Θα σας εκμυστηρευθώ κάτι που ξεπερνάει τα όρια της ευπρέπειας αλλά είναι πέρα από τις δυνάμεις μου να το φυλάξω κι άλλο μέσα μου.
Όσο κι αν οι κάθε λογής βλόγερς δεν θέλουν να το ομολογήσουν – υπάρχουν και κάποιοι που από την πρώτη στιγμή ξεδιάντροπα ξεκαθάρισαν τις προθέσεις τους - , το γράψιμο είναι γι αυτούς μια διαδικασία βασανιστικά ερεθιστική -ή μήπως ερεθιστικά βασανιστική ;- που περιλαμβάνει τους ίδιους και δυό, τρία, τέσσερα άντε πέντε ζευγάρια μάτια που θέλουν μάρτυρες στο γδύσιμό τους. Oι άλλοι είκοσι, τριάντα, πενήντα, εκατό είναι voyeurs που εκλιπαρούν για συμμετοχή στο τελετουργικό και παίρνουν τρεις λέξεις για αντίδωρο στα σχόλια.
Tα κείμενα αυτών, λοιπόν, των βλόγερς είναι στην εντέλεια στρωμένα, σεντόνια που μυρίζουν καθαρό ιδρώτα χωρίς να κρατάνε ούτε σταγόνα του πάνω τους. Tους ζηλεύω. Ξεδιπλώνουν τόσο αισθησιακά τις λέξεις σαν να λένε στα μάτια που τους διαβάζουν “εδώ είμαι, σε περιμένω να τελειώσουμε μαζί”.
Αυτό όμως το “μαζί” από ένα σημείο και μετά καταντά αυτοσκοπός όταν πρέπει να συνεχίσουν μέχρι να τους βγει αρκετά wet το ποστάρισμα, μέχρι να βεβαιωθούν πως τα μάτια θα μείνουν χορτάτα. Η χαρά του “να τελειώσω” δεν έχει ενικό άρα γι αυτούς είναι μισή. Ανικανοποίητοι αρχίζουν, έτσι κι αλλιώς ανικανοποίητοι θα τελειώσουν περιμένοντας εν πλήρει στύσει να έρθει η ώρα για το επόμενο ανέβασμα.
Αποφάσισα να είμαι πιο ειλικρινής. Μαζί μου.
Δεν θέλω να με τρώει το άγχος. Θα τελειώνω μέσα σε εκατό λέξεις. Μερικές φορές που η παρόρμηση θα είναι δυνατότερη από τη λογική μπορεί και σε τριάντα. Όποιος προλάβει πρόλαβε. Αλλιώς –αν του αρέσει αυτό που βλέπει- μπορεί μετά να τελειώσει μόνος του.
Εγώ θα κάνω πως δεν βλέπω.
Feed