τα δέκα καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία πολύ σοβαρά
“you may tend to get cancer from the thing that makes you want to smoke so much, not from the smoking itself..” , William Saroyan , Not Dying , 1963
Για τους πραγματικούς λάτρεις αυτού που κάθε στιγμή της ζωής αντιπροσωπεύει, το τσιγάρο δεν είναι ποτέ τίποτε παραπάνω από ένα τσιγάρο. Mερικές φορές ούτε καν θυμάσαι πότε το άναψες και πως έκαιγε στα χέρια σου. Το κάπνισμά του ποτέ δεν φτάνει να είναι από μόνο του μία ολόκληρη ιεροτελεστία και σηματοδοτεί την ιδιαιτερότητα κάποιων στιγμών μόνον επειδή αυτές είναι – κάποιες φορές- λίγο πιο μεγάλες κι από αυτό που έχεις καταχωρημένο στο μυαλό σου ως αιωνιότητα.
Η διαδικασία για να φτιάξεις έναν κατάλογο με τα 10 καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο, είναι τόσο υποκειμενική που ακόμη κι αν ξεκίναγες για τα 100 καλύτερα, πάλι θα βρισκόταν κάποιος να σου θυμίσει πως το καλύτερο δεν το άναψες.
Εγώ αυτά βρήκα πεταμένα κάτω, άλλα δικά μου, άλλα δανεικά από στιγμές άλλων κι αυτή τη στάχτη ρίχνω στα μάτια σας.
Πριν ανοίξει η πόρτα στο μαιευτήριο
Με τύψεις γιατί δεν θα ‘θελες το πρώτο σου άγγιγμα να μυρίζει σαν jazz bar στην Ορλεάνη. Αλλά είπες “τι στην ευχή, γι αυτό υπάρχουν τα τσιγάρα”, σου είπαν “να σας ζήσει” και μετά δεν κατάλαβες αν ήταν ο καπνός που μπήκε στα μάτια σου ή ένα ύπουλο σκουπιδάκι που σε γυρόφερνε μέχρι να δεις “αυτό” απέναντι.
Προχωρώντας προς το ταξί που θα σε πάει στο στρατόπεδο
Δεν θέλεις να μπεις σε αυτό το ταξί. Δεν θα χρειαστεί καν να του πεις προορισμό, εδώ πάνω τα στρατόπεδα είναι λιγότερα κι από τις ανάσες σου.Έχεις ακόμη πέντε λεπτά.Ένα τσιγάρο.Θα του πεις “βάλε να γράφει” κι εσύ θα ακουμπήσεις πάνω στις παγωμένες λαμαρίνες κοιτώντας πίσω.
Πριν βρεθείς μαζί της για την πρώτη φορά
Την θυμάσαι την πρώτη φορά ; To τσιγάρο που δεν κάηκε ούτε μέχρι τη μέση το θυμάσαι ; Και μετά το δεύτερο, για δυό ρουφηξιές. Και μετά το τρίτο που χρειάστηκε δυό προσπάθειες για ν’ ανάψει. Τα θυμάσαι ; Μα τότε γιατί δεν θυμάσαι καλά καλά το πρόσωπό της ;
Αφού βρέθηκες μαζί της για τελευταία φορά
“Άντε γαμήσου” είπες μέσα σου, την ώρα που γύρισε την πλάτη που κάποτε έκαιγε τα χέρια σου. Eίχε δίκιο ο Danny Griffiths. Όχι πιά. Καλύτερα αυτό το τσιγάρο να το σβήσεις πάνω στο στήθος της…
Πίνοντας ένα φτηνό γουίσκι στο δρόμο για το σπίτι
Και ένα και δύο και τρίτο. Για το δρόμο. Εδώ μέσα τουλάχιστον μπορείς να το ανάψεις ελεύθερα. Να σκεφτείς ό,τι θέλεις με τις ώρες χωρίς να σε ρωτάει “πού χάνεσαι;” Nα μένεις σιωπηλός χωρίς να σε ρωτάει “τι έχεις ;” Να αφήνεις είκοσι ευρώ στη μπάρα χωρίς να ακούς “πάλι ξεμείναμε;”
Το τελευταίο πριν ξεκινήσεις τις χημειοθεραπείες
Ποτέ δεν ξέρεις αν μετά θα μπορεί να κρατηθεί ανάμεσα στα χείλια, αν θα έχεις το κουράγιο να πάρεις μια βαθιά ρουφηξιά και να τη στείλεις εκεί μέσα , σπονδή στο κακό, ή αν δεν θα μπορέσει ούτε μέχρι το λαρύγγι σου να κυλήσει. Ξέρεις όμως τι θα βγάλει αυτή η μπόρα. Υγραίνεις το στόμα, αφήνεις χαραμάδα, ανάβεις…
Αυτό που έχει τη γεύση από τα χείλη της
Παράξενο. Δεν μπορείς να ακουμπήσεις τα χείλη σου στα δικά της, είναι ήδη στο μετρό για την επιστροφή. Αλλά είναι ακόμη στο στόμα σου. Και της μιλάς. Τη φιλάς. Τι κι αν σε δουν να περπατάς μιλώντας σε ένα τσιγάρο ; Είσαι νέος και μπορείς να μιλάς ακόμη και στις στάχτες που αφήνεις πίσω, για να ξανάβρεις το δρόμο για εκείνη αύριο.
