισσότερες- ιστορίες boy leaves girl , girl mourns boy, σε χαρτί ή οθόνες.

Τώρα πάρτε τα μετρητοίς για να ξεχρεώσω, έστω με δανεικά , once for good.

Αν πω ότι άνοιξα βλογ για να μαλώνουν εκεί μέσα το παιδί και ο κυνικός που κρύβονται μέσα μου και να μ’ αφήνουν στην ησυχία μου , θα με πάρουν σε τρεις ώρες (και πολύ λέω) σηκωτό με το 166 ή το 199 – όποιο προλάβει, μη χάσει το κελεπούρι- .

Θα το πω όμως κι ας είναι μισό ψέμμα (κανέναν δεν κρύβω μέσα , ήδη μόνος εγώ κι ασφυκτιώ) .Κι ας είμαι τώρα που γράφω στημένος στο παράθυρο ν’ ακούσω τη σειρήνα και να κατέβω οικειοθελώς για να τύχω των ευεργετημάτων που προβλέπονται για τους μετανοήσαντες βλόγερς.

Για κάποιο λόγο, όμως, πρέπει να το άνοιξα το πρώτο μου βλογ (μετά ξαναμάρτησα, once a slut, always a slut). Αλλιώς γιατί δεν άνοιγα μια τρύπα στο δρόμο απέναντι , ή στο νερό , ή στις κουρτίνες στο σαλόνι , ή άλλη μια στο μπαλκόνι για να μη γίνεται Ατλαντικός με την πρώτη ψιχάλα;

Μαλάκες μηχανικοί (μερικοί μπορεί να συντηρούν εκτός από γυναίκα -και γκόμενα- και βλογ , αληθινά τραγική κατάσταση, άντε μετά να σκεφτούν να δώσουν σωστές κλίσεις στα μπαλκόνια ).Για τους άντρες μηχανικούς μιλάω, γιατί μπορεί να με διαβάζει και η κουμπάρα και δεν είναι να χαλάμε τις καρδιές μας για μια τρύπα στο μπαλκόνι.

Στο θέμα μας ξανά.Oι προφανείς λόγοι ανοίγματος βλογ αποκλείστηκαν : γυναίκες , άντρες , δόξα , φήμη , λεφτά , γκρίνια ,λεξοδιάρροια, σεξ.

Για φαγητό δεν γράφω , άρα εκτός παιχνιδιού και το θεματικό.

Από τα αθλητικά με έδιωξαν κακήν-κακώς , κακό του κεφαλιού τους αλλά με διπλοκλείδωσαν απ’ έξω, πάει κι αυτό.

Είπα απεταξάμην και στους λιγότερο προφανείς λόγους : κοινωνική παρέμβαση , πολιτικό μανιφέστο, δημόσιος μονόλογος , λανθάνουσα μεγαλομανία , ανάνηψη από απόρριψη , ανία.

Τι άλλοθι μου απέμεινε για να το βγάλω βόλτα σ’ ένα βλογ δηλαδή ;

Τόσο με τρώει , που σκέφτομαι ν’ ανοίξω τώρα άλλο ένα για να μου δώσω κάποιες απαντήσεις.

Θα βγάλω άκρη ;

Όχι , αλλά θα σκάσω και θα πλαντάξω αν δεν το δοκιμάσω (μετά επειδή είμαι έξτρα λαρτζ παιδί , θα το χαρίσω στον φίλο μου τον Καρτέσιο που δεν έχει ένα δικό του, για να παίζει όταν έχει αϋπνίες).

υ.γ. μετά που γράφτηκε ετούτο το δοκίμιο , έσκασε μύτη αυτό το μανιφέστο-καθοδήγηση και λύθηκαν αυτομάτως όλες οι απορίες μου (οπότε και αποκοιμήθηκα αυτοϊκανοποιημένος). Aξίζει να διαβαστεί και να διδάσκεται σε κάθε βλογοσχολή.