MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

“ Την έγκρισή του έδωσε το γαλλικό Κοινοβούλιο στο σχέδιο του μουσείου «Λούβρο-Αμπού Ντάμπι» υπερψηφίζοντας τη συμφωνία που αφορά την «πολιτιστική συνεργασία» ανάμεσα στη Γαλλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το μουσείο στα Εμιράτα θα δανείζεται έργα τέχνης από τα γαλλικά μουσεία, κυρίως από το Λούβρο, για χρονικές περιόδους από έξι μήνες έως δυο χρόνια. Η συμφωνία έχει διάρκεια 30 ετών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα καταβάλουν συνολικό ποσό ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, εκ των οποίων 400 εκατομμύρια ευρώ θα προορίζονται για το μουσείο του Λούβρου “ .

Ασφαλώς δεν φταίει το διεστραμμένο μου μυαλό όταν – διαβάζοντας αυτό- σκέφτηκα την εξηντάρα που πληρώνει αδρά για τη συντροφιά του 25χρονου.

Άν το χρήμα ρέει, διαλέγει τον καλύτερο επιβήτορα, το Λούβρο των τεκνών – και γονατιστός ζητώ συγγνώμη για τον φριχτό νεολογισμό-.

Έτσι και στις συνομήλικες φίλες της θα πουλάει δημόσια μούρη αλλά και τη βιολογική της ανάγκη θα εξυπηρετεί ιδιωτικά.

Oι μέρες όμως του Louis XIII , τα οιστρογόνα της  και οι υγρές νύχτες δεν θα επιστρέψουν ποτέ.

Art imitates life imitates art…. 

170  λέξεις , επιτέλους η λεξοδιάρροια που με ταλαιπωρεί μέρες τώρα δείχνει σημεία ύφεσης , θα προτιμούσα ασφαλώς να τέλειωνα στις 40 αλλά με τέτοια εικόνα τι καλύτερο να περιμένει κανείς ;

Τέρμα το διάλειμμα με τις ερωτικές αγιογραφίες. Επιστροφή στο basic course μας που δεν είναι άλλο από το καθαρό , ανόθευτο σεξ. Πάρτε θέμα και  αν σας πέφτει βαρύς ο καναπές, δοκιμάστε εναλλακτικές λύσεις -και στάσεις-όλο το σαββατοκύριακο (εκτός κι αν πονέσει ο καναπές).

Case Study I

Για πρωτοετείς  (ξεκινάμε από τα εύκολα, θα ακολουθήσουν τα ΙΙ και ΙΙΙ όπου θα κλάψουν μανούλες στις εξετάσεις) 

Οικογένεια : τεσσάρων (4) , range 15-45

Εργαζόμενος : ένας (1) μικρός ήρωας-μαλάκας, αν ήμασταν Ινδία θα ήταν και οι τέσσερις αλλά πού τέτοια μεγαλεία, γ@μώ τη νεολαία τους….

Στόματα : τεσσεράμιση (4 1/2)  , ο έφηβος τρώει για δύο (2) , η γυναίκα τρώει τις μονές μέρες , δικαιούται όμως οργασμού καθημερινά (άλλο τι παίρνει)

Μισθοί : 14 Χ 1.400 ευρώ = 19.600 ! ( πςςςςςςςςςςςςς……αν ήταν στο χέρι του Γκαργκάνα, θα τον αποκεφάλιζε τον καργιόλη-μαλάκα)

Άλλα έσοδα : επιστροφή φόρου εισοδήματος = 1.200 (η απίστευτη πίκρα του Αλογοσκούφη)

Kάλαντα παιδιών : 200  (πείθονται να τα αποχωριστούν με συνοπτικές διαδικασίες, αν δεν πείθονται γίνεται νυχτερινή διάρρηξη ή ασκείται ψυχολογική βία - με σφήνες ελαφράς σωματικής- επί 24ώρου βάσεως)