Με βροχή ξημερώματα στο μπαλκόνι πριν ξεκινήσεις για το αεροδρόμιο
Τα παιδιά κοιμούνται. Σε ρώτησε αν θέλεις να σου κάνει καφέ, είπες όχι, θα πιω μετά το check in, σε ξαναρώτησε αν σου φτάνουν τα πουκάμισα και είπες ναι, πουλάνε κι εκεί αν χρειαστεί, σου είπε να μην ξεχνάς την διαφορά ώρας όταν τηλεφωνείς στο σπίτι, σου είπε πως θα τους λείψεις, σου είπε είναι ώρα να φύγεις, είπες δυό λεπτά να τελειώσω το τσιγάρο, είναι ωραία όταν βρέχει εδώ έξω. Έβαζες το κλειδί στην πόρτα του αυτοκίνητου όταν είδες το μήνυμα , “ έφτασα , σε περιμένω” , γύρισες και κοίταξες τα σβησμένα φώτα στο σπίτι και την ακόμη αναμμένη κάφτρα στο μπαλκόνι…
Aυτό που σου έκαψε τα δάχτυλα όσο άκουγες το Journey’s end
I miss the sound of your key at the door , I miss you telling me how your day has gone.You can’t stop time.No matter how you try.
Feed
19 Οκτώβριος 2007 στις 8:05 μ.μ.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΑΓΚΑ, ΙΣΩΣ ΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΠΟΣΤ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΟΤΕ!
19 Οκτώβριος 2007 στις 9:17 μ.μ.
Τα ρέστα μου, περιπτερά, κι ένα πακέτο απ’ τα γνωστά
19 Οκτώβριος 2007 στις 11:35 μ.μ.
Μου λείπει το τσιγάρο…
19 Οκτώβριος 2007 στις 11:43 μ.μ.
Οκ, γυρίσατε…
Και υποβάλλω τα σέβη μου. Για το ποστ τούτο.
20 Οκτώβριος 2007 στις 1:04 π.μ.
Μολονότι αντικαπνιστής, τολμώ να πω πως συγκινήθηκα. Τόσο ώστε να διαβάσω αναδρομικά δύο μηνών posts. Από τούδε και στο εξής λέω να επιβιβαστώ στο ιστ(ι)ολόγιό σας από το οποίο είχα αποχωρήσει αμέσως μετά την Οδύσσεια (αν ενθυμείστε αυτό το πνευματικό τέκνο σας της πρώιμης εποχής σας στο sport24). Εφόσον δέχεστε κοινούς θνητούς (μη βλόγερ, γαρ), βεβαίως, βεβαίως.
20 Οκτώβριος 2007 στις 2:10 π.μ.
Χμμ.. εδω τα τσιγαρα καπνιζουν τους ανθρωπους και τις στιγμες τους… Συγχαρητηρια, τελειο!
20 Οκτώβριος 2007 στις 9:07 π.μ.
@handreou , υπερβάλλετε…ίσως γιατί καπνίσατε ένα απ όλα κάποια στιγμή (μπορεί και δύο , τρία …)
@oneiros , τα βλέπω
(είναι κι αυτός ο καιρός στην πόλη σας σήμερα..)
@εστεμμένηελισσάβετ , τι λέτε τώρα….παραλίγο να το άρχιζα κι εγώ
20 Οκτώβριος 2007 στις 9:15 π.μ.
@dolly , νομίζω πως γύρισα και χαίρομαι που σας βρήκα
@Идиот , δυό μηνών ποστς ; και μόνο γι αυτόν τον άθλο έχετε πρώτη θέση στη σκούνα (αν χρειασθεί, σας δένουμε και στο κατάρτι)
@rodia , όπως είπε κι ο oneiros : it’s about people (απλά τα τσιγάρα είναι μέρος της σκηνογραφίας)…μη με κάνετε να κοκκινίζω, μου χαλάει το προφίλ
20 Οκτώβριος 2007 στις 12:44 μ.μ.
