Δεν είναι διόλου απλή υπόθεση να γεμίζεις μια λευκή οθόνη με σκέψεις. Χωρίς να το έχω ποτέ βιώσει, πρέπει να είναι κάτι σαν το άγχος του Σαββόπουλου να γεννήσει καινούρια τραγούδια: ίσως φτάνει στον όγδοο μήνα της κύησης αλλά στο μαιευτήριο δεν μπαίνει (ούτε λόγος για στούντιο).
Θα μου πει κανείς – και δικαίως- πως έχει σπείρει δεξιά κι αριστερά τόσα και τόσα που φτάνουν να γεμίσουν πόλεις ολόκληρες. Έτσι είναι . Δεν φταίει αυτός, απλά ίσως εμείς δεν συμβιβαστήκαμε ακόμη με την ιδέα της εμμηνόπαυσης , καθώς μια αχνή– κουρασμένη όμως- γυαλάδα στο μάτι του τη βλέπουμε ακόμη όταν πατάει σε σκηνή.
Αυτό το μάτι που γυαλίζει το βλέπω και στον Γιώργο Νταλάρα. Με τη διαφορά πως είναι αλλιώτικο. Δεν έχει την κούραση της ωριμότητας και των χρόνων που ρούφηξε μέσα στο λευκό του αλλά της αγωνίας πως έχει ακόμη κάτι να πει , πως είναι ακόμη εδώ , πως δεν μπορεί να υπάρξει ελληνικό τραγούδι ερήμην του, πως ο μόνος επίγονός του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αυτό το άγχος το ξέρω. Είναι ο απύθμενος φόβος πως θα αφήσεις πίσω σου ορφανά, αν και ξέρεις πως αυτά που γέννησες όχι μόνο ενηλικιώθηκαν αλλά σε έχουν κιόλας ξεπεράσει και πάνε για άλλα.
Ας είναι. Όλοι έχουν δικαίωμα να φύγουν από το πάρτυ όταν οι ίδιοι το θελήσουν , είτε ακόμη έχει κόσμο, είτε οι οικοδεσπότες κοντεύουν να σβήσουν τα φώτα.
Αρκεί να μη πιστεύουν πλέον πως το πάρτυ δεν μπορεί να γίνει χωρίς αυτούς.
Feed
2 Οκτώβριος 2007 στις 10:02 π.μ.
Τι πάει να πει “…αν και ξέρεις πως αυτά [τα ορφανά] που γέννησες όχι μόνο ενηλικιώθηκαν αλλά σε έχουν κιόλας ξεπεράσει και πάνε για άλλα.”;
Στην Ελλάδα ζούμε. Τα ορφανά ενηλικιώνονται μετά τα εξήντα και ο γονιός δεν ξεπερνιέται ποτέ.
Και: “άλλα”…… Ποιά “άλλα”;
Κ.Κ.Μ.,
με ξεσηκώνετε πρωί πρωί με τα επαναστατικά σας.
2 Οκτώβριος 2007 στις 11:00 π.μ.
@maitre , χωνέψτε το πιά πως κάποτε-όχι πολύ αργά- το πάρτυ θα μπορεί να γίνει και χωρίς εμάς
2 Οκτώβριος 2007 στις 11:27 π.μ.
Κάτι σαν “φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν μετά από μένα, χωρίς εμένα”, ε;
Προσωπικά, σκοπεύω να στοιχειώνω το party, με το φάντασμά μου, στο διηνεκές!!!
2 Οκτώβριος 2007 στις 11:36 π.μ.
@dolly , μα ναι…ο Νταλάρας “ήταν μόνο η αφορμή”
2 Οκτώβριος 2007 στις 12:20 μ.μ.
“school” μου ζητάει να γράψω!!!
… και ξέχασα τι ήθελα να πω
2 Οκτώβριος 2007 στις 12:23 μ.μ.
Το σχόλιο σου είναι πολύ σωστό. Όλοι νομίζουμε ότι εμείς είμαστε οι πρώτοι και μετά το χάος. Ειδικά τα πρόσωπα με δημοσιότητα. Πάντα προσπαθούν να ξεπεταχτούν σαν κλασικοί “μαϊντανοί” . Παραδείγματα ουκ ολίγα. Εγώ πάντως θα την δω Ψωμιάδης. Θα πηγαίνω σε όλα τα πάρτι και χωρίς να με έχουν καλέσει
2 Οκτώβριος 2007 στις 12:29 μ.μ.
A…
Πότε έκανε πάρτυ ο Νταλάρας;
2 Οκτώβριος 2007 στις 1:28 μ.μ.
@ master , πρώτη φορά σας βλέπω να χάνετε την αυτοσυγκέντρωσή σας…αν είναι να χαλιέστε , να βάλουμε την ενηλικίωση μαζί με τη σύνταξη στα 65 ;
@geomam , να προσέχεις τότε…μπορεί να φύγουν και να σε κλειδώσουν μόνο σου μέσα
2 Οκτώβριος 2007 στις 2:04 μ.μ.
Ok,
Αρκεί στο πάρτυ συνταξιοδότησης που θα κάνω να μη μου κουβαλήσετε τον Νταλάρα.
(edu ???)
2 Οκτώβριος 2007 στις 2:08 μ.μ.
Αφιερωμένο: It’s my party, and I’ll cry if I want to, Cry if I want to, cry if I want to, You would cry too if it happened to you….
2 Οκτώβριος 2007 στις 2:14 μ.μ.
Απορία: Και γιατί παρακαλώ να συμβιβαστούμε με την ιδέα της εμμηνόπαυσης; Εγώ θέλω να παθιάζομαι και να νιώθω ζωντανή σε όλες τις ηλικίες και σε όλα τα πάρτυ έστω και ως η θηλυκή εκδόχή του William Lawson’s (ακάλεστος παντού). I am alive (and kicking)!
2 Οκτώβριος 2007 στις 2:58 μ.μ.
@master , η δική σας συνταξιοδότηση θα είναι τα δικά μου σαράντα (μπρρρρρρρ )
@filia , μείνετε ασυμβίβαστη…το πολύ πολύ να γίνετε σαν τη Λήδα Βαρδινογιάννη (μπρρρρρρρρρ )
2 Οκτώβριος 2007 στις 3:18 μ.μ.
Προτιμώ Μαριάννα, όχι Λήδα. Είναι animal party η Μαριάννα
2 Οκτώβριος 2007 στις 5:00 μ.μ.
@filia , μπορεί από parties να ξέμειναμε αλλά τα animals είναι ειδικότης μας
3 Οκτώβριος 2007 στις 1:03 μ.μ.
Ευτυχώς που οι τσουκνίδες δεν συνταξιοδοτούνται.
Το πολύ πολύ να γίνουν μέρος της τροφικής αλυσίδας! Πιττούλες κλπ.