Τρομακτικό σύνολο : 21.000 ! (πςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς…….ήδη η προκλητική οικογένεια του μαλάκα μας  μπήκε στο γερακίσιο μάτι της ΣΔΟΕ ) 

Δωρεάν παιδεία  : 8 μήνες Χ 580 ευρώ =  4.640 (μη χέσω)

Iδιωτική ασφάλιση-συνταξιοδοτικό : 12 μήνες Χ 260 ευρώ =  3.120 ( τους φρίκαρε ο Γκαργκάνας , είπαν οι άνθρωποι να φυλάξουν τον κώλο τους, ότι πολυτιμότερο έχουν πλέον)

Δάνεια – κάρτες : 12 μήνες Χ 280 ευρώ = 3.360 (ο μαλάκας έπεισε και τη γαλατού –που αρνείται να ανοίξει τεφτέρι-να πληρώνεται με Visa Gold)

Ρεύμα : 6 λογαριασμοί Χ 150 ευρώ = 900 (μη χέσω)

Τηλέφωνο : 6 λογαριασμοί Χ 150 ευρώ = 900 (μη χέσω)

Nερό : 6 λογαριασμοί Χ 100 ευρώ = 600 (πρόκειται περί πτωχής αλλά καθαρής οικογενείας)

Κινητά : 3 Χ 150 ευρώ = 450 (με κάρτες και σφιχτόκωλα όλοι, τα παιδιά μοιράζονται μια συσκευή μονές-ζυγές μέρες, όλος ο λογαριασμός πηγαίνει στον μαλάκα)

Kοινόχρηστα : 7 μήνες Χ 150  = 1.000 (αποφάσισαν να βαφτεί η πολυκατοικία στο επόμενο millennium)

Ουρά από θερινά κοινόχρηστα : 5 μήνες Χ 20 = 100 (πληρώνονται με δόσεις ως το Δεκέμβριο)

Mπενζίνες : 600  (ρουφάει κρυφά από του γείτονα, ο μαλάκας)

Ασφάλεια αυτοκινήτου – service (άνευ εκτάκτων) = 700

Τέρμα τα στοιχεία , στρώστε κώλο για λύση……………………..

Κάνουμε μια πρόσθεση (τώρα) για να μη πέσει βαρύς ο πέλεκυς (μετά) και έχουμε : 

Έξοδα χωρίς δεύτερη κουβέντα (επιστημονικώς : ανελαστικά ) : 16.370 

Kάνουμε και μιαν αφαίρεση για τα μάτια του κόσμου : 21.000 – 16.370 = 4.630 περίσσια ευρώ το χρόνο (ήδη γυάλισε το μάτι του Γκαργκάνα) 

Kάνουμε και μια διαίρεση για να σφίξουν οι κώλοι : 4.630 / 12 μήνες = 385,83 ελεύθερα υποχρεώσεων ευρώ το μήνα 

Κι άλλη μια για να το χωνέψουμε : 385,83 / 30 μέρες = 12,86 ολόκληρα ευρώ τη μέρα 

Aφαιρούμε γαλαντόμο ημερήσιο χαρτζιλίκωμα νεολαίας : 2 Χ 3 ευρώ = 6 ευρώ (ο Γκαργκάνας ζήτησε να φορολογούνται τα τσογλάνια αυτοτελώς και χωρίς φοροαπαλλαγή) 

Τα βγάζουμε κι αυτά από το ημερήσιο συσσίτιο : 12,86 – 6 = 6,86 αρτιμελή ευρώ / ημέρα (πήγε η καρδιά του Γκαργκάνα στον τόπο της , καθώς και το μουνί της Τράπεζας της Ελλάδος-πήγε στον τόπο του κι αυτό-) 

Θέμα :  

1.να αναλυθεί με ανατριχιαστικά παραδείγματα η συνεισφορά της συγκεκριμένης οικογενείας στο οικονομικό γίγνεσθαι ( διατροφή , ένδυση , μετακίνηση , κοινωνικές υποχρεώσεις , fun , θεριναί διακοπαί )

2.να μετρηθεί με το κατάλληλο οικονομετρικό μοντέλο η επίδραση των ως άνω παραμέτρων κατά τη διάρκεια του σεξ ή έστω των προ-προκαταρκτικών αυτού. Εάν σας προκύπτει βαθεία διείσδυση, κάπου τα κάνατε σκατά με τις προσθαφαιρέσεις, οπότε ξεκινήστε την άσκηση από την αρχή.