σούσι ποστ;
επιτέλους δώσατε και λίγη σημασία στους ωμοφάγους - χωρίς βεβαίως να αδικείτε και τον Προμηθέα
εξαιρετικό!
20 Οκτώβριος 2007 στις 12:47 μ.μ.
Πολύ καλό και πολύ στρέϊτ.
20 Οκτώβριος 2007 στις 2:57 μ.μ.
@λουίζα κ , πού θα πάει…θα σας φτάσω
@Αθήναιος , θα έλεγα πως κάποιος φούρνος θα γκρεμίσει που σας βλέπω εδώ μέσα
(τώρα που το ξαναβλέπω, παραείναι στρέιτ….λέτε να με κάψουν ζωντανό-και μάλιστα με τσιγάρα- ως ομοφοβικό; )
20 Οκτώβριος 2007 στις 5:59 μ.μ.
Τα σέβη μου
20 Οκτώβριος 2007 στις 6:41 μ.μ.
Σας διαβάζω αλλά δεν σχολιάζω. Εντάξει, θα σχολιάζω πιο συχνά. Όσον αφορά στο στρέϊτ εννοούσα πως αυτό το ποστ δεν θα μπορούσε παρά να γραφτεί από στρέϊτ άντρα. Απορώ δλδ που δεν έχει γράψει κάτι ανάλογο ο Αθήναιος…
20 Οκτώβριος 2007 στις 7:41 μ.μ.
@confused , σας κερνάω ένα τσιγάρο…διαλέχτε όποιο σας κλείνει πονηρά το μάτι..
@Αθήναιος , με την ησυχία σας. Κι εγώ απορώ με την παράλειψή σας αυτή αλλά αναμένω μια λίστα με τα πιάτα που δεν πνίγονται κάτω από τον Barry White (για να κλάψουν μανούλες)…κι απορώ ακόμη περισσότερο με την επιμονή σας να
σφουγγαρίζετε με Βάγκνερ - μη κοιτάτε που ως στρέιτ δεν το σχολίασα ως τώρα-
20 Οκτώβριος 2007 στις 9:16 μ.μ.
Υποκλίνομαι, φτύνοντας την Νικορέτ που γέμιζε με πίκρα το στόμα μου. Έτσι κι αλλιώς έψαχνα λόγο να το κάνω. Μου χάρισες τον πλέον ιδανικό.
20 Οκτώβριος 2007 στις 9:38 μ.μ.
@Καρτέσιε , κι έβγαλες ολόκληρο Cafe Hugo χωρίς τσιγάρο ;
21 Οκτώβριος 2007 στις 2:45 π.μ.
Τι να κάνω κι εγώ ρε γαμώτο που δεν καπνίζω και δεν σας καταλαβαίνω;
21 Οκτώβριος 2007 στις 9:48 π.μ.
@kourkouti , δεν χρειάζεται να καπνίζετε…κι εγώ άκαπνος είμαι αλλά μια χαρά τα νιώθω
21 Οκτώβριος 2007 στις 12:24 μ.μ.
ε,λοιπόν αγαπητέ διαπιστώνω με χαρά πως “εκείνη” ευθύνεται τελικά για τα μεγαλύτερα επίπεδα νικοτήνης στο αίμα..
αλλά ταυτόχρονα σκέφτομαι μήπως σας κάνει και κακό..
21 Οκτώβριος 2007 στις 12:32 μ.μ.
@tsaperdona , με πετύχατε στην εξώπορτα…ασφαλώς και “εκείνη” είναι συνήθως το θέμα , αυτό δα έλειπε να ανάβουμε τσιγάρο γιατί δεν μας έκατσε το πρότζεκτ
21 Οκτώβριος 2007 στις 5:34 μ.μ.
welcome φίλε. Αυτό που ανάβω όταν ξυπνάω για εμένα είναι το καλύτερο. Ειδικά όταν στο ενδιάμεσο αποφασίσω ότι όταν το σβήσω θα ξανακοιμηθώ
21 Οκτώβριος 2007 στις 7:09 μ.μ.
@arammos, ευτυχώς που δεν είστε αναποφάσιστος και κερδίζετε ώρες ύπνου
21 Οκτώβριος 2007 στις 7:57 μ.μ.
θέλω να ανάψουν ένα τσιγάρο για μένα .ΤΩΡΑ!
21 Οκτώβριος 2007 στις 8:23 μ.μ.
