MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Το Παρασκευοσάββατο κύλησε μέσα σε καπνούς, την Κυριακή μάζευα τους κοριούς των άλλων μέσα απ’ το δέρμα μου, η Δευτέρα ξημέρωσε σε αναπηρικό καροτσάκι και την Τρίτη χτύπησε ύπουλα το βλογ πολιτική λοίμωξη.Τίποτε δεν θα μπορούσε να πάει χειρότερα.Νέοι και παλιοί αναγνώστες γύρισαν , καθένας για δικούς του λόγους, την πλάτη σ’ αυτό το fusion της πλάκας. 

Οι μισοί ζήτησαν ξανά-μανά τσιγάρα αλλά δεν πέφτω στην παγίδα. Ένα άναψε ο Κότσιρας κι αυτό τον έκαψε πατόκορφα. 

Μερικοί απείλησαν πως αν ξαναμαρτυρήσω την τελευταία σεκάνς της ταινίας, θα στείλουν σπίτι μου τον Τheo Αγγελόπουλο. Να μη σώσω να ξαναγράψω για σινεμά. 

Καναδυό πονηροί έσπειραν αμφιβολίες και υπονοούμενα για το πνευματικά αρτιμελές του ταλαίπωρου που εγκαταλείπεται από την εντελώς bitch πρώην του πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια. Παρέλειψαν τον πόνο του χωρισμού κι επικεντρώθηκαν στο manual. Ανέραστοι τεχνοκράτες του κερατά. Σιγά μην τους ξαναδώσω ανάπηρο για κολατσιό. 

Με τον Βενιζέλο έγινε το αδιαχώρητο στο mailbox.Το πιο τρυφερό απ’ όλα έλεγε : “σε καίει ρουφιάνε ότι το IQ του είναι μεγαλύτερο απ’ το δικό σου και σε τσούζει γιατί το μέγεθος μετράει”. Αφού το είπε ακόμη κι η Νάταλι Νομικού. Τρεις φορές. Εμφατικά. Μη τυχόν και μας ξεφύγει πόντος. 

Μετά από αυτά, αναγκάστηκα να σηκώσω το τηλέφωνο.Παράγγειλα τρεις πίτσες απ τις μεγάλες- γιατί και στην πίτσα το μέγεθος μετράει- και μια έρευνα αγοράς δώρο (με τις πίτσες).Να ξέρουμε πού πάμε, πού πατάμε και σε τι νερά κολυμπάμε βρε αδερφέ.Ποιοι μας διαβάζουν και γιατί. 

Λίγη υπομονή μόνο. Μόλις έρθουν οι μεγάάάάλες πίτσες (και η έρευνα) θα μοιραστούμε τα κομμάτια. Τουλάχιστον να το φχαριστηθούμε παρέα… 

Ο ευφυής (αυτό πια πάει σετάκι) Βενιζέλος μπορεί πλέον να αντιληφθεί πως όπως λέγαμε και στο σχολείο και στο στρατό “περνάει καλύτερα όποιος κάθεται πίσω”.Στην τραυματικά φιλόδοξη περίπτωσή του ασφαλώς η γαλαρία δεν ήταν ανάμεσα στις επιλογές του, άλλωστε ακόμη και στο τέλος του εξώστη θα ήταν αδύνατον να περάσει απαρατήρητος.

Τα λάθη, τις υπερβολές και τις παραλείψεις του ας τα καταγράψουν και αναλύσουν οι ειδικοί και ανειδίκευτοι πολιτικοί συντάκτες. Έχει ψωμί για μήνες ακόμη. Εγώ που είμαι χορτάτος – και ήδη πέρασα στα μπλίνις- ξέρω πως ο Βενιζέλος θα χάσει για τρεις λόγους : 

Η πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που τράφηκε με παπανδρεισμό και κράτος ατομική ιδιοκτησία,  αρνείται να δεχθεί ένα δείγμα καταφανώς πάνω του μέσου όρου ευφυΐας του να ηγείται ενός κόμματος που θεωρεί σπίτι του, σαλόνι του, καναπέ του. Οι διαφορετικοί είναι καλοί μόνον όταν είναι δεύτεροι. Σαν πρώτοι τρομάζουν. Το να ρίξει τώρα ο Βενιζέλος τον ατομικό του πήχυ και να εκφραστεί με λόγια αναντίστοιχα του προφίλ, του status και του IQ του, είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις τον Hendrix να φαλτσάρει ακόμη και μετά από τριπλό overdose.Μερικά πράγματα απλά δεν γίνονται. 

Τα τζάκια συγχωρούνται, άλλωστε είναι απρόσιτα, σχεδόν “εξ ορισμού”. Ή γεννιέσαι μέσα σ’ αυτά ή καίγεσαι πάνω τους όπως συγκινητικά προσπάθησε να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου και γλίτωσε –ως τώρα- καψαλισμένος. Όσοι όμως έκαναν έναν πλούσιο γάμο με τζάκι, γεννούν φθόνο και είναι υποχρεωμένοι να κυλιούνται μέσα στο “γιατί αυτός κι όχι εγώ;” ισοβίως. Δεν το γνώριζε ο διεκδικητής της αρχηγίας ότι το δόγμα “καλή και πλούσια νύφη από σπίτι” καταδυναστεύει την πλειονότητα των ελλήνων ; Εδώ έκανε δυσκοίλιο ακόμη και τον –σεληνιασμένο πλέον- Πάγκαλο, που έβγαλε απ’ το θηκάρι του Ντούτσε και Φύρερ και τους πέταξε άνευ φοράς στη  μούρη μας χωρίς να μας ρωτήσει αν δίνουμε δεκάρα για το πώς θα μοιράσουν την προίκα μεταξύ τους. 

Ο βήχας κι ο έρωτας δεν κρύβονται, έλεγε ο σχωρεμένος ο παππούς μου που πέθανε από καρκίνο στα πνευμόνια και είχε τη γιαγιά μου για παραδουλεύτρα. Σαν άξιος απόγονός του θα συμπλήρωνα πως και η έπαρση δεν κρύβεται. Κι αυτή , ανεξάρτητα από το λόγο που την ανεβάζεις τέρμα στο κοντάρι, ποτέ δεν γίνεται γέφυρα για να προσεγγίσεις τους απέναντι. Ίσα ίσα που μπορεί να διευκολύνει ακόμη κι αυτούς που στέκονται ως τότε στο πλάι σου γιατί νιώθουν αδύναμοι να σηκώσουν δικό τους μπαϊράκι, να την διαβούν για να απομακρυνθούν. Σημαίες υπάρχουν κι άλλες. Κι από καλάμια, να φάει ο κάθε πεινασμένος. 

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Όσο και η ενότητα στην οποία ομνύουν, θαρρείς κι αυτό τους δίνει αυριανό άλλοθι. Το ακαταλόγιστο έτσι κι αλλιώς το έχουν.