Η σαραντάρα κι ο πρωτάρης
Με τη Βάνα Μπάρμπα (αρκεί)
Η βασική πλοκή αποτελεί το διαχρονικό υλικό κάθε νεαρής ανδρικής φαντασίωσης : στην αρχή κοιμάσαι με μια μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία σου μαθαίνει την μουλτικόλορ τέχνη του έρωτα γιατί ως τότε μόνο ασπρόμαυρος μικρομηκάς ήσουν , και στη συνέχεια – όταν φτάσεις κι εσύ σαράντα- καταλήγεις με μια συνομήλική σου, οπότε πιάνεις τη φαντασίωση από τα πόδια και τη γυρνάς ανάποδα ώστε να αφήσεις την συνομήλικη ήσυχη με την κουμπάρα της και να πέσεις στην εικοσπεντάχρονη (και βγάλε) με αποτέλεσμα το θέμα να θεωρείται από τις σαραντάρες ταμπού καθώς οι φαντασιώσεις δεν γυρίζουν upside down.
Σε αυτό το μοτίβο μπορείς να προσθέσεις και άλλο ένα στοιχείο ταμπού, αυτό της αιμομιξίας (ο γιος που σχετίζεται με μητέρα και κόρη) για να δικαιολογηθεί το ποιοτικό της προσέγγισης α-λα-Φρόυντ καθώς ντρέπεσαι να πεις ότι πήγες να δεις τη Μπάρμπα με ζαρτιέρες και τα ρετιρέ αέρα-πατέρα.
Το διαχρονικό στοιχείο του υπαρξιακού φόβου και του κενού που νιώθει ο (πρωτάρης) άνθρωπος προσπαθώντας να πιάσει το όνειρο και το ακατόρθωτο είναι διάχυτο σε όλο το έργο, ενώ ο φόβος και το κενό είναι ακόμη μεγαλύτερα όταν προσπαθεί να πιάσει για πρώτη φορά μπούτι ή κώλο.
Για να μη μιλήσουμε και για την ώρα που ανεβαίνει στο ρετιρέ, απ’ όπου κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί λόγω αναταράξεων.
Ακούω να τρίζουν οι καρέκλες του Γεωργουσόπουλου και του Χρηστίδη…..(με την πολυθρόνα του Δανίκα θα ασχοληθώ όταν σφίξουν τα κρύα).
( 237 λέξεις σήμερα, άργησα, δεν είναι πια η Βάνα αυτή που ήταν..)
Feed