Κλέβω – χωρίς να ντραπώ διόλου- μια ωραία εικόνα από το εικονοστάσι του εικονοκλάστη Αθήναιου , που λέει :
“Έτσι λοιπόν μόλις ξυπνήσω και φτιάξω καφέ, παίρνω υπό μάλης το MacBook, βγαίνω στη βεράντα κι αρχίζω και να διαβάζω τις αγαπημένες μου πένες και τ’αγαπημένα μου πληκτρολόγια κι έτσι μου φτιάχνει η μέρα.”
Με μερικές αναπόφευκτες αλλαγές στα διαδικαστικά, τουτέστιν : δεν φτιάχνω καφέ μόλις ξυπνήσω, ίσα που προλαβαίνω ν’ αλλάξω βρακί και να κοπώ τρεις φορές στο ξύρισμα , κανείς δεν μου φτιάχνει καφέ μέχρι να στρώσω τον κώλο μου στο γραφείο όπου με θεωρούν πολύ καθωσπρέπει άτομο , δεν έχω Mac Book και – πολύ περισσότερο- δεν βάζω μεγάλα σκληρά πράματα κάτω από τη μασχάλη μου , δεν βγαίνω σε καμιά βεράντα πριν έρθει ο Μάιος γιατί φοβάμαι μην πάθω pneumonia gamiola όπως ο φίλος μου ΚΠ, πένες μου είναι αδύνατον να διαβάσω καθώς η πρεσβυωπία μου είναι παροιμιώδης αλλά αρνούμαι και να υποταχθώ στη λογική της υποβοήθησης για να διαβάσω μια πένα, άντε δυό κι ας είναι και Caran d’ Αche , ….ε μετά μπορώ να ισχυρισθώ πως τα υπόλοιπα είναι όπως τα περιγράφει ο Καστοριάδης του chinois και του αβγολέμονου. Kαθόλου άσχημα, δηλαδή, για πρωτάκι των βλογς και της σαβάνας του web εν γένει (that’s me folks!).
Διακόσιες εννιά ( αριθμητικώς : 209) λέξεις ρε πούστη μου, για να πω ότι μόλις πιώ την πρώτη γουλιά καφέ στο γραφείο και τσεκάρω τις υποχρεώσεις στο Outlook , βουτάω στα βλογς των φίλων μου η των συνήθων υπόπτων. Και εκεί μένω να πλατσουρίζω. Από κει παίρνω τις λέξεις, τις εικόνες, τις ιδέες για το επόμενό μου κειμενάκι, το ξέρουν όλοι τους πως είναι ηθικοί αυτουργοί στην κατάντια μου και μερικοί –σεσημασμένοι- δείχνουν πως το απολαμβάνουν κιόλας. Χαλάλι τους.
Ασφαλώς, το ξέρω πως υπάρχουν ακόμη χίλια καλά βλογς εκεί έξω , πως κάθε μέρα ξεφυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν άλλα εκατό, πως με το να μη ψάχνω δεξιά κι αριστερά χάνω διαμαντάκια που αξίζαν (και με το παραπάνω) το τσουρούτικο πεντάλεπτο που θα τους αφιέρωνα, πως κάποιο από όλα αυτά τα χιλιάδες που γεννιούνται καθημερινά μπορεί και να ήταν φτυστό μια μέρα ή μια νύχτα μου, αυτά τα ξέρω αλλά δεν τα αφήνω πια να με γεμίζουν ενοχές επειδή τα έχω εγκαταλείψει Αδιαφορίας και Άγνοιας γωνία. Μπορεί όλα τους να είναι μια χαρά food for thought αλλά οι μαρμίτες μου είναι πολύ μικρές για να βγάλουν μεγάλες μερίδες.
Κατά βάθος είμαι άνθρωπος που απολαμβάνω να κολυμπάω στα ρηχά, να ζω και να μεγαλώνω με τις μικρές καθημερινές ανασφάλειές μου, για την ακρίβεια έχω επενδύσει πάνω τους και –ναι, το λέω - τις έχω καλά γυμνασμένες. Με ξέρουν και τις ξέρω, κι απ την καλή κι από τη φόδρα.
Το βλογ αυτό, ούτε Hostel είναι , ούτε Οίκος Ευγηρίας , μηδέ deep open minded. Ένας ξενώνας για αδέσποτες λέξεις είναι, ένας τσελεμεντές για fast food.
Δώστε μου ένα αβγό και θα ασελγήσω παραδειγματικά επάνω του, τηγανητό, βραστό, ωμό, τουρσί , μάτι, ομελέτα, ποσέ, θα περάσουμε μια χαρά οι δυό μας.
Μη μου βάλετε- όμως- δίπλα έστω μια φέτα μπέικον. Θα χάσω τη χαρά της καθημερινής συνήθειας να γράφω (κουτσά-στραβά) μόνον γι αυτά που ξέρω κι αυτό είναι κάτι που ούτε εγώ , ούτε το αβγό μπορούμε να το αντέξουμε.
Feed