Τον είδα τις προάλλες να σκαλίζει – για πρώτη φορά με μάτι ανήσυχο- τα βινύλια. Δεν με συγκίνησε τόσο η παρουσία του στο “άβατο” όσο η τρυφερότητα με την οποία τα άγγιζε, ήταν πιο πολύ ένστικτο παρά ο,τιδήποτε άλλο μπόρεσα να βρω στο αυτόματο λυσάρι μου σαν ερμηνεία. Μόνο στο Nintendo DS και στην ακμή του είχε δείξει μεγαλύτερο σεβασμό ως εκείνη τη στιγμή.
Δεν του μίλησα , άφησα να το κάνει εκείνος αν ένιωθε την ανάγκη.
He did !
“Όταν βρούμε καμιά ώρα, θέλω να με βοηθήσεις να φτιάξω ένα σιντί με κάποια από τούτα. Διάλεξε εσύ ο,τι νομίζεις, βάλε να τα ακούω και θα σου κάνω νόημα όπως στις αρένες : να ζήσει-να πεθάνει , οκ ;”
Αν ήταν να περάσουμε μια τέτοια ώρα οι δυό μας, δεχόμουν ακόμη και να γίνω το αντικείμενο του κατεβασμένου του αντίχειρα σε αληθινή αρένα.
“ Όποτε θέλεις” , του είπα , “όποτε θέλεις”..
Αν είναι να ξαναμπώ μέσα στα δεκάξη μου , στα δεκαοχτώ μου , στα εικοσπέντε μου , ακόμη και στα τριάντα μου , παρέα μαζί σου για να βρω το δρόμο και να μη χαθώ , όποτε θέλεις αγόρι μου. Αυτό όμως δεν τόλμησα να του το πω, φοβήθηκα ακόμη και τη χροιά της φωνής μου και το παρέλειψα, για μια ακόμη φορά “κατώτερος των περιστάσεων”.
O Νίκος Ξυδάκης και η Λουίζα Κορνάρου , θαρρείς και συνωμότησαν, μου θύμισαν – ορθά, κοφτά- πως υπάρχει χώρος μόνον για έναν έφηβο στο σπίτι. Τον πραγματικό. Αυτού που οι ορμόνες του μυρίζουν σαν έφηβου και όχι σαν cajoline.
Τους ευχαριστώ και τους τρεις..
Feed