Κάθε πρωί που ξυπνάνε τους ακούει να μιλάνε
φεύγουνε πάλι γυρνάνε, γυρνάει κι αυτός.
Ξέρει τα βράδια πού πάνε και διψάει όταν διψάνε
κι όταν ακούει να γελάνε, γελάει κι αυτός.
Μήνες περίμενα να καθήσει η σκόνη από τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες των άλλων. Με τόσους διθύραμβους, πού να βρεθεί χώρος για ακόμη έναν ; Kαι δεκάρα δεν δίνω για το βραδύκαυστο του ρίγους. Δικό μου είναι το δέρμα , όποτε θέλω το βάζω σε δοκιμασία.
Το ζήλεψα θανάσιμα αυτό το φιλμ. Θα κατέδιδα ακόμη και τα πιο υποφωτισμένα κομμάτια από το παρελθόν μου για να μπορούσα να φτιάξω κάτι ανάλογο. Ατυχώς δεν υπάρχει τίποτε συναρπαστικά σκοτεινό εκεί πίσω ώστε να αξίζει παρακολούθησης ή –πολύ περισσότερο- ανταμοιβής.
Δευτερόλεπτα πριν πέσουν τα credits στην οθόνη, οι τελευταίες λέξεις του Gerd Wiesler είναι “Νο.Ιt’s for me”. Θα αρκεστώ σε αυτό. Θα συνεχίσω να διαβάζω τις δικές μου ιστορίες με τα λόγια των άλλων . Κάποια μέρα ίσως βρω και δικά μου.
* Στάμος Σέμσης, Βασίλης Νικολαίδης, Έλλη Πασπαλά, Λωτοφάγοι, Florian Henckel von Donnersmarck, Hauptmann Gerd Wiesler (οι άλλοι που λέγαμε)
Feed