MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Δεν ήταν η πρώτη φορά που τη χαστούκιζε. Δεν θα ήταν και η τελευταία.

Γιατί συνέχιζε να είναι μαζί του ήταν απορία ισομήκης με τα μυστήρια του σύμπαντος.

Να ήταν ο φόβος πως θα της έκανε κάτι πολύ κακό αν έλεγε “φεύγω” ;

Να ήταν η αγωνία της πως θα μείνει πάλι μόνη στα σαράντα της να πλέει και να χαϊδεύεται πάνω στον καναπέ ;

Να ήταν η λαχτάρα πως αυτός ο πόνος και το αίμα θα έφερναν κάτι καλό, όπως πάντα ; 

Πριν καταντήσει σαν ηρωίδα της σύγχρονης εγχώριας νεο-ορμονικής λογοτεχνίας , σκούπισε σε μιαν άκρη του σεντονιού τις μύξες και τα αίματα και έπεσε στα τέσσερα με το κεφάλι γυρισμένο προς τον τοίχο.  

“Έλα”, του είπε , “ πάρε με , μη με αφήνεις να περιμένω άλλο, θα στεγνώσουν τα αίματα και δεν θα βγαίνουν ούτε με πλύσιμο στο χέρι μετά”….