@tsaperdona, η καλή μου ανατροφή ίσα που με κρατά να μη ρωτήσω: πριν ή μετά ;
(δεν ρώτησα)
22 Οκτώβριος 2007 στις 9:35 π.μ.
χαιρομαι μου επιστρεψατε. χαιρομαι περισσοτερο που διαβασα ενα τετοιο κειμενο που με αγγιξε μεχρι μεσα μεσα, στα καμμενα… φανατικη καπνιστρια γαρ, οι στιγμες και τα συναισθηματα εχουν ταυτιστει με το τσιγαρο καθε φορα.. να προσθεσω ενα ακομα αν μου επιτρεπεται ετσι απλα..
“εκεινο το στραβουλι που καταφερες να στριψεις μετα απο τοσα μαθηματα που σου ειχε κανει και του το εδειξες με τοση υπερηφανια και αυτος γελουσε.. και εκεινο το τελεια στριμμενο που αναψες μεσα στο αυτοκινητο χρονια μετα οταν τον εβλεπες να φευγει και γεμισαν τα πνευμονια σου καπνο και το στομα σου πικρα…”
τις θερμες μου καλημερες και τα σεβη μου κυριε Κ.Κ. Μοιρη..
22 Οκτώβριος 2007 στις 10:18 π.μ.
@λυπημενηκαρλότα, ώστε γυρνάνε κι “αυτοί” πλάτη , έ ;…καλωσαςξαναβρήκα..
22 Οκτώβριος 2007 στις 10:40 π.μ.
αν γυρνανε λεει.. πλατη, βλεμματα, λογια.. ολα τα γυρνανε πισω.. πως να μην το αναψεις το στριφτο μετα;;;
22 Οκτώβριος 2007 στις 12:47 μ.μ.
@λυπημενηκαρλότα , καθίκια άντρες…τι να περιμένεις από δαύτους…σκληροί σαν πέτρες
24 Οκτώβριος 2007 στις 4:14 μ.μ.
αν κατεβάσεις στο γήπεδο τους montgoflier brothers σε προειδοποιώ θα ρίξω την alice russel ή έστω τους piano magic… i know you grave for a smoke.
24 Οκτώβριος 2007 στις 4:50 μ.μ.
@duruti , ποτέ δεν ξεχνώ πως εσύ ήσουν που με αποκάλεσες κακομαθημένο μοιράκιο….αυτό ούτε με καπνό δεν ξεπλένεται , καλωσήρθες βρε
27 Οκτώβριος 2007 στις 10:29 μ.μ.
υπάρχει ένα ακόμα. αυτό που ανάβεις μετά από αυτό το ποστ.
28 Οκτώβριος 2007 στις 12:12 π.μ.
@φωτεινούλα , έντεκα λοιπόν (και πάμε γι άλλα) …γουέλκαμ..
30 Μάϊος 2008 στις 12:59 μ.μ.
με εστειλε ως εδω το χνουδι και με εστειλες εσυ με τη σειρα σου…
συγχαρητηρια (παφ!)
30 Μάϊος 2008 στις 1:25 μ.μ.
ενα τσιγαρο, μια ζωη…
-καθαρες λεξεις… χαιρομαι που τις διαβασα…-
30 Μάϊος 2008 στις 1:32 μ.μ.
με μια απάτη αφθαρσίας στα δάχτυλα
αυτό το κομπολόι από καπνό κάποτε θα σπάσει
εκπληρώνοντας την αποστολή του… και ξανά- παφ!
30 Μάϊος 2008 στις 1:35 μ.μ.
@ Nyktipolos , τέτοια χνούδια σπανίζουν σήμερα.
Εφτά μήνες μετά αραίωσε ο καπνός αλλά τα παφ μπορούν να ακουστούν.Να ‘στε καλά..
@ Bασιλική , για να το νιώσατε σημαίνει πως είχατε καθαρά μάτια.Χαίρομαι που συναντηθήκαμε.
30 Μάϊος 2008 στις 1:41 μ.μ.
@ alafroiskiwtos , ποίημα για τα φτηνά τσιγάρα μου/μας ! δεν έχω λόγια…ένα ευχαριστώ μόνο
(δεν μπορώ να κάνω παφ δυστυχώς, το ‘κοψα εδώ και χρόνια)
30 Μάϊος 2008 στις 1:50 μ.μ.
εγώ δεν θα μιλήσω.
θα ανοίξω το μαύρο μου σημειωματάριο και θα γράψω…
εις υγείαν…
30 Μάϊος 2008 στις 1:55 μ.μ.