3.να εντοπισθεί το τραπεζικό ίδρυμα που θα κάνει τη θυσία να προσφέρει στέγη στα αδέσποτα και ορφανά αυτά 6,86 ευρώ (που δεν θα προλάβει βέβαια να τα δει να μεγαλώνουν και να κάνουν οικογένεια…για απογόνους ούτε λόγος )

4.να υπολογισθεί -επίσης- ο αριθμός των ημερών ηλιοφάνειας που απαιτούνται ώστε το σκατό της ως άνω ηρωικής οικογενείας γίνει παξιμάδι και συνεπώς κατάλληλο για αποταμίευση (ή άμεση κατανάλωση, εδώ που τα λέμε…)

Εξυπνακίστικες  βλογαπαντήσεις του τύπου “σιγά μη τους έμεινε και σκατό στον κώλο” δεν θα γίνουν δεκτές καθώς αρνείται να τις επεξεργαστεί o server μας. 

Aπαιτείται απάντηση στα 3/4 , η ενότητα 2 (“σεξ”) να θεωρηθεί ως προαιρετική, αν σφηνωθεί ο Κωτσόβολος στο κεφάλι του μαλάκα δεν τον σώζουν η Pfizer και η Bayer μαζί.  

Τip : το στεφάνι στο κατευόδιο του μαλάκα , κερασμένο απ’ τον Γκαργκάνα. 

σκονάκι 1 : η φωτογραφία είναι αισιόδοξα παραπλανητική (σιγά μη τους περίσσεψε και τόσο αίμα).

σκονάκι 2 : η αναπόφευκτη εμμονή σε  χυδαίες λέξεις και κοπρολαγνικές αναφορές είναι ενδεικτική της ψυχολογικής κατάστασης του Μ.Φ.Μ. (Μέσου Φορολογούμενου Μαλάκα) και δεν θα ληφθεί υπόψη κατά την βαθμολόγηση. 

Tην άλλη φορά θα του το πω.

“Φυσικά και είναι πρόβλημα μωρό μου.

Δεν θα σκοτώνω δυό ώρες μαζί σου σαν τον κλέφτη κάθε βδομάδα για να σε παρηγορώ άλλες δυό μετά.

Έχω κορμί κι εγώ, ζητιάνες  θα γίνουν οι ορμόνες μου ;”. 

(έχω την εντύπωση πως πάλι τσιγαρίλα και ψόφια στύση μύρισε εδώ μέσα)

Εδώ κανονικά θα έπρεπε σήμερα να φιγουράρει το τρίτο και τελευταίο μέρος της ενότητας “Τσιγάρα μέρος βου” αλλά το σκέφτηκα από δω , το σκέφτηκα από κει (πριν λήξει ο χρόνος σκέψης που αγόρασα προχτές από το γαλατάδικο απέναντι), είδα φρικαρισμένος πίσω από τις κουΐντες πως το κοινό δυσανασχέτησε με κόσμιους και μη τρόπους και δευτερόλεπτα πριν γίνει Γκουέρνικα το βλογ  εγκατέλειψα την παράτολμη ιδέα να ολοκληρώσω, ούτε ο Κότσιρας είχε πέσει τόσο χαμηλά προσπαθώντας να φτιάξει ένα τσιγάρο από τις στάχτες του πρώτου κι αν αυτό δεν είναι το έσχατο σκαλί της ξεφτίλας, πείτε μου κι εμένα τι ακριβώς είναι. 

Σκούπισα προσεκτικά τις στάχτες. Part time βλόγερ είμεθα, όχι ανοικοκύρευτοι. Άνοιξα και τρία windows να πάει ο καπνός κάτω. Μαζί και τα φαρμάκια που δεν αξιώθηκα ακόμη να αγοράσω τα Vista. 

Mε καθαρό και smoke-free μυαλό, ευκαιρία βρήκα να γράψω δυό γραμμές γι αυτό που γίνεται το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο στην Αθήνα, που ξεκίνησε από τον – ας με συγχωρέσουν-  δονκιχωτισμό μιας χούφτας ανθρώπων, που αποδείχθηκε στην πορεία πιο δυνατός κι από τους ανεμόμυλους των ωχαδερφιστών  κρατιστών κι από κάθε λογής μεγαλόσχημες Δουλτσινέες που θεωρούν πως το να είσαι φιλ-άνθρωπος είναι άσκηση ετυμολογίας ή τίτλος ευγενείας με φοροαπαλλαγή στον ισολογισμό και όχι ένας σπάνιας αξίας ενδοκρινής αδένας που ή τον έχεις ή γεννιέσαι συναισθηματικά ανάπηρος. 

Όσοι δεν είχατε την  περιέργεια να σύρετε το oικόσιτο ποντίκι σας στο μπάνερ “Δρόμοι Ζωής” που έχει τη χαρά και την τιμή να φιλοξενεί αυτό το βλογ , κάντε το τώρα.

Μετά δείτε το πρόγραμμά σας για εκείνες τις μέρες (8-9/12) και κόψτε το και ράψτε το πάνω τους. 

One size fits all. 

Nα είστε όλοι εκεί.

Πολλά από τα καλύτερα παιδιά-θαύματα της βλογόσφαιρας (ε ναι , υπάρχουν και τέτοια προστατευόμενα είδη ) θα είναι κι αυτά εκεί.

Ευκαιρία να ζητήσετε τα one of a kind  εργόχειρά τους.

Οι πιο ριψοκίνδυνοι ζητήστε τους κι αυτόγραφα. 

(εντάξει, ο Κότσιρας δεν θα είναι , εγώ θα τριγυρίζω -ως συνήθως- στον κόσμο μου αλλά με τόση φωτιά στα μάτια όσων σας υποδεχθούν στο κατώφλι της Περσεφόνης 47 , who gives a smoke anyway) 

Τώρα πια μπορώ να το πω.

Ο Peter Hammill , με τον οποίο μοιράστηκα κάποτε τους τοίχους ενός λιτού, σχεδόν άδειου φοιτητικού δωμάτιου και στον πόνο του υπήρξα – ερήμην του- συνοδοιπόρος, υπήρξε άδικος.

Τότε δεν ήξερα.

Πίστευα πως η ζωή τέλειωνε με το που τον άφησε η Alice. Tην μίσησα όσο καμίαν άλλη μα και πάλι χωρίς την απουσία της – έλεγα, τότε- , τι θα ήταν ο Peter ;

Άλλος ένας ευτυχισμένος family man ;

Πού να την χωρέσει τόση ευτυχία ; Σε ένα τριάρι ; Σε έναν βελούδινο καναπέ ; Στο τραπέζι της Κυριακής ; Σε sterilized sex με κλειδωμένη πόρτα; Στα γκρίζα μαλλιά ; Σε δυό παιδιά ; Σε δυό εγγόνια ;

Eίστε με τα καλά σας ;

O δικός μου Πήτερ ήταν γεννημένος για να υποφέρει.

Όχι για να φοράει φρεσκοσιδερωμένα σώβρακα. 

Fade out. …………………………………………

…………………………………………….Fade in

Eίδα μετά αυτή την εικόνα, το –σχεδόν γκροτέσκο-τσιγάρο να χύνεται από το στόμα του, το βλέμμα του που κοιτάει πουθενά και κατάλαβα. 

Στη ζωή δεν χωράνε φθινοπωρινά στιχάκια-μνημόσυνο στα χρόνια που μείναν πίσω και σ’ αυτούς που φύγαν.Δεν χρειάζονται μνημόσυνα , ούτε καταδύσεις με βαριά καρδιά εκεί που δεν θα βρεις πια φως.

Δεν το χρειάζεσαι, από τη στιγμή που έχεις εκείνο της επόμενης μέρας, που περνάει έστω και από μια χαραμάδα.

Κι αυτό ακόμη μπορεί να σε τυφλώσει αν αφεθείς να το απολαύσεις χωρίς να φοράς τα μαύρα γυαλιά των αδιέξοδων αναμνήσεων.

Κι αυτή η μέρα χαρισμένη είναι.

Ακόμη κι αν είσαι στα ογδόντα, στα εξήντα , στα σαράντα ,  μετράει όπως οι χλωρίνες και τα μακαρόνια στα ράφια του μπακάλικου : σαράντα, εξήντα , ογδόντα + μία δώρο.

Συν μία μέρα δώρο, λέω.

Δώ-ρο.

Κι αυτό δεν είναι φτηνό κόλπο του μάρκετινγκ. 

Τώρα το ξέρω και μπορώ να το φωνάξω (στο αυτί σου, μη ξεφτιλιστούμε εντελώς) :  

Πήτερ Χάμιλ , σ’ αγαπώ (ακόμη) αλλά  είσαι ένας μεγάλος ψεύτης !  

την καλύτερη θέα την έχουν – χωρίς αμφιβολία- τα φύλλα πάνω στη βρώμικη κουβέρτα

αυτά στο αριστερό της χέρι ετοιμάζονται να εκραγούν από τον πόθο, ο τρόπος που τα κρατά δεν αφήνει κανένα περιθώριο για λάθος ερμηνεία προθέσεων

και το τριάρι κούπα στο δεξί , λαχταράει να κατηφορίσει πίσω από το λοβό του αυτιού της και μετά χαμηλά στο λαιμό της μέχρι να νιώσει το δέρμα της να θέλει να χυμήξει έξω από τη μπλούζα 

αλλά δεν είναι παρά ένα τρία κούπα κι αυτή δεν είναι το ταίρι του…

Μου περίσσεψαν τρία ακόμη τσιγάρα…

Θα αρχίσω να τα ανάβω από αύριο…

Δεν είναι μέρες αυτές για πολλές κουβέντες.

To πόσο αρρωστημένα εθιστική -ή εθιστικά αρρωστημένη ;- μπορεί να είναι η επικοινωνία με το(ν) άγνωστο, μένει να αποκαλυφθεί στο εγγύς μέλλον, όταν εκτός από το ip θα βγαίνει στην οθόνη και η τελευταία σου ανάλυση αίματος και όλοι οι βλόγερς θα υποχρεώνονται να γράφουν με ονοματεπώνυμο και φωτογραφία τους σε υψηλή ανάλυση, αναρτημένη σε εμφανές σημείο στην είσοδο του καταστήματος.  

Σκέφτομαι πως ελάχιστοι  θα  ‘θελαν να δουν ποιόν έχουν απέναντί τους αν η εικόνα ήταν διαφορετική από αυτήν την ιδανική που (ας υποθέσουμε, χάριν ευκολίας του ποστ) σχημάτισαν με κόπο , χρόνο και μέσα από ατέλειωτες προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις.

 Διαβάζεις , άλλωστε , αυτό που θέλεις να διαβάσεις έχοντας στο φόντο μια μορφή. Αληθινή ή περσόνας, δεν έχει στ’ αλήθεια σημασία. Αμφιβάλλω όμως αν διάβαζες έστω και μια γραμμή γνωρίζοντας πως τα βλογς γράφονται από αυτόματο post generator. 

Ενίστασαι ;

Κι όμως.

Αν αυτός ήμουν εγώ, ποια θα ήταν η πρώτη σου σκέψη ;

Είδες ; 

Η “μαγεία” του άγνωστου υπάρχει μόνο στα παραμύθια , στις θεολογικές αναζητήσεις και στο διάστημα. Και μπορεί να καταστραφεί με συνοπτικές διαδικασίες , πράγμα τραγικό αν είσαι ακόμη εφτά χρονών αλλά νομοτελειακό αν ενηλικιωθείς. 

Εκτός κι αν θες να μείνεις για πάντα κολλημένος στα εφτά.

(η φωτογραφία με κολακεύει)

Διάβαζα προχτές ακόμη μιαν εκδοχή του άντρα-κτήνους που πετάει γυναίκα στα σκουπίδια και αφού πάρει μια γερή δαγκωματιά από την καρδιά της, την πετάει κι αυτήν στα σκυλιά (τα οποία με τη σειρά τους την γλύφουν , κατά την σουρεάλ εκδοχή του Blaine Reininger).Εξανέστην (όχι με τα σκυλιά).Και εύλογα ρώτησα : μόνο τα μισά γουρούνια κυλιούνται στη λάσπη ; 

Εγώ που είμαι λασπωμένος μέχρι τον αφαλό (έχω ακόμη δρόμο για να ολοκληρωθώ ως γουρούνι), λέω όχι. 

Λέω κι αυτά τα – σε πρώτη ανάγνωση- ασυνάρτητα , για να εξοφλήσουμε μέρος του χρέους μας στις τρυφερές φτηνές γουρούνες :  

Θα ήθελα να καταλάβω ποια ακριβώς είναι η εγκεφαλική λειτουργία που χτυπάει κόκκινο όταν αυτή σου λέει “είναι πολύτιμη η φιλία σου για μένα” και εσύ ακούς “δεν θέλω να ξαναμπείς μέσα μου”. Δηλαδή αυτόματη μετάφραση (τόσα πεταμένα λεφτά σε Lower και Sorbonne ρε γαμώτη μου, και η λύση ήταν μπροστά στα τυφλά  μάτια μας). 

Δεν θέλω να ξανακούσω αηδίες για την διαφορά ανάμεσα στο μισογεμάτο και στο μισοάδειο. Έτσι κι αλλιώς μισό είναι. 

Ένας άντρας και μια γυναίκα με σώες τις ορμόνες τους δεν μπορεί να είναι φίλοι. Αλλά αν θέλει κανείς να πιστεύει πως μπορεί να είναι , αυτό ισχύει πριν . Κατά τη διάρκεια και μετά όχι. 

Δεν θέλω να βλέπω ταινίες όπου αυτή τον χωρίζει,  βγάζει τα ματάκια της δεξιά κι αριστερά, γεννάει τρία παιδιά, βάφει ρίζα και όταν ξαναβρίσκονται έστω και μετά από δυό ντουζίνες χρόνια όλα είναι μέλι-γάλα-σπέρμα έστω για μια νύχτα. Θέλω να τον συναντά , να σκιρτά σαν εικοσπεντάχρονη (με αρχές εμμηνόπαυσης) , να του λέει με υγρό βλέμμα (πάνω-κάτω) “σου χρωστάω είκοσι χρόνια μωρό μου” και αυτός να της απαντάει “σου χρωστάω εφτά χιλιάδες τριακόσια άει σικτίρ,  παλιοκαργιόλα”. Kαι να βροντάει την πόρτα στα μούτρα της. 

Δεν χρειάζεται πο-τέ μα πο-τέ να την συγχωρήσεις αν δεν σου έδωσε αυτό που ήθελες όταν το ήθελες. Κάτι τέτοια κάνει μόνον ο θεός και η εκκλησία. Εσύ όχι. 

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το απολαμβάνεις ακόμη περισσότερο όσο την βλέπεις να καίγεται στην κόλαση.Νηστική. 

Θέλω να γράψω ένα βαθιά ερωτικό ποστ αλλά φοβάμαι πως θα γελάσω με όσα γράφω ήδη από την πρώτη παράγραφο ή θα την σκοτώσω στην τελευταία (αν την σκοτώσω στην πρώτη θα είναι τσάμπα τίτλος, αν γελάσω στην τελευταία θα είναι σπατάλη χρόνου). 

Tέλος , θέλω να μάθω να μην απαντώ στις προκλήσεις των έμπειρων βλόγερς (βλ.kukuzelis) τύπου :  Make sense who may.I switch off.

Καλύτερο μου ακούγεται το “Switch off, whoever. I’d rather make sense”.

Ή ακόμη καλύτερα (sorry Samuel και kuk) : Fuck off , “friend” ! Ι’d rather make love get laid

Θα ήθελα να δω : το Great Expectations να τελειώνει με τον Ethan Hawke τελείως δευτεράντζα (να μη βρίσκει ούτε γκαλερί στη Βουκουρεστίου να τον βάλει μέσα) και – βέβαια - την Γκουίνεθ να κυκλοφορεί με τα τετράδυμά της στις αλέες του Paradiso Perdutto , κουβαλώντας στην κοιλιά και το πέμπτο (κανένα, όμως, του Hawke). 

Θα ήθελα να πρωταγωνιστήσω : σε ασπρόμαυρο Cronenberg και να με λατρεύει η Juliette Binoche (αλλά να της πω ότι μου αρκεί να “μείνει για πάντα η καλύτερη φίλη μου”. What an asshole !). 

Θα ήθελα να διαβάσω : ένα ερωτικό μυθιστόρημα του Clive Barker και μια ποιητική συλλογή της Poppy Z.Brite για τους αποσυντεθειμένους έρωτες των mid-forties (με πρόλογο του Graham Masterton). 

Θα ήθελα να ζήσω : ντουέτο του Ντοστογιέφσκι και του Τιμ Μπάρτον. Ο,τι διάλεγαν οι δυό τους. Aρκεί να μη με έκλειναν σε άσυλο ή σανατόριο. 

Θα ήθελα να φιλμάρω : το “Μοντέλο του Πίκμαν” του Η.P.Lovecraft , με την προϋπόθεση το μοντέλο να είναι το αυθεντικό και σε κάθε προβολή της ταινίας να υπάρχουν στην μικρή, σκοτεινή αίθουσα τρεις θεατές (και όταν ανάβουν τα φώτα να βγαίνουν από την αίθουσα οι δύο). 

Θα ήθελα να μου ανήκουν : όλα τα βλογς της υφηλίου και να εισπράττω διόδια εισόδου αλλά και συγγραφής (ξέρω μερικές-μερικές που θα προτιμούσαν να πουληθούν στον Μεφιστοφελή παρά να συνταξιοδοτηθούν). 

Θα ήθελα να κάψω το :  Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better , που γράφτηκε από τον Samuel Becket και αναρτήθηκε από τον – εξαιρετικό- kukuzelis στο βλογ του , και να το αντικαταστήσω με το Tried.Failed.No matter.Try elsewhere (repeat if necessary, time permitted). 

Θα ήθελα να πω ευχαριστώ :  σε αυτήν που με άκουσε σήμερα να κάνω δεκαπέντε φορές “ουφ” και δεν άνοιξε τα παράθυρα να τα διώξει έξω. Yπάρχουν και συμπονετικοί- στα ουφ- άνθρωποι. 

Θα ήθελα να βγω : για μια μπύρα παρέα με τον εαυτό μου όταν ήταν δεκαοκτώ, για να δω ποιος θα βαρεθεί πρώτος τον άλλον (θα πλήρωνα όμως εγώ, για να του σπάσω τον τσαμπουκά). 

Θα ήθελα  να πέσω : μια μέρα για ύπνο χωρίς να δω το trailer από το ψυχόδραμα της επόμενης μέρας.