Δεν είναι διόλου απλή υπόθεση να γεμίζεις μια λευκή οθόνη με σκέψεις. Χωρίς να το έχω ποτέ βιώσει, πρέπει να είναι κάτι σαν το άγχος του Σαββόπουλου να γεννήσει καινούρια τραγούδια: ίσως φτάνει στον όγδοο μήνα της κύησης αλλά στο μαιευτήριο δεν μπαίνει (ούτε λόγος για στούντιο).
Θα μου πει κανείς – και δικαίως- πως έχει σπείρει δεξιά κι αριστερά τόσα και τόσα που φτάνουν να γεμίσουν πόλεις ολόκληρες. Έτσι είναι . Δεν φταίει αυτός, απλά ίσως εμείς δεν συμβιβαστήκαμε ακόμη με την ιδέα της εμμηνόπαυσης , καθώς μια αχνή– κουρασμένη όμως- γυαλάδα στο μάτι του τη βλέπουμε ακόμη όταν πατάει σε σκηνή.
Αυτό το μάτι που γυαλίζει το βλέπω και στον Γιώργο Νταλάρα. Με τη διαφορά πως είναι αλλιώτικο. Δεν έχει την κούραση της ωριμότητας και των χρόνων που ρούφηξε μέσα στο λευκό του αλλά της αγωνίας πως έχει ακόμη κάτι να πει , πως είναι ακόμη εδώ , πως δεν μπορεί να υπάρξει ελληνικό τραγούδι ερήμην του, πως ο μόνος επίγονός του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αυτό το άγχος το ξέρω. Είναι ο απύθμενος φόβος πως θα αφήσεις πίσω σου ορφανά, αν και ξέρεις πως αυτά που γέννησες όχι μόνο ενηλικιώθηκαν αλλά σε έχουν κιόλας ξεπεράσει και πάνε για άλλα.
Ας είναι. Όλοι έχουν δικαίωμα να φύγουν από το πάρτυ όταν οι ίδιοι το θελήσουν , είτε ακόμη έχει κόσμο, είτε οι οικοδεσπότες κοντεύουν να σβήσουν τα φώτα.
Αρκεί να μη πιστεύουν πλέον πως το πάρτυ δεν μπορεί να γίνει χωρίς αυτούς.
Feed