@ morfeas , γράψτε ο,τι θέλετε.Μη μιλάτε αν δεν θέλετε.Το “εις υγείαν” όμως ακούστηκε βάλσαμο.Είθε.
30 Μάϊος 2008 στις 4:18 μ.μ.
Μικρό αριστούργημα.
30 Μάϊος 2008 στις 4:52 μ.μ.
@ Anemos , μπα…απλά κάποια μικρά κοματάκια απ’ τη ζωή μας.Καλό πσκ να έχετε.
30 Μάϊος 2008 στις 6:36 μ.μ.
γράψατε κύριε…
που αν και σας έβλεπα να περνάτε από τα στέκια που περνώ και ‘γώ
δεν σας είχα διαβάσει όπως έπρεπε…
να’ναι καλά το χνούδι…
και ένα έχω να πω…
αν και δεν καπνίζω
άνετα έκανα ένα τσιγάρο διαβάζοντάς το…
την καλησπέρα μου…
30 Μάϊος 2008 στις 8:25 μ.μ.
@ γιώργος , ε ναι..απλά περιέγραψα..όλο και σε κάποιο τσιγάρο απ’ όλα αυτά θα συναντηθήκαμε , μιας και δεν καπνίζουμε αμφότεροι.
Τι θα πει “έπρεπε” ; αν τύχει , έχει καλώς …αν όχι , χίλιοι καλοί γράφουν εκεί έξω
Να ‘ναι καλά το χνούδι indeed, μου ‘δωσε κίνητρο για το αυριανό ποστ.
Καλό πσκ να ‘χετε.
31 Μάϊος 2008 στις 12:03 π.μ.
[...] ξαναδιαβάσω-μου είπε- αν τύχει να γράψεις για τα άλλα δέκα καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο. Μετά από κείνη τη μέρα που έσβησες το [...]
31 Μάϊος 2008 στις 3:01 π.μ.
Εντυπωσιακή η ευαισθησία που δείχνεις, αναδεικνύοντας τον ανθρώπινο ψυχισμό μέσα από μια καθημερινότητα (που είναι για πολλούς το τσιγάρο).
Πολύ όμορφο post, είχε δίκιο το Χνούδι..
31 Μάϊος 2008 στις 9:11 π.μ.
@ Sadmanivo , σας ευχαριστώ.Κι εσάς και το Χνούδι.
1 Ιούνιος 2008 στις 10:04 π.μ.
Βάλτε και αυτά κ. Μοιρη μας που καπνισαμε οταν τελειωνε κατι και τα άλλα οταν αρχιζαμε κατι καινουργιο, σαν αποχαιρετισμός και καλωςορισμα αντιστοιχα.
1 Ιούνιος 2008 στις 10:13 π.μ.
@ cynical , τα βάζω λοιπόν.Update, φόρο τιμής σε όσα μας κάνουν -ή μας κάναν- να ψάχνουμε πακέτο στις τρεις τα ξημερώματα..
4 Ιούνιος 2008 στις 11:05 π.μ.
Πρώτα με ‘’έστειλε’’ το Χνούδι, τώρα εσύ!
Σου στέλνω το πρώτο στίχακι από ένα τραγούδι μου:
Σαν τσιγάρο τελειώνει
Σβήνει ο έρωτας εδώ
Οι αναμνήσεις του καήκαν
Στο τασάκι αυτό..
Απατάω ολίγον ετεροχρονισμένα, αλλά μόλις ανακάλυψα το θησαυρό σου.
Ελπίζω να μην έχεις πρόβλημα αν προσθέσω το Blog σου, στα αγαπημένα μου…
4 Ιούνιος 2008 στις 12:02 μ.μ.
@ A.K. , όλοι καπνισμένοι λοιπόν.Μη με κάνετε να κοκκινίσω, έστω και μέσα στους καπνούς θα φανεί.Χαρά μου και τιμή μου.Καλωσήλθατε.
6 Ιούνιος 2008 στις 12:43 π.μ.
Υποκλίνομαι…..
στην πραγματικότητα
που το πρίσμα του καπνού
την κάνει τόσο γλυκόπικρη………….
(αφιερωμένο…….)
6 Ιούνιος 2008 στις 8:32 π.μ.
@ Assimenia , παράξενο…τόσους μήνες ανοιχτά παράθυρα κι ο καπνός απο δω μέσα δε λέει να φύγει.Ευχαριστώ.Καλωσήλθατε.
26 Αύγουστος 2008 στις 12:33 μ.μ.
Tελεία .
15 Σεπτέμβριος 2008 στις 1:50 μ.μ.
ΑΝ ΚΑΙ δεν καπνίζω, απόλαυσα αυτό το κείμενο ρουφηξιά-ρουφηξιά μέσα στα άδυτα του μυαλού μου!
Όμορφο ιστολόγιο!
“Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ”
aNGEL KISS
15 Σεπτέμβριος 2008 στις 3:23 μ.μ.
@ Aurangel , δεν ξέρω ποιός καπνός σας έφερε εδώ, πάνω που ήμουν σίγουρος πως είχα αερίσει καλά το ποστ…
(και η μακροχρόνια παραμονή επίσης, σας βεβαιώ)
Βιλκόμεν !
16 Οκτώβριος 2008 στις 9:17 μ.μ.
Ασταδιάλα ρε. 3 μέρες το έχω κόψει, και πέφτω σε αυτό το blog
ου ου ου
22 Οκτώβριος 2008 στις 11:02 π.μ.
Έτυχε να διαβάσω σήμερα (μετά από σχεδόν 1 χρόνο από την δημοσίευσή του) το συγκεκριμένο ποστ και σαν γνήσιος καπνιστής γοητεύτηκα και συγκινήθηκα φίλε. θυμήθηκα το συγχωρεμένο τον παππού μου, που δεν καταδέχτηκε (ύτσερα από συμβουλές -απειλές καλύτερα- γιατρών) να κόψει το τσιγάρο στα 85 του, για να “ζήσει”(?) λίγα χρόνια παραπάνω. Έζησε άλλους 5 μηνες αλλά το ήπιε μέχρι τα μπούνια.
Θυμήσου αυτό που θα σου πω και μακάρι να πέσω έξω: Μετά τος πρώτους χριστιανούς και τους κομμουνιστές, οι επόμενοι που θα κυνηγηθούν θα ναι οι καπνιστές….
να σαι καλά
22 Οκτώβριος 2008 στις 12:53 μ.μ.
Poly kalo file! Ayto me to aerodromio den to pianw omws
25 Οκτώβριος 2008 στις 6:32 μ.μ.
@ fanis , τι να πω και γω που το κοψα εδώ και δέκα χρόνια αλλά άρχισα το βλόγιν..
@ Fondeus , σκηνή στο αεροδρόμιο του Μονάχου, προχτές : γυάλινο κλουβί -όσο τρεις τηλεφωνικοί θάλαμοι- με όνομα Winston smoking lounge, μέσα στοιβαγμένοι είκοσι με τσιγάρα στο χέρι, στο στόμα, στη μύτη , παραδίπλα άλλο Winston smoking lounge αυτή τη φορά με καναπέδες και πολυθρόνες, ο κόσμος περνάει απ έξω και τους κοιτάζει όλους σαν μαμούθ σε ζωολογικό κήπο, μερικοί ενοχλούνται απο τα βλέμματα, άλλοι χαμογελούν αμήχανα, οι περισσότεροι αδιαφορούν για τους απέξω.
Το είδα κι αυτό….
(κι εσεις καλά να είστε)
@ Skywalker , φαίνεται πως εσείς ποτέ δεν πήρατε sms από άλλη γυναίκα που σας περιμένει “εκεί έξω”..
4 Νοέμβριος 2008 στις 5:55 μ.μ.
αν και δεν είμαι άντρας…. το καλύτερο τσιγάρο είναι αυτό που καπνίζεις για να χεις τη γεύση από το στόμα που πριν λίγο φίλαγες…
6 Νοέμβριος 2008 στις 1:48 μ.μ.
@ Χαρά , το ποστάκι ήταν genderless.Καλώς το θέσατε λοιπόν, όλα τα στόματα την ίδια γεύση έχουν.
5 Δεκέμβριος 2008 στις 12:34 π.μ.
Θερμά συγχαρητήρια από κάποιον που τσιγκουνεύεται τις εκδηλώσεις εκτίμησης.
5 Δεκέμβριος 2008 στις 8:20 π.μ.
@ Ηerr Mustermann , τότε αξίζουν διπλά.Θα τις διαβιβάσω στους πρωταγωνιστές κάθε ιστορίας, αυτοί έγραψαν το ποστ.
Ευχαριστώ για λογαριασμό τους.
22 Δεκέμβριος 2008 στις 3:24 π.μ.
Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά λέει ο θυμόσοφος λαός.
Διαβάσαμε τον καπνό σας, ευχαριστούμε για τη φωτιά σας.
(για να είμαστε και επίκαιροι)
22 Δεκέμβριος 2008 στις 9:11 π.μ.
@ neuclone , εγώ ευχαριστώ , η χαρά δική μου.
(και των άκαυτων)
25 Ιανουάριος 2009 στις 9:59 μ.μ.
ίσως 11ο να ναι το τσιγάρο που αφήνουν οι φίλοι στο μνήμα…
την καλησπέρα μου
26 Ιανουάριος 2009 στις 9:48 π.μ.
@ παπαρούνα , σε καλό σας δευτεριάτικα….
9 Φεβρουάριος 2009 στις 10:16 π.μ.
Υπέροχο. Τα συγχαρητήρια μου.
11 Φεβρουάριος 2009 στις 7:04 μ.μ.
@ Χρήστος , ώστε ανάβουν ακόμη αυτά τα τσιγάρα…και τα χα ξεχασμένα…
Να ‘στε καλά.
9 Μάρτιος 2009 στις 6:16 μ.μ.
Θα ανάψω
ένα για αυτά που διάβασα και ας το ‘χω 10 χρόνια κομμένο.
25 Μάρτιος 2009 στις 11:51 μ.μ.
egw ena xero! poio einai to xeirotero tsigaro.. afto poy kaneis k amesos meta pathaineis to emfragma.. kiniko k ipervolika antikapnistiko alla distixos alithino…
27 Μάρτιος 2009 στις 11:45 π.μ.
@ Theogr , όλοι έτσι κάναμε, σπονδή στην απώλεια.
@ tsoutsouros , το τελευταίο πριν το έμφραγμα.One of a kind, indeed..
31 Μάϊος 2009 στις 12:04 π.μ.
[...] back catalogues με 4.99 Eυρώ , κι από τη μύγα ξύγκι [...]
31 Μάϊος 2009 στις 11:59 π.μ.
Πόσα κομμάτια μου εκεί μέσα…
Κι ένα τσιγάρο σ’εκείνο το καφέ μέχρι να τελειώσει εκείνη η γαμημένη συζήτηση που όλα τελειώνουν.Μέχρι πέρα από τα γράμματα “Muratti”.Μέχρι τα δάχτυλα.
31 Μάϊος 2009 στις 12:31 μ.μ.
Βγαίνω λίγο από το κλίμα αλλά δεν μπορώ να μην προσθέσω το ιδεοφόρο τσιγάρο πριν ξεκινήσεις μια δουλειά.Το ανάβεις,γέρνεις πίσω σε μια πιο βολική,χαλαρή στάση,σκέφτεσαι.Πως θ’άρχίσεις.Πως θα προχωρήσεις.Πως θα υπερβεις εμπόδια.Κι όταν με το καλό τελειώσεις,ικανοποιημένος,ανάβεις ένα τσιγάρο να το γιορτάσεις.
31 Μάϊος 2009 στις 1:36 μ.μ.
Μελαγχόλησα
31 Μάϊος 2009 στις 6:02 μ.μ.
κ.ΚΚ Μοίρη, καιρός ήταν για λίγο “καπνό ακόμα”
[Σελιτσάνε...και το πρώτο τσιγάρο που ανάβεις όταν μετά απο 15 χρόνια τα έχεις βροντήξει από τη δουλειά. Ασύλληπτα απολαυστικό!]
31 Μάϊος 2009 στις 9:46 μ.μ.
…to prwto tsigaro sth pentahmerh, makria apo goneis, eleutheros, to prwto tsigaro otan katalava pws den tha thn apoktisw pote, to prwto tsigaro otan katalava pws den axize na trelathw gia xarh ths, to teleutaio tsigaro pou tha kanw sto foititiko mou spiti…Welcome back kai ta sygxarhthria mou.
1 Ιούνιος 2009 στις 12:20 π.μ.
Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα, σε ένα από τα καλύτερα ποστ που έχουν γραφεί ποτέ, κατά κοινή ομολογία,
να υπάρχει ένα link για κάτι που θα το θυμάμαι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά.
Σας ευχαριστώ πολύ.
1 Ιούνιος 2009 στις 10:06 π.μ.
έχει είκοσι πέντε ημέρες που έκανα το τελευταίο μου. μετά με νάρκωσαν ολικά. όταν συνήλθα και μου αφαίρεσαν και το οξυγόνο, βγήκα έξω και τότε ήταν μία από τις καλύτερες σχεδόν καθαρές αναπνοές μου.
1 Ιούνιος 2009 στις 2:01 μ.μ.
Τι άλλο να πεις μετά από δέκα απανωτά τσιγάρα και ογδόντα σχόλια;
1 Ιούνιος 2009 στις 2:37 μ.μ.
Αυτή η ανάρτηση εχει περάσει στα κλασσικά εικονογραφημένα
1 Ιούνιος 2009 στις 2:48 μ.μ.
η αλήθεια είναι πως ειμαι λίγο φυγόπονος τελευταία…
1 Ιούνιος 2009 στις 5:32 μ.μ.
Το καλύτερο τσιγάρο το έκανε εκείνη στο δρόμο, φεύγοντας μόνη της, ελεύθερη και ευτυχισμένη.
2 Ιούνιος 2009 στις 2:44 π.μ.
η αληθεια ειναι, πως ειστε μια χαρα (να σας διαβαζουμε), παντα.
2 Ιούνιος 2009 στις 4:00 μ.μ.
Πολύ καλό το ποστ σου.
Να προσθέσω και εγώ 2 “αντρικα” τσιγάρα του στρατού.
Αυτό που κάνεις λίγο πριν τελειώσει το 2-4 το βραδινό(γερμανικό) με τα δαχτυλά σου να παγώνουν ακόμα περισσότερο ενώ το βλέμμα σου πλανιέται κάπου στο βάθος προσπαθώντας να ξεχωρίσει μέσα στις κινούμενες σκιες των δέντρων από τον αέρα 2 σκίες που κινούνται νωχελικά προς το μέρος σου για να σου χαρίσουν μερικές ώρες ύπνο.
Και αυτό που κάνεις με τα φιλαράκια όταν πέρνεις το χαρτί στα χέρια και διαπιστώνεις ότι δεν είναι όπως το περίμενες,οτι δεν επήλθε η απόλυτη λύτρωση,ότι ο μ********ς ο κψμτζης θα σου λείψει…και όλο αυτο κραταει όσο ένα τσιγάρο,μέχρι να βγείτε από την πύλη και μετά χάνεται σαν καπνός…καμιά φορά τον καπνό αυτό όμως τον φέρνει πίσω ο άνεμος,όταν συναντήσεις μετά απο χρόνια ένα κωλοφάνταρο σειρά σου,και έρθουν οι μνήμες από πολλά τσιγάρα που καπνίσατε μαζί…είναι σαν να καπνίζεις ξανά εκείνο το τελευταίο…και μετά ξαναβγαίνεις από την “πύλη”…
4 Ιούνιος 2009 στις 9:27 π.μ.
Αν και δεν καπνίζω,η ανάρτηση αυτή είναι υπέροχη
15 Ιούνιος 2009 στις 12:14 μ.μ.
[...] κόψουν το τσιγάρο ομαδόν και είπα αν και γνωρίζω πως ο φίλος μου το έχει καλύψει με τον πιο γοητευτικό τρόπο, να πω δυο λόγια για το τσιγάρο και το κάπνισμα. Νομίζω [...]
21 Ιούνιος 2009 στις 12:56 π.μ.
[...] οι μνήμες αυτές θηλιές που θα σε στραγγαλίσουν … Το δικό μου “μαγικό αεράκι” (ο λόγος που μου ξανάφ… ================================= ΤΟ … “ΑΜΑΡΤΗΜΑ” [...]
21 Ιούνιος 2009 στις 1:02 π.μ.
http://silia.wordpress.com/2009/06/20
Σ΄ευχαριστώ που με την ανάρτησή σου αυτή , μου θύμισες αυτή την ιστορία …
Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία , να την πω …
Το να διηγείσαι τις αμαρτίες σου , εμένα τουλάχιστον , με λυτρώνει .
2 Ιούλιος 2009 στις 6:46 μ.μ.
Πολύ ωραίο… Άκουγα και το Montgolfier, και μου ήρθαν πολλές σκέψεις..
Να’σαι καλά!
2 Ιούλιος 2009 στις 6:48 μ.μ.
Εννοούσα το Journey’s End από Montgolfier…
2 Ιούλιος 2009 στις 10:55 μ.μ.
Σας ευχαριστώ για την αφορμή και την ιδέα
Εδώ η δικιά μου εκδοχή, τα δικά μου τσιγάρα.
http://sweet-and-bitter-thoughts.blogspot.com/2009/07/blog-post_02.html
11 Ιούλιος 2009 στις 3:09 μ.μ.
Μπούριξαν τα άτιμα….Και τόσο που κρατιόμουν…Ξεχάσατε όμως το μαγικό συνδυασμό των τριών….Ένα ποτό πριν κι ένα τσιγάρο μετά……
28 Ιούλιος 2009 στις 8:22 μ.μ.
to diko mou ekaige apo tis 20/10/07 kai kahke oloklirwtika xtes