εντάξει, είπα να φύγει αφού το θέλει , να φερθώ σαν πολιτισμένος μαλάκας, να της υποσχεθώ πως άλλη πικρή κουβέντα δεν θα βγει απ το στόμα μου, πως αυτά που περάσαμε μαζί ήταν πολύ ακριβά για να βγουν στα πέντε παζάρια αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να τα μάθει κανείς άλλος ,πως ότι κι αν γίνει θα κρατήσουμε μέσα μας μόνο τις καλές στιγμές αλλά εγώ αυτήν την τελευταία θα θυμάμαι , πως καταλαβαίνω ότι δεν ανάσαινε πια ανάμεσα σ αυτό που ήμασταν κι αυτό που είμαστε τώρα αλλά οι άνθρωποι μεγαλώνουν , πως ναι το νιώθω κι εγώ ότι “δεν είναι πια όπως παλιά” αλλά εμένα μου αρκεί ενώ αυτήν όχι, πως αφού είναι μονόδρομος το ξέραμε ότι σε αδιέξοδο κάποια στιγμή θα τέλειωνε, πως αν δεν το θέλει δεν θα ξαναπάρω τηλέφωνο, ούτε και μήνυμα θα στείλω , πως αφού το θέλει θα της επιστρέψω όλες τις φωτογραφίες που ξαπλώνει γυμνή σ’ αυτό το κρεβάτι (και την ενοχλούσε τόσο να γεμίζω memory cards με τα πόδια της, το δέρμα της και την πλάτη της, “αφού είμαι εδώ , μαζί σου” έλεγε αλλά εγώ ήξερα πως μια μέρα μόνον τα mb θα έμεναν) , τίποτε άλλο δεν μπορώ να σου υποσχεθώ είπε , αυτά που λες ούτε ο Τρυφώ δεν θα καταδεχόταν να τα φιλμάρει σήμερα, μα πώς είναι δυνατόν να βρισκόμαστε έστω μια φορά το χρόνο , αν είμαι με άλλον θα είμαι μαζί του μόνο όπως ήμουν και μαζί σου μόνο, είπε πως δεν καταλαβαίνει τι θα σήμαινε για μένα αυτή η μέρα εκτός από σαρκικό μνημόσυνο ,είπε πως θα ανατριχιάζει κάθε φορά που θα με σκέφτεται μέσα της και σε κανέναν μας δεν χρειάζεται επετειακό πήδημα, είπα πως δεν καταλαβαίνω χριστό απ’ όσα λέει , είπε να μην επιμένω να μου πει ψέματα πως κάποια στιγμή θα με ξαναδεί γιατί αυτή είναι η τελευταία φορά, είπε να μη κάνω σα μωρό που χάνει το παιχνίδι του γιατί θέλει να κρατήσει την καλύτερη τελευταία εικόνα μου, είπε πως θα μπορούσα να είμαι ο καλύτερος φίλος της αλλά ξέρει πως αυτό τον ρόλο δεν θα δεχτώ να τον παίξω, είπε πως έχω τη γυναίκα μου που με χρειάζεται τώρα, είπα πως αυτό που χρειάζομαι το ξέρω μόνον εγώ, τη ρώτησα γιατί δεν με κοιτά στα μάτια και με κοίταξε κι αυτό που είδα με τρόμαξε, είπε κι άλλα που σταμάτησα να ακούω όταν κατάλαβα πως το “τελειώσαμε” ήταν ο επίλογος κι όχι ακόμη ένα παιχνίδι με ηλίθιες λέξεις…
μετά έφυγε, χωρίς ένα τελευταίο άγγιγμα, βιαστικά, μη χάσει λεπτό από το επόμενο χάδι του άλλου, που ορκίζεται πως δεν υπάρχει αλλά εγώ ξέρω πως είναι κάπου εκεί έξω και την περιμένει..κι ούτε καν το manual της συναρμολόγησης δεν άφησε πίσω της…η πουτάνα….
(αυτό δεν συνεχίζεται, μη τον περάσουμε κι από τη μηχανή του κιμά τον άνθρωπο)
